Ja hoor! Daar heb je Janne weer! Hoe vaak ik die opmerking in mijn leven heb gehoord is inmiddels niet meer te tellen. Meestal was het in reactie op een vraag of opmerking van mijn kant. Een vraag die als kinderachtig werd bestempeld. Naïef zelfs. Het gevolg was dat ik mij in begon te houden tegen volwassenen. Mijn mond hielt want blijkbaar waren het ‘domme’ vragen en begreep ik er weer eens niets van. Stelde ik het te eenvoudig voor. Terwijl mijn vraag oprecht was. Ik ben hondsnieuwsgierig moet je weten. Misschien vind ik kinderen daarom ook zo leuk, die hebben er ook lol in om op zoek te gaan naar een antwoord. En zelf vragen te stellen.

Totdat ik mij realiseerde dat mijn kinderlijk eenvoudige vragen, soms verdomd lastig te beantwoorden zijn. Dát roept weerstand op: men weet het antwoord niet. Men zit vast zat in dogma’s en routines. Eigenlijk weten ze niet precies waarom ze doen wat ze doen. Zo hoort het. Dat doet iedereen toch? Dat is toch normaal? Maar is dat écht zo? Ik denk het niet want steeds meer mensen lopen hierin vast.

Mentale kreukels

Dat blijkt ook in het programma ‘Sophie in de mentale kreukels’ van Sophie Hilbrand. Uit onderzoek blijkt dat 1 op de 7 werkende mensen last heeft van burn-out klachten en dit probleem lijkt alleen maar groter te worden. In dit programma onderzoekt ze op een ontwapende manier waardoor dit komt. Teveel stress blijkt een grote boosdoener te zijn. Jong en oud rent van hot naar her, proberen tig ballen tegelijk in de lucht te houden, willen voldoen aan de verwachtingen, zitten in overleven en op een gegeven moment is het op. Gaat het licht uit. En gaan ze heel hard aan het werk om weer uit de mentale kreukels te komen. Maar hoe doe je dat? En nog fijner: hoe voorkom je dat het zover komt?

Blijf spelen!

Mijn eerste gedachte? Blijf spelen! En vlak daarna werd ik meteen door mijn innerlijke criticus om mijn oren gemept: ja hoor! Daar heb je Janne weer! Zo eenvoudig is het niet hoor! Wordt toch eens volwassen! BAM BAM BAM. Maar even later dacht ik: waarom zou het een raar streven zijn? Wat is er mis met spelen? Hoe gaaf is het als iedereen, groot of klein, dat (weer) zou gaan doen? Let wel, spelen is voor mij niet alleen een bezigheid, het is een state of mind. Voor mij is spelen met wat er (nu) is, actief ontdekken wat de mogelijkheden zijn. En ik snap dat het niet altijd makkelijk is maar van de intentie om te blijven spelen maakt mijn hart een sprongetje.

Want door te spelen kom en blijf je in beweging. Van passief naar actief. Het zorgt ervoor dat je kijkt naar de mogelijkheden in plaats van alleen de problemen. Als je écht speelt, heb je plezier en vergeet je de tijd. Het maakt nieuwsgierig waardoor je nieuwe dingen uitprobeert. Ben je niet bang om fouten te maken omdat je wéét dat je door deze ervaringen leert hoe de dingen écht werken en anders kunnen. Het geeft energie en ontspant. Het zorgt voor plezier, creativiteit en geeft voldoening. Toch?

Dus…

Waarom doen we dat dan niet? Wat houd jou tegen? Dáár ben ik oprecht benieuwd naar! En wat houdt mij tegen deze missie in de wereld te zetten? Als ik daar nog eens goed over nadenk is dat… just me, myself and I. Het wordt tijd dat nu te veranderen!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *