Ik heb hoogtevrees
Althans dat dacht ik.

‘ Mama! Kijk eens! Dáár gaan we in! ‘
Riep mijn dochter enthousiast.
Ze wees naar een stoeltjes lift,
die de berg op ging.
Wàt gaan we doen? stamelde ik.
Ja leuk hè? Van papa mag het.’
‘ Ga je mee? Offe…. dúrf je niet?
Grijzend kijken drie dochters mij aan.
Manlief kijkt mij aan met een twinkel.
Ga je mee of blijf je hier?
Kies maar.
Anders ga ik alleen met de meiden.’
Even is het stil.
Ik kijk nog eens naar boven.
En dan naar die enthousiaste koppies.
en dan besluit ik: ik ga mee.

Op weg naar boven, valt het wel mee.
Je kijkt immers naar de bergwand,
En zolang je niet naar beneden kijkt,
heb je weinig besef van hoogte.
Gewoon net doen alsof het er niet is.
Hoe we straks naar beneden gaan,
zien we dan wel weer, is mijn taktiek.

Maar dan:
‘Mama! Kijk daar een mooie vlinder!’
‘Mama! Kijk zie je die bloemen daar!’
Eerst vervloek ik mijn oudste dochter,
‘Dit doet ze om mij te pesten’
is mijn eerste gedachte.

Eenmaal boven realiseer ik mij,
dat ik vast zit in mijn eigen overtuiging,
dat ik hoogtevrees heb.
Daar is zij helemaal niet mee bezig.
Ze geniet en wil mij gewoon,
op de mooie dingen wijzen die ze ziet.

‘ Where is your focus?’
Hoor ik Peggy in mijn oor fluisteren.
En ik besef dat het eigenlijk net een vuurloop is.
Zolang je maar hard tegen jezelf blijft zeggen,
dat het niet kan en dat dit heel erg eng is.
Is dat ook zo.

Dat is ook de reden,
dat ik zo’n hekel heb aan labels.
Als je maar vaak genoeg blijft zeggen,
dat iemand ADHD, PDD-NOS, HSP,
of een ander etiket heeft,
dan ga je daar vanzelf in geloven,
en wordt het een self fulfilling prophecy.
maarja, dat geldt natuurlijk ook voor zoiets als hoogtevrees.

Dus kom op Janne:
practise what you preach:
Kijk waar je naartoe gaat.
Voel wat dit met je doet,
en erken gewoon dat het hoog is.

Met dit voornemen,
stap ik een uur later in de lift naar beneden.
Mijn dochter wijst mij wederom,
enthousiast op allerlei moois,
Eerst kijk ik een beetje onwennig,
maar dan zie ik het ook.
Wow! Wat een uitzicht!
En voor ik het weet,
ben ik alweer beneden.

Een paar dagen later,
doen we het nog eens dunnetjes over.
We gaan over de langste wandelhangbrug ter wereld:
483 lang en 100 meter hoog.
Over zo’n lang vuurpad ben ik nog nooit gelopen 😉
Stapje voor stapje en eerst onwennig,
maar dan steeds meer ontspannen,
en uiteindelijk met losse handen.
And guess what…
ik vond het nog leuk ook!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *