Relaties, wat een gedoe….
Nee, liever moederziel alleen,
veel makkelijker…
daar ging de 1e aflevering over,
van Tokidoki met Paulien Cornelisse.
Ik werd er zo verdrietig van.

‘ Is liefde belangrijk voor jullie?’
vraagt ze een groep meiden.
‘Niet zo belangrijk’ is het antwoord.
Trouwen hoeft niet perse,
aanraken ook niet.
WTF?!? dacht ik.

Bang om contact te maken,
was zo zichtbaar bij het speeddaten.
Dat je nerveus bent snap ik,
maar zó bang als zij zijn, niet.

Dieptepunt, vond ik dan,
was het alleen lunchen op de WC.
Wat? Ja je leest het goed.
Mensen die een lunch alleen op de WC verkiezen,
boven een gezamenlijk lunch met hun collega’s.
Inclusief review van het toilet op social media,
Het blijkt geen uitzondering maar juist vaak voor te komen.

En nu kunnen we wel denken,
wat een ‘rare Japanners’,
en heel hard om ze lachen,
maar kijk eens om je heen…

Hoeveel mensen vermijden contact?
Door op hun schermpje te turen,
in plaats van om zich heen te kijken,
of een gesprekje aan te knopen.

Zoals Toon Hermans al schreef in 1980 (!),
“ als je je meer verbonden voelt met je telefoon,
dan ben je verkeerd verbonden “
Toch?

Sommige jongeren bellen al niet eens meer,
ze communiceren alleen via social media of app.
Zelfs als ze bij of naast elkaar zitten.
En dan vraag ik mij af…
Zouden we ook die kant op gaan?
En…willen ze echt geen contact,
of hebben ze geen idee HOE?

Want hoe leert een kind contact te maken,
als steeds meer ouders een groot deel van de dag,
naar een scherm zitten te turen?
Of als je klasgenoten steeds bezig zijn met hun telefoon,
en geen idee hebben wat er om ze heen gebeurt?

HOE leer je dan contact te maken?
en te luisteren naar een ander?
Je gevoelens te uiten?
En aan te geven waar je naar verlangt?

Dat leer je toch niet van YouTube?
Maar alleen door het te doen?
Net zoals fietsen.
Met vallen en opstaan.
Of ben ik nu hopeloos ouderwets….

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *