SORRY!
Rood aangelopen.
met zijn kaken stijf op elkaar geklemd,
en met tegenzin zei hij het.

Uit pure kwaadheid,
had hij iemand pijn gedaan,
en nu moest hij zijn excuses aanbieden.
Maar het was overduidelijk,
dat hij het er niet mee eens was.

Ik stond erbij en keek er naar,
dit heeft geen enkele zin,
schoot er door mijn hoofd.
Hij zegt sorry voor de vorm,
omdat het moet van zijn moeder,
maar hij meent er geen woord van.
Zijn moeder begreep ik ook,
Slaan mag niet,
maar dit klopte ook niet.

Ik keek naar de meiden,
ze zaten daar een beetje ongemakkelijk.
Dames… vroeg ik. Wat is er gebeurt?
Nou HIJ sloeg haar! brulde er één.
Ja ok… maar wat gebeurde er DAARVOOR?
Verbaasd keken ze mij aan.
Ja… wat gebeurde er VOORDAT hij sloeg?
Het ongemak werd nog groter.
Mijn vragende blik werd genegeerd.
Ik zei niets en wachtte af.
Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit.
Ja nou… HIJ wilde… en toen…

Blijkbaar had hij een wens kenbaar gemaakt,
maar daar hadden de dames geen zin in.
Ok… maar begrijp ik het nu goed vroeg ik,
dat jullie dat niet tegen hem hebben gezegd?
Nee…..
Wat hebben jullie dan gedaan?
Niks…
Maar hij bleef maar ‘doorzeuren’,
zó irritant verzuchtte er één.
En toen sloeg hij opeens!

Opeens…. herhaalde ik….
Ja! En wij deden NIKS.
Ze ontweken mijn blik.
Hmz… dacht ik hardop,
maar misschien zit daar de crux…
Hoe bedoel je?

Als je met een leuk idee komt,
en de ander reageert er niet op.
Sterker nog, zegt niets en kijkt de andere kant op.
Hoe zouden jullie dat vinden?
Het werd heel stil…
Opeens barstte er één in tranen uit.
Ze keek hem aan en zei zacht: Sorry…
dat was niet zo aardig hè…?

De laatste opmerking en 7 andere opmerking(en) moeten worden goedgekeurd.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *