In de maanden november en december is het een achtbaan bij ons thuis. Het zijn altijd twee knetterdrukke maanden. Het begint bij de viering van Sint Maarten op 11 november. Langs alle deuren met een zelfgemaakte lampion. Hoeveel snoep zullen ze dit jaar bij elkaar zingen? Vlak daarna komt Sinterklaas aan in Nederland. Tenminste als alles goed gaat met de boot. Ojee… waar zijn die pakjes nou toch gebleven?! Als dat maar goed gaat! En als deze beste man net per helikopter of boot het land weer heeft verlaten staat het volgende event alweer op de agenda: de verjaardag van man én dochterlief. En dan hebben we het niet eens over de andere vele verjaardagsfeestjes in deze periode. Want iedereen plant dat ook nog even vóór de kerstvakantie. Achja, bijna vergeten! Kerst… met kerstdiners, kerstontbijten… Pff… ik weet niet hoe het bij jullie thuis is maar soms zou ik de tijd zo vooruit willen spoelen naar 2 januari….

Het is natuurlijk allemaal hartstikke leuk maar mijn kinderen zijn door alle festiviteiten totaal overprikkelt. Dat uit zich vooral in bleke gezichtjes, lange tenen en korte lontjes. Ze hebben last van hun buik en/of kunnen niet slapen. Er hoeft maar íets te gebeuren of ze gaan volledig uit hun dak, gevolgd door een fikse huilbui. We proberen het te ondervangen door zo min mogelijk daarnaast te doen. Door ze uit hun dak te laten gaan en te laten huilen tot de tranen op zijn. Rustmomenten in te bouwen. Te zorgen voor gezonde voeding. Massages. Naar buiten te gaan en fysiek te bewegen. Op tijd te gaan eten en slapen. Kortom: practise what you preach! En ik moet zeggen dat het dit jaar best goed gaat maar ik moet ook bekennen dat het niet altijd even makkelijk is, om geduld op te blijven brengen na de zoveelste uitbarsting. Het betekent dan ook goed voor mijzelf blijven zorgen door eigenlijk precies hetzelfde te doen én door keuzes te maken om bepaalde dingen niet te doen. Ook al zijn ze nog zo leuk …

Vooral mijn middelste dochter is het snel teveel. Toen ik haar vorige week van school ging ophalen kwam er een bleek meisje naar buiten en ik realiseerde mij: ze is op. En ik ook. Dus ik besloot: No matter what, we doen niks vandaag. ” Mama mag hij bij ons spelen?,,. ” Nee lieverd vandaag niet,,. ” Waarom niet?,,Vanochtend heb ik er ruim een half uur over gedaan om je überhaupt wakker te krijgen en je ziet er bleek en moe uit. Zelf ben ik ook moe. Vandaag doen we daarom helemaal niks,,. Even was het stil. Toen stortte ze zich ten gronde. Gillend. Krijsend. “ Ik ben helemaal niet moe mama! Echt niet!! En vanochtend ook niet, ik was aan het nep slapen mama!,, Ik hielt mijn poot stijf. ” Ik snap dat je heel graag wilt dat hij komt spelen en dat je teleurgesteld bent maar vandaag mag het niet,,. Woest werd ze. Schreeuwend en huilend liep ze de school in om haar fietssleutel te pakken. Op de terugweg kwam ze haar juf tegen die vroeg: ” ben je verdrietig?,,  “Ja!,, en ze stampte door. ” Waar is je moeder?,, “Hier,, zei ik. Vragend keek ze mij aan. ” Ze is boos op mij omdat ze niet met iemand mag spelen vandaag, we gaan niksen,,. ” Ze is moe hè,,? fluisterde juf. Ik knikte. Daarom juist. “Ja,, zei juf, ” ze zijn allemaal op. Het is ook zovéél in deze periode. Alles komt tegelijk lijkt wel…,,

Mijn dochter was het uitaard totaal niet met mij eens. Sterker nog: ik was de stomste moeder van de hele wereld. Echt! En het gekke was, hoe hysterischer ze werd, hoe rustiger en zekerder ik van mijn zaak werd dat het een goede keuze was. Het schoolplein was inmiddels bijna verlaten toen we naar huis konden gaan. Nog steeds kwaad fietste ze een eind voor me. Ze trapte al haar boosheid weg. De afstand tussen ons werd steeds kleiner. “Mama?,, zei ze met een piepstem. ‘”Wil je mij duwen? Ik ben moe,,. We waren nog niet eens op de helft. Ze voelde opeens haar lijf en hoe moe ze was. Daar was ik blij om maar zei niets. ” Natuurlijk lieverd,,. Eenmaal thuis was het goed. We hebben die middag weinig gedaan. Toen ik haar vroeg op bed legde en weg wilde gaan zei ze opeens: ” Mama? Toch wel fijn dat hij niet bij mij mocht spelen vandaag…,, Glimlachend deed ik het licht uit. ” Fijn, slaap lekker lieverd…,,

2 antwoorden
  1. Katrijn
    Katrijn zegt:

    Hoe kun jij nou precies mijn verhaal opschrijven??? Tsss… 😉
    Enfin, zó mega herkenbaar dus! En de ene keer inderdaad dat gevoel het bij het rechte eind te hebben met jouw beslissing om pas op de plaats te maken, maar soms ook de vertwijfeling of je regelrecht afvragen hoe lang je nu nog in hemelsnaam rustig kunt blijven na alles wat je over je heen gestort krijgt door die oververmoeide wezentjes die hun eigen stopknopjes niet meer kunnen vinden en alles in hun kielzog lijken mee te sleuren… Terwijl je zo van zin was er een gezellige, rustige (mid)dag van te maken. Dank voor het delen van jouw mooie, eerlijke verhaal
    😘

    Beantwoorden
    • Marianne Pigmans
      Marianne Pigmans zegt:

      Graag gedaan 🙂 En nee, het lukt mij ook echt niet altijd. Maar ik heb inmiddels wel geleerd dat de sleutel bij mijzelf ligt. Zolang ik goed uitgerust ben en stroom dan kan ik die buien prima hebben. Maar als ik brul dat ze niet zo hysterisch moet doen, dan weet ik eigenlijk genoeg. Dan is niet alleen het stressniveau bij haar te hoog maar mag ik ook even in de spiegel gaan kijken…

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *