Berichten

Ik moest op de NADENKstoel zitten,
net zolang totdat ik weer RUSTIG zou zijn.
Nou… dat werkt dus niet hè Janne?
Want dan moet ik STIL zitten,
terwijl het enorme chaos is in mijn hoofd.

Stel…
Je wordt ergens enorm door geraakt,
schrikt jezelf een hoedje,
voelt jezelf alleen en eenzaam,
of valt en doet jezelf pijn,
en je moet huilen.

Niet zo gek toch?

Maar dan komt er iemand naar je toe,
die zegt zoiets als:
“ Nou, zo erg is het toch niet?”
“ Ik vind het wel een beetje raar dat je daarom moet huilen”
“ Je bent nu toch een grote meid/ jongen…?”
“ Stel je niet zo aan….”
“ Nou jij kunt zo naar de toneelschool…”
“ Nu is het wel genoeg…”
“ Oh kijk, zie je die mooie vogel…?

‘Ik zou nooit meer boos willen worden’
zei een kind in mijn praktijk.
We deden een vuurritueel buiten,
en gooiden wensen in het vuur.
‘ Wat is er mis met boos worden?“, vroeg ik.
‘ Nou, ik bedoel eigenlijk,
dat ik geen woedeaanvallen meer wil hebben.’
“ En wat is er mis met woede? “
Ik speelde even advocaat van de duivel.
Ehm… grote ogen keken mij aan.

Mijn dochter kwam laatst overstuur thuis,
er huilde een jongen op het schoolplein.
Reden was onbekend.
Ze was niet zozeer van slag vanwege het huilen,
maar door de reactie van een mevrouw:
‘ Stop NU met huilen! ‘ had ze hem toegebeten.
Die opmerking was bij haar ingeslagen als een bom.
Maar mama…. zei ze in tranen.
Dat is toch zielig?
Waarom mag hij niet huilen als hij verdrietig is?
Dat is toch niet NORMAAL?!?

Laatst had ik een prachtig gesprek, met een wijs en prachtig kind. ‘Maar wáárom voel ik mij dan zo?’ Dat weet ik ook niet, antwoordde ik. Denk je dat als je dat weet, het gevoel weg is? vroeg ik. ‘Ja, dat denk ik wel!’

We bestudeerden het glitterpotje.
‘ Ja… zo ziet mijn hoofd er ook uit,
als ik heel boos ben…

‘Dat meisje haalt altijd het bloed onder mijn nagels vandaan’, ” geen idee wat er gebeurt, maar hij irrireert mij mateloos!’.  Zo maar wat uitspraken die ik vaker hoor maar wat maakt nou dat je bij iemand, of bij een bepaalde gebeurtenis zo ongelofelijk boos kunt worden?

De laatste tijd heb ik steeds vaker boze kinderen in mijn praktijk. Kinderen die driftbuien hebben. Boos worden om ‘niks’. Zich afreageren op broer of zus. Gooien met dingen. Of slaan met deuren. Vaak gevolgd door een wanhopige moeder. Ze begrijpt niet waarom haar kind boos is. Vraagt er naar met als gevolg dat haar kind nog bozer word. Doet haar best haar kind te helpen en krijgt alleen maar de deksel op haar neus. En bij iedere goed bedoelde poging contact te zoeken, lijkt de deur alleen maar nog harder dicht te gaan.

Door verschillende mensen werd ik gewezen op een artikel over huilen bij baby’s. Het geeft wel een aardig beeld van de verschillende zienswijzen in de loop van de jaren en de daaraan gekoppelde richtlijnen. Ik ben er van overtuigd dat al deze mensen het beste voor hadden met hun kinderen en daaruit handelden. En met de wijsheid van nu is het vrij makkelijk om daar over te oordelen. Wat ik alleen steeds mis is dat men alleen bespreekt wat je moet doen en niet een stapje verder kijkt en zich afvraagt welke functie huilen heeft.