Berichten

Laatst had ik een prachtig gesprek, met een wijs en prachtig kind. ‘Maar wáárom voel ik mij dan zo?’ Dat weet ik ook niet, antwoordde ik. Denk je dat als je dat weet, het gevoel weg is? vroeg ik. ‘Ja, dat denk ik wel!’

Een leven lang getoetst. Waarom eigenlijk?
Dit weekend in het NRC
Het raakt mij omdat ik steeds meer kinderen zie,
die hierop onderuit gaan.
Inclusief mijn eigen dochter.
En waarom toetsen we eigenlijk zoveel?
Ze gaan er echt niet beter door leren.
Sterker nog, de druk wordt soms zo hoog,
dat het juist averechts werkt.

Waarom ook een leerlingvolgsysteem,
die je als ouder altijd in kunt zien?
Ik heb mij er eerder over verbaasd,
toen ik er voor het eerst over hoorde.
Ik moest denken aan mijn eigen middelbare school tijd,
zo blij dat we dat toen nog niet hadden.

Luie leerling

Ik was een luie leerling moet je weten,
leerde makkelijk en ging pas iets doen,
als er een toets aan kwam.
En als ik dan een slecht cijfer haalde,
had ik een keuze: ga ik dit thuis vertellen of niet?
Kan ik hem herkansen? Ja? Ik vertel niets,
of heel terloops. Er is immers geen reden tot zorg.
Zo niet, dan startte ik met creatief boekhouden,
Deze SO telde maar 1x,
als ik nu voor de volgende toets een 8 haal,
dan heb ik uiteindelijk toch een 7 op mijn rapport,
want die telt zwaarder.
Is dat te doen? Jahoor! dan zei ik niets,
en ging aan het werk.
En ik was echt niet de enige de het zo deed,
velen om mij heen sloegen ook aan het rekenen,
en maakte soortgelijke afwegingen.
Je wilde je ouders immers niet onnodig ongerust maken,
bezorgde ouders op je nek, dáár werd je pas gek van.
En ja…werd het lastig. Dan trok je alsnog aan de bel,
of bereidde je je ouders alvast voor,
op het rapportcijfer dat komen zou.
Die keuze had je zelf als kind.

Nu lijkt de keuze te zijn omgedraaid.
Ga je als ouder je kind volgen?
Ga je iedere keer kijken hoe hij/zij het doet?
Of wacht je de rapporten af?
Zelf heb ik deze keuze nog niet,
maar ben van plan het niet te doen.
Benieuwd wat jij doet!

Laatst hadden we een logeétje,
mijn jongste voelde zich ‘the Bomb’,
en eindeloos groot,
want het was háár vriendinnetje die bleef slapen.
Het is een prachtige meid,
alleen had ze moeite om te gaan slapen,
niet zo gek natuurlijk:
ander bed, ander huis,
zonder papa en mama.

Ze zat duidelijk in haar hoofd,
toen ik vroeg wat er in haar hoofd gebeurde,
zei ze: ‘ik lig altijd zo met mijn hoofd’.
‘Oh dat bedoelde ik niet’, zei ik,
‘ wat gebeurt er ín je hoofd?,
want ik heb het idee dat je daar met je aandacht zit’.
Ze keek mij aan met een stralende lach:
‘Oooo bedoel je dát: ik kijk filmpjes!’
‘ Ohja? Wat leuk! Wat voor een filmpjes?’
En uitgebreid vertelde ze erover.

Toen ik voorstelde om de film uit te gaan zetten,
omdat het nu echt tijd was om te gaan slapen, stemde ze in.
Om haar te helpen verder in haar lichaam te zakken,
deed ik samen met haar een geleide meditatie,
dat hielp, toen ik naar beneden ging, sliep ze.

Eenmaal beneden aan tafel vertelde ik haar verhaal,
dat ze, zo klein als ze was, prachtig kon verwoorden,
wat er in haar hoofd gebeurde.
‘ Oooooo’ zei mijn dochter. ‘Maar dat doe ik ook!’
‘ Ik kijk ook filmpjes in mijn hoofd voordat ik in slaap val.
Jij niet dan? Daar word ik rustig van. Héérlijk!’

De Aarde, Zon en Maan werken als magneten op elkaar. De Maan draait om de Aarde en trekt het water op Aarde naar zich toe, hieronder ontstaat vloed. Doordat de Aarde langzaam draait, trekt de Maan steeds een ander stuk water naar zich toe. Als het water niet wordt aangetrokken door de Maan, dan wordt het eb. Als de Maan invloed heeft op de waterstanden en zorgt voor eb en vloed en je bedenkt dat je voor 70% uit water bestaat, dan zal dit toch ook invloed op ons, en alles wat leeft, moeten hebben? was mijn gedachte. Ik wilde er meer over weten en ging op zoek naar informatie.

En aangezien ik nogal eigenwijs ben en niet zo snel klakkeloos een theorie aanneem, heb ik dus sinds 3 jaar een maankalender. Uit pure nieuwsgierigheid. Omdat ik wilde ontdekken of het inderdaad uit zou maken als ik mijn planten op bepaalde dagen water zou geven, zaden zou zaaien maar ook: of mijn kinderen onrustiger sliepen tijdens volle maan of dat dit een fabel was. Toen ik hiervan laatst een foto postte op instagram vroeg iemand om nadere uitleg. Nou…ik ga een poging wagen!

De maancyclus

Eerst maar iets meer over de maancyclus. Eén maancyclus duurt ruim 28 dagen; dit is de tijd die de Maan nodig heeft om één ronde om de aarde af te leggen. De Maan geeft zelf geen licht, maar weerkaatst het licht van de Zon. Doordat de Maan continu in beweging is, verandert zij steeds van plaats ten opzichte van de Zon en van de Aarde. Het deel van de Maan, dat het zonlicht opvangt en spiegelt, kunnen wij zien. Eerst is dat het rechter deel van de Maan, dan de hele Maan en vervolgens het linkerdeel van de Maan. Deze cyclus van de Maan noemen we de schijngestalten van de Maan of ook wel de Maanfasen.

De vier maanfasen

Die maanfasen en hun invloed kun je grofweg in vier categoriën indelen:
Nieuwe Maan: de Maan staat ‘tussen’ de Aarde en de Zon. De zijde die naar ons is toegekeerd is volledig in duisternis gehuld. Een zeer krachtig moment, een nieuw begin van de cyclus. Je zou het kunnen vergelijken met de energie van de lente. Een krachtige moment om nieuwe intenties en wensen uit te spreken en nieuwe activiteiten op te starten.
Wassende Maan: vlak na de nieuwe Maan wordt de fijne sikkel van de Maan zichtbaar (op het maanoppervlak van links naar rechts schuivend). Dit is een periode van inademen, opnemen, groeien en krachten opbouwen. Het is een goede tijd om ideeën vorm te geven en mogelijke problemen op te lossen. De energie neemt steeds meer toe. En alles wat je in deze periode aan je lichaam toevoegt, alles wat opbouwt en versterkt: werkt dubbel zo goed. Het tegenovergestelde gebeurt ook: wonden genezen slechter in deze periode.
Volle Maan: de Maan heeft de helft van haar reis rond de aarde afgelegd en de naar ons gekeerde zijde is zichtbaar als een heldere ronde schijf. Het is een hoogtepunt, vol van kracht en energie. Je zult het resultaat zien van je eerdere inspanningen. Bloeien dus!
Daarna volgt de Afnemende Maan, periode van activiteiten afmaken, uitspoelen, uitademen, loslaten, opruimen, schoonmaken en tot rust komen. In deze periode kun je het beste dingen afronden en te delen. Om op te ruimen en schoon te maken. Tijd om wat rustiger aan te doen en terug te trekken, te reflecteren en te zien wat je wilt loslaten, waar je afscheid van wilt nemen, wat je niet meer dient. Vooral de drie laatste dagen voor Nieuwe Maan is heel geschikt om knopen door te hakken.

Adem in, adem uit

Je zou de Maancyclus kunnen vergelijken met de adem: je begint in rust. Je ademt in: een fase waarin je heel goed dingen kunt uitdenken, waarin je voorbereid, dan volgt het hoogtepunt (Volle Maan) en daarna adem je uit waarin je actief uitvoert en afrond wat je eerder hebt bedacht en om vervolgens weer te eindigen in rust. Het is boeiend om in dit eens uit te proberen. Natuurlijk kun je bepaalde activiteiten gewoon uitvoeren tijdens Wassende Maan maar op de één of andere manier zul je merken dat dit meer energie kost. Terwijl tijdens Afnemende Maan dezelfde werkzaamheden makkelijker lijken te gaan en de klussen eerder zijn geklaard.

Om het nog wat ingewikkelder te maken….

Daarnaast zijn er nog drie impulsen die in mijn Maankalender worden aangegeven:
De stand van de Maan t.o.v de sterrenbeelden in de dierenriem: ieder sterrenbeeld heeft zijn kwaliteiten. Zo schieten planten op een aardse dag beter wortel en kun je je planten het beste water geven op waterdagen (maar kun je weer beter niet je vloer dweilen want het blijft langer nat:);
Los van de Maanstand, heb je ook nog de Stijgende en Dalende Kracht van de Maan. De Stijgende Maan vindt plaats in de zogenaamde winter en lente tekens (Boogschutter, Steenbok, Waterman, Vissen, Ram en Stier). Het heeft een Stijgende Kracht zoals je ziet in de winter en lente: geleidelijke groei en bloei. De Dalende Maan vindt plaats in de zogenaamde zomer en herfst tekens (Tweeling, Kreeft, Leeuw, Maagd, Weegschaal en Schorpioen). De Maan heeft een dalende kracht zoals in de herfst en zomer: rijpheid, neergang, oogst en rust.

Snap je het nog? 🙂 Het komt er, kort door de bocht op neer, dat elk sterrenbeeld zijn eigen krachten en invloeden heeft. Zowel ten opzichte van je gezondheid als de natuur. Dit voert veel te ver om hier uitgebreid op in te gaan, daarvoor ben ik (nog) teveel een amateur. Indien je hier meer over wilt weten raad ik je het boek: In harmonie met de maan van Johanna Paungger van harte aan. Hierin staat dit allemaal uitgebreid uitgelegd.

En… heeft het invloed?

Ja. Dat denk ik wel. Door mijn maankalender ben ik mij bewuster van de maanfases en ook wanneer het dalende en stijgende kracht is. Daarnaast heb ik aangegeven welk element (water/ aarde/ lucht/ vuur) dominant is. En ik ben stapje voor stapje dingen gaan uitproberen door bijvoorbeeld mijn planten alleen op waterdagen, water te geven. En ik moet toegeven.. ze hebben het sindsdien nog nooit zo goed gedaan. Zelfs mijn moeder viel het op (en begon keihard te lachen toen ik ‘het geheim’ verklapte). En nee, het is niet zo dat ik pas de was ga doen bij afnemende maan omdat het dan makkelijker schoon zou worden want dat is niet te doen met drie jonge kinderen. Maar ik kijk er wel naar als ik bijvoorbeeld wil gaan snoeien of planten in de tuin wil zetten.

En wat mij het meeste opviel is dat dat ritme van die ademhaling rust geeft. Alsof je kiest tegen de stroom in te zwemmen of juist met de stroming mee gaat. Dat ik inderdaad na Nieuwe Maan van nature veel meer bezig ben met plannen, dingen uitdenken etc. Dat het rond Volle Maan altijd onrust hier in huis is. En dat ik ook altijd na Volle Maan mij kapot kan ergeren aan rommel in huis en dat ik dan ga opruimen en schoonmaken. Terwijl het mij daarvoor nooit opviel. Eerst wijtte ik dat altijd aan mijn eigen cyclus… maar hé… misschien wordt die ook wel beïnvloed door de maan…. 🙂

Meer informatie

Wil je meer weten over de invloed van de maan:
– Uitleg over hoe Eb en Vloed ontstaat bij Willem Wever (filmpje)
– Boek: In harmonie met de maan: Johanna Paungger en Thomas Poppe
– Er is ook een handige maankalender app waarin je per dag kunt zien wat je die dag het beste kunt doen. Ingedeeld in Algemene Informatie en per categorie: gezondheid, huishouden, tuin en bouw. Zoek op: Lunar Calender van Paungger.
– Als je meer wilt weten over de huidige Nieuwe Maan of Volle Maan: petrastam.nl

Weet je wat ik zo grappig vind aan jou?
je bent zo lekker chaotisch!
bekende iemand op school.
Huh… chaotisch… ik?
Ja! zei ze met een grote lach.

Ik? Chaotisch?
Ik? Die haar boeken op kleur in de kast heeft staan?
Ik? Die overal lijstjes voor maakt?
Ik? Die dol is op mappen en tabbladen
Ik? Die ordent en sorteert tot ze er zelf moe van word?
Ik? Die 15 jaar structuur bracht bij haar werkgever?

En toen ik er nog eens over nadacht
realiseerde ik mij: ze heeft gelijk.
Op het schoolplein ben ik inderdaad chaotisch.
Ik start iedere keer weer met frisse moed,
sta op het kleuterplein braaf te wachten op mijn jongste.
Maar neem vorige week…

Mijn oudste komt als eerste aangerend,
dropt haar tas bij mijn voeten,
en vraagt: mag ik bij Marietje spelen?
Voordat ik kan antwoorden,
rent mijn enthousiaste kleuter naar mij toe,
Mamaaaaaaa! Dropt ook haar tas en rent weer weg.
Ik kijk naar mijn oudste,
en voordat ik kan nadenken,
roept marietje: papa brengt haar thuis hoor!
Ehm… ok… prima.
Ohja: hier is mijn fietssleutel: doei!
Kak…haar fiets…
Maar ze is al weg.
Ik check de tas van mijn kleuter,
en loop naar haar toe:
Waar zijn je handschoenen?
Oeps! Vergeten!
Ze rent weer naar binnen.
Dan komt mijn middelste.
Mama! Mag Pietje bij ons spelen?
Jawel. Is ie op de fiets?
Nee… ok.. hij kan wel achterop.
Of wacht, zou hij op de fiets van de oudste passen?
Nee helaas…. te klein.
Ik loop zo even mee naar haar vader of moeder.
Mijn kleuter komt weer aanrennen.
en gooit de handschoenen naast de tassen op de grond.
Mamaaaaaa ik wil bij Kimmetje spelen,
van haar mama mag het!
Dan staat een onbekende vrouw voor mijn neus.
Het blijkt de oma van Pietje.
Pietje gaat met jou mee begrijp ik?
Ehm ja… klopt. Als dat mag tenminste.
Ja geen probleem.
Weet mijn zoon waar jullie wonen?
Want die haalt Pietje dan op.
Jawel… maar wacht…
Als mijn kleuter inderdaad bij Kimmetje gaat spelen,
dan ben ik toch in de buurt,
dus ik breng Pietje wel eerst naar huis,
dan halen we de fiets van de oudste meteen op,
op weg om mijn kleuter op te halen.
Maar… ik ben er wel op tijd,
want vanavond is ook turnen,
dus we moeten op tijd eten.
en de oudste wordt thuisgebracht.
Hoelaat eigenlijk?!

Pfff… vind je het gek,
dat ik wat chaotisch ben,
op het schoolplein?
En dit is meer regel,
dan uitzondering.
Dus als iemand nog goeie tips heeft,
graag….

We bestudeerden het glitterpotje.
‘ Ja… zo ziet mijn hoofd er ook uit,
als ik heel boos ben…

We stonden voor het eerst,
op een echte familiecamping,
en dát vond ik reuze interessant.
Ik had het idee,
dat ik in een snelkookpan was beland.

Ik zag kinderen tegen dezelfde dingen aanlopen:
dingen willen, die niet mogen,
dingen willen maar (nog) niet kunnen,
dingen moeten delen, die ze niet willen delen,
samen moeten spelen, terwijl ze dat eigenlijk niet willen,
en zoveel nieuwe indrukken/ prikkels krijgen,
dat ze zich er soms geen raad mee weten.

En ik zag hoe ouders hier mee omgingen,
en zich leken af te vragen:
zal ik ingrijpen, of niet?
zal ik mij hier mee bemoeien, of niet?
zal ik ze alleen laten gaan, of niet?
zal ik helpen, of niet?
en vooral… hoe handhaaf mijn grenzen?

Alsof ik de hele dag in de spiegel keek.
Goh, zo kun je dat ook aanpakken, nooit aan gedacht. “
Flitste er geregeld door mijn hoofd,
en werd zo weer een stuk wijzer.

En het mooie vond ik, onder de ouders,
heerste een enorme samenhorigheid.
Als er een kind een heftige driftbui had,
was er geen afkeuring, maar begripvolle blikken.
Als er een kind kwijt was,
was er geen oordeel, maar hielp iedereen met zoeken,
Als een kind s’ avonds uren huilden,
keek niemand er van op.

En toen ik dit vertelde aan de kapster,
herkende ze dit helemaal.
En vroegen we ons samen opeens af,
waarom we op vakantie vaak,
openlijker over onze twijfels praten.
minder snel oordelen,
en rustiger blijven,
Dat we ons minder druk maken,
over (schone) kleren,
genoeg vitaminen,
een opgeruimde tent/ huis/ caravan,
en andere dingen.
Of lijkt dat maar zo?

Zou het komen omdat er geen tijdsdruk is
en je als ouder relaxter bent?
Zou het komen omdat je toch alles hoort,
en je niets kunt verbergen?
Zou het komen omdat je meer buiten bent,
en je niet van 9 tot 5 achter een beeldscherm zit?
Zou het….. we kwamen er niet uit…

Ik realiseerde mij wel, hoe belangrijk het is, dat dit gebeurt.
Want zoals één moeder op de camping verzuchtte,
het is alleen al zo fijn dat je weet,
dat je niet de enige bent….

‘Ik heb er wat meer over gelezen,
en ik denk… dat ze HSP heeft’,
vertrouwt een moeder mij toe,
op het schoolplein.
Ze zegt het bijna fluisterend.

‘Jij kent het toch wel?’
Ik knik.
‘ maarre… het is geen stoornis toch?
zoals ADHD, PDD enzo.
Het schijnt dat heel veel kinderen HSP zijn,
want je BENT het hè?
Je hebt of krijgt het niet.
Sterker nog, ik denk dat ik het zelf ook ben.’
Vragende ogen kijken mij aan,
op zoek naar bevestiging.

Ik voel mij op dat soort momenten,
altijd licht ongemakkelijk.
Tsja… start ik aarzelend,
‘ stel dat het zo is,
wat zegt dat voor jou?
Maakt het uit?
Verandert er iets? ‘

‘ Nee! Maar het verklaart wel,
waarom ze zo snel overprikkeld is,
haar sokken zo kriebelen,
ze alles lijkt te horen en te zien,
ze heel begaan is met anderen,
ze sfeergevoelig is,
moeite heeft met veranderingen,
en ze zoveel fantasie heeft.’

Ja. Ok. Dat snap ik.
Want als ik eerlijk ben,
toen ik jaren geleden voor het eerst hoorde over HSP,
was het een feest van herkenning,
en toch bleef er een stemmetje piepen:
OK, geef het beestje een naam. Enne… now what?

Dus aangezien Google your best friend is,
heb ik die maar eens geraadpleegd:
“ Hoe om te gaan met een HSP kind? ”
‘ Zorg voor een veilige omgeving’
‘ Wees een open boek voor je kind’
‘ Wees begripvol’
‘ Ga de natuur in’
‘ Accepteer je HSP kind zoals hij of zij is’
Ik weet niet wat er met jou gebeurt,
maar ik krijg hier heel erg de kriebels van,
want dit geldt toch voor alle kinderen?
Of heb ik het nu mis?

Alsof het extra kwetsbare kinderen zijn,
die we allemaal moeten beschermen,
tegen de boze buitenwereld.
Terwijl deze kinderen, net als alle kinderen,
mateloos krachtig zijn,
als er een goede balans is:
tussen binnen en buitenwereld,
tussen mijn en dijn,
tussen spanning en ontspanning,
tussen hoofd en hart,
tussen controle en vertrouwen.

En die balans vinden,
is in mijn beleving,
voor iedereen belangrijk,
en voor iedereen anders,
of je nu HSP bent of niet.
Het is een gegeven,
waar je mee kunt leren dealen,
net als ik.

Daarom werk ik alleen op maat,
heb ik geen standaard stappenplannen en tips,
maar wel een enorme bak kennis en ervaring.
Daarmee ga ik naast jullie staan,
groot en klein, en kijk ik mee.
Gaan we samen op zoek naar de balans:
waar ga je op onderuit?
en wat werkt als je uit verbinding schiet?
En hoe kun je als ouder hierin ondersteunen?
Zodat jullie zelfredzaam worden,
op eigen benen gaan staan,
en kunnen blijven spelen!

Meer weten? Neem gerust contact op.

Zo’n 15 jaar geleden volgde ik een intensieve RSI training. Nouja, anti-RSI training. Niks een aangepast muismatje of een ander toetsenbord. Nee, het ging veel verder dan dat. In plaats van naar mijn werk te gaan werd ik geacht om naar een trainingsruimte te komen in de stad. Een week lang, elke dag een uur. Eén uurtje maar? was mijn eerste gedachte. En dan de rest van de dag vrij? Het klonk als een extra weekje vakantie. Natuurlijk wil ik dat! Maar daar kwam ik al heel snel van terug.

Ontspannen rechtop zitten

Ik moest op een houten krukje zitten en had een instructeur voor en een instructeur achter mij. De één vertelde wat hij zag, de ander liet het mij voelen. Hoe zit je recht en ontspannen op een krukje? Je schouders hangen, je benen vallen licht naar buiten, borst naar voren maar niet teveel anders trek je je rug hol etc etc. Mijn weerstand groeide. Benen naar buiten laten vallen als je zit?! Je hoort je benen bij elkaar te houden is mij altijd geleerd! Schouders laten hangen? Ik voel nog de prik in mijn rug van mijn moeder dat ik rechtop moest zitten! Enfin, mijn beeld van recht en ontspannen werd volledig afgebroken. Ik voelde spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had. Ik moest spieren ontspannen waarvan ik dacht dat ze mij rechtop hielden. En emotioneel raakte het ook. Mijn lichaam werd in een stand gebracht waar ik mentaal nog niet aan toe was: open en rechtop. Op dag drie was ik kapot, ik moest extra vitaminen gaan slikken en kon ik alleen nog maar slapen. Zo moe was ik van één uurtje ‘ontspannen’ rechtop zitten.

Eigen maken

Na die week moest ik een periode één dag per week terugkomen. Want de vaardigheden die ik had geleerd, moest ik doorvoeren in mijn dagelijks leven was het idee. Met alleen rechtop zitten kom je er immers niet. Dus zo leerde ik niet alleen rechtop zitten maar ook opnieuw lopen, koken, een kopje koffie van tafel te pakken etc.. Alles werd uitgelegd, geoefend, bekeken en gecorrigeerd. Al snel deed ik het allemaal keurig volgens het boekje.

Of toch niet…?

Totdat onverwacht mijn buurjongetje overleed. Emotioneel ging ik hier zo op onderuit, dat ik niet meer in staat was om mijn lijf te voelen. Ik was zo overmand dat ik alles afsloot, dus weten of iets recht was of niet: ik wist het niet meer. En ik ontdekte nog iets. Doordat ik zo emotioneel was, kon ik niet meer goed DENKEN en mijn instructeur ‘lezen’….

Ik besefte dat ik dat al die tijd had gedaan. Die eerste week was zo overweldigend geweest, dat ik toen al was gestopt met voelen wat er in mijn lijf gebeurde. In plaats daarvan was ik mijn instructeur gaan ‘lezen’.  Oh… hij kijkt zo: dan sta ik niet recht. Oh nu doet hij dit, dan moet ik mijn schouders iets laten hangen… Oh hij doet… dan moet ik…. Al die tijd was hij mijn ijkpunt geweest en was ik het niet zelf. Dus als deze training stopt, weet ik het nog steeds niet realiseerde ik mij. Ik besloot het gesprek aan te gaan want ik wilde het wel leren. En ik had zelfs een idee hoe: door te vertragen, langere perioden tussen de afspraken te plannen zodat ik mijzelf de tijd kon geven om dit eigen te maken.

Maar het liep wat anders

Zo… het gaat echt goed hè Janne? Ehm nou,…. ik vertelde wat ik had ontdekt. En toen gebeurde er iets wonderlijks: hij geloofde mij niet. Het kon niet zo zijn dat ik hem las. Hij stelde zich neutraal op, hij observeerde mij maar gaf geen hints. Jawel zei ik, weliswaar niet met woorden maar ik kan het zien aan hoe je kijkt, hoe je staat, hoe je beweegt. Nee. Onmogelijk. Hij was een professional. Wist wat hij deed. Hij vatte het op als kritiek op zijn functioneren. Terwijl dit helemaal niet mijn bedoeling was. Ja hij was goed in zijn vak maar ik ben gewoon de ongekroonde koningin in het aflezen van anderen. En niet alleen dat, ik pas mij ook aan. Wil voldoen aan de verwachtingen. Dat zegt niets over jou zei ik nog, maar alles over mij. Onmogelijk, want hij zou dat zeker hebben gezien. Echt. En de bewezen methodiek wijzigen had geen zin. We zaten op een dood spoor en ik stopte met de training.

Later sprak ik op kantoor de andere instructeur die ik in de eerste week had gehad. Hij vroeg mij wat er was gebeurt. Opnieuw legde ik het uit. En hij luisterde wél, werd even stil en zei toen: nu je het zegt…. Ik zie het wel bij meer mensen gebeuren. Ik snap nu wat er gebeurt. Vaak observeer ik mensen van een afstand op kantoor, als ze niet weten dat ik er ben. Dan zie ik van alles ‘mis’ gaan maar als ik dan oefeningen met ze ga doen, doen ze het volgens het boekje. Ja precies, dát! Doordat hij luisterde en bereid was mijn behoefte te volgen, was er opeens wel verandering mogelijk.

Cirkeltje

Dat ik niet de enige ben, zie ik dagelijks om mij heen. En nee, het is meestal niet bewust. Vaak hebben mensen niet eens door dat ze het doen. Ze willen er immers bij horen. Bij een groep. Het geeft een gevoel van veiligheid. En dat is het natuurlijk ook. Het is niet voor niets een basisbehoefte. En laten we wel wezen: je zo goed kunnen afstemmen op anderen, is een geweldige kwaliteit. Alleen kun je er ook in doorschieten: door zó met de ander bezig te zijn dat je jezelf  verliest. Dan ga je uit verbinding. Dan loop je weliswaar mee met de rest maar toch voelt het eenzaam. Want het is niet van jou. Je doet of zegt dingen waar je niet 100% achter staat. Dat kan heel frustrerend zijn.

Maar hoe draai je het om? Je bent zo gewend om naar buiten toe gericht te zijn, dat je niet meer vertrouwd op je innerlijke kompas. Vaak wordt mij dan gevraagd hoe ik dit heb weten om te draaien, met welk stappenplan, methode en/of tips heb. Maar helaas…. die heb ik niet. Want wat voor mij werkt, hoeft voor een ander niet te werken. Daarom werk ik nooit met vaste methodieken maar vertrouw op jouw en mijn innerlijke kompas. En daarbij: als je een stappenplan wil: zoek je het weer buiten jezelf, vertrouw je weer niet op eigen kunnen en blijf je in hetzelfde cirkeltje wandelen. Toch?

Vooruit dan, ik geef je één stap!

Als jij iets wil veranderen, kijk dan allereerst naar jouw verlangen en onderzoek dit. Wil jij leren ontspannen rechtop te zitten? Of vindt je baas dat je rechtop moet zitten en wil je daar aan voldoen? Wil jij meer zelfvertrouwen? Of vindt de juf dat je meer zelfvertrouwen moet hebben? Wil jij dat je minder driftbuien hebt, of willen je ouders dat en wil je ze niet teleurstellen? Als de intentie bij jou ligt, en je wil dat dingen anders worden dan sta je ook open voor dit avontuur. Dat verlangen zet je als stip op de horizon. Want dát is het. Vanuit die intentie kun je stapje voor stapje verder en creëer je jouw eigen stappenplan. Dan zul je ook tegen dingen aanlopen die minder leuk zijn. Die emoties oproepen zoals verdriet, angst en onzekerheid. Maar als je weet waar je naartoe wilt, dan neem je dat voor lief. Dan weet je: ik kan er niet bovenover, ik kan er ook niet onderdoor, ik ga er dwars doorheen! Dan weet je ook wanneer je hulp nodig hebt. En die vraag je dan ook. Dan maak je het je echt eigen en kom je verder. En  maak je geweldige stappen. Net als ik.

‘Dat meisje haalt altijd het bloed onder mijn nagels vandaan’, ” geen idee wat er gebeurt, maar hij irrireert mij mateloos!’.  Zo maar wat uitspraken die ik vaker hoor maar wat maakt nou dat je bij iemand, of bij een bepaalde gebeurtenis zo ongelofelijk boos kunt worden?