Berichten

Weet je wat ik zo mooi vind aan de hele discussie over de laatste SIRE campagne? Dat er een gesprek op gang komt waar mijn hart van huppelt. Want als ik goed luister is iedereen het over twee dingen eens:  ten eerste dat kinderen mogen zijn wie ze zijn. Ongeacht geslacht, religie, huidskleur of seksuele voorkeur. En ten tweede dat ieder kind zich op zijn eigen manier ontwikkelt. Wow, dus ieder kind mag zijn wie hij of zij is _en_ zich in vrijheid ontwikkelen. Dáár word ik oprecht intens gelukkig van, wat een prachtig streven! Een missie die ik met liefde steun.

Actie!

Als we het daar over eens zijn, stel ik voor om meteen de daad bij het woord voegen en het volgende met elkaar afspreken. We …

… dragen zorg dat ieder kind veilig is, een eigen plek en genoeg voedsel heeft;
… dragen zorg dat ieder kind toegang heeft tot gezondheidszorg en naar school kan;
… schaffen de meetlatten zoals groeicurves, toetsen en CITO’s af;
… spreken af dat kinderen nooit meer kunnen blijven zitten, maar gewoon wat extra tijd nodig hebben;
… gooien de standaardmethodes over boord en vertrouwen op de kennis, ervaring en kunde van ouders, leerkrachten e.d.;
… geven de verwachtingen dat kinderen binnen een bepaalde periode hun zwem/ school/ veterstrik/ zinnelijk diploma behalen op;
… zeggen dus nooit meer dat ” kinderen ‘hun best’ moeten doen”;
… laten onze kinderen de kleren dragen die ze willen, zolang het binnen budget past;
… laten kinderen die huilen, lekker huilen. We blijven aanwezig maar gaan ze niet sussen;
… laten kinderen die boos of driftig zijn lekker stampen en schreeuwen, zolang ze anderen geen schade toebrengen;
… stoppen met etiketten, hokjes en labels zoals: ADHD, PDD- NOS, HSP, ADD etc.
… stoppen met het aansturen op medicatie bij ‘lastig gedrag’;
… zetten het belang van kinderen voorop bij conflicten tussen de beide ouders;
… streven naar een zo snel mogelijke hereniging van kinderen met hun ouders;

Kortom we houden ons allemaal aan het Verdrag van de Rechten van het Kind uit 1989 en dragen met elkaar zorg dat elk kind zich gezien, gehoord, gekend en begrepen voelt en…. kan spelen!

Blijf spelen!
Deze twee woorden zijn mijn mantra geworden
en steeds belangrijker voor mij.

Het herinnert mij
om te stoppen
met mijn best te doen
en hard te werken.

Het herinnert mij
om nieuwsgierig te blijven
te blijven ontdekken
en te blijven verwonderen.

Het herinnert mij
om in beweging te komen
en actief op zoek te gaan
naar nieuwe mogelijkheden.

En niet te blijven hangen in
wéér diezelfde angsten
wéér diezelfde bluf
wéér diezelfde verhalen.

Het herinnert mij
op avontuur te gaan
en gewoon te gaan ervaren
wat er gebeurt
en te vertrouwen
dat alles er al is
en dat dit goed is.

Het herinnert mij
te leven i.p. v overleven
er gewoon te zijn
en dát gun ik iedereen.

Daarom heb ik nu een boekje geschreven
speciaal voor ouders van stille kinderen
omdat ik die als geen ander herken
zodat ze hun kind kunnen ondersteunen
en ook zij blijven spelen
in deze verwachtingsvolle wereld!

Je kunt hem hier gratis downloaden: metjanne.nl/inspiratie
Laat je mij weten wat je er van vindt? Dat vind ik leuk!
En mocht je nog vragen, opmerkingen, ideeën of tips hebben, dan hoor ik dat graag!

Ja hoor! Daar heb je Janne weer! Hoe vaak ik die opmerking in mijn leven heb gehoord is inmiddels niet meer te tellen. Meestal was het in reactie op een vraag of opmerking van mijn kant. Een vraag die als kinderachtig werd bestempeld. Naïef zelfs. Het gevolg was dat ik mij in begon te houden tegen volwassenen. Mijn mond hielt want blijkbaar waren het ‘domme’ vragen en begreep ik er weer eens niets van. Stelde ik het te eenvoudig voor. Terwijl mijn vraag oprecht was. Ik ben hondsnieuwsgierig moet je weten. Misschien vind ik kinderen daarom ook zo leuk, die hebben er ook lol in om op zoek te gaan naar een antwoord. En zelf vragen te stellen.

Totdat ik mij realiseerde dat mijn kinderlijk eenvoudige vragen, soms verdomd lastig te beantwoorden zijn. Dát roept weerstand op: men weet het antwoord niet. Men zit vast zat in dogma’s en routines. Eigenlijk weten ze niet precies waarom ze doen wat ze doen. Zo hoort het. Dat doet iedereen toch? Dat is toch normaal? Maar is dat écht zo? Ik denk het niet want steeds meer mensen lopen hierin vast.

Mentale kreukels

Dat blijkt ook in het programma ‘Sophie in de mentale kreukels’ van Sophie Hilbrand. Uit onderzoek blijkt dat 1 op de 7 werkende mensen last heeft van burn-out klachten en dit probleem lijkt alleen maar groter te worden. In dit programma onderzoekt ze op een ontwapende manier waardoor dit komt. Teveel stress blijkt een grote boosdoener te zijn. Jong en oud rent van hot naar her, proberen tig ballen tegelijk in de lucht te houden, willen voldoen aan de verwachtingen, zitten in overleven en op een gegeven moment is het op. Gaat het licht uit. En gaan ze heel hard aan het werk om weer uit de mentale kreukels te komen. Maar hoe doe je dat? En nog fijner: hoe voorkom je dat het zover komt?

Blijf spelen!

Mijn eerste gedachte? Blijf spelen! En vlak daarna werd ik meteen door mijn innerlijke criticus om mijn oren gemept: ja hoor! Daar heb je Janne weer! Zo eenvoudig is het niet hoor! Wordt toch eens volwassen! BAM BAM BAM. Maar even later dacht ik: waarom zou het een raar streven zijn? Wat is er mis met spelen? Hoe gaaf is het als iedereen, groot of klein, dat (weer) zou gaan doen? Let wel, spelen is voor mij niet alleen een bezigheid, het is een state of mind. Voor mij is spelen met wat er (nu) is, actief ontdekken wat de mogelijkheden zijn. En ik snap dat het niet altijd makkelijk is maar van de intentie om te blijven spelen maakt mijn hart een sprongetje.

Want door te spelen kom en blijf je in beweging. Van passief naar actief. Het zorgt ervoor dat je kijkt naar de mogelijkheden in plaats van alleen de problemen. Als je écht speelt, heb je plezier en vergeet je de tijd. Het maakt nieuwsgierig waardoor je nieuwe dingen uitprobeert. Ben je niet bang om fouten te maken omdat je wéét dat je door deze ervaringen leert hoe de dingen écht werken en anders kunnen. Het geeft energie en ontspant. Het zorgt voor plezier, creativiteit en geeft voldoening. Toch?

Dus…

Waarom doen we dat dan niet? Wat houd jou tegen? Dáár ben ik oprecht benieuwd naar! En wat houdt mij tegen deze missie in de wereld te zetten? Als ik daar nog eens goed over nadenk is dat… just me, myself and I. Het wordt tijd dat nu te veranderen!

I have a dream… een liefdevolle plek creëren  voor (aanstaande) ouders die op zoek zijn naar een antwoord. Ouders die zich nu suf googlen, deelnemen aan verschillende Facebookgroepen en  stapels boeken lezen omdat ze op zoek zijn naar een oplossing. Als klap op de vuurpijl lijkt de gehele omgeving zich er ook nog eens mee te bemoeien en komt met goedbedoelde adviezen. Bij het consultatiebureau of jeugdhulp voelen ze zich niet gehoord want er is te weinig tijd of ze komen met standaardoplossingen die niet lijken te werken bij hun kind. Het gevolg is dat deze ouders onzeker worden en het vertrouwen verliezen in eigen kunnen. Ze gaan twijfelen en maken zich zorgen.  Er ontstaat spanning en stress in het gezin.

Het is mijn droom om een ontdekplek te kunnen bieden waar (aanstaande) ouders en kinderen zich gezien, gehoord, gekend en begrepen voelen. Een plek waar men niet alleen terecht kan met vragen en worstelingen maar ook om plezier te hebben en te ontspannen. Een plek waar je terecht kunt als het anders loopt dan je had verwacht. Zonder oordeel, zonder statistieken, zonder labels en etiketten, zonder diagnose, zonder het uitgangspunt dat er iets ‘mis’ met jou of jullie kind is. Een plek waar ieder zichzelf kan en mag zijn en zijn unieke kwaliteiten en talenten mag ontdekken. Kortom een plek waar je jouw unieke antwoord kunt vinden. In ontspanning, in activiteit en spelenderwijs. Een plek waar ik mijn kennis en ervaring kan delen door middel van trajecten op maat maar ook door open middagen en workshops te geven en ervaringen onderling kunnen worden gedeeld. Voor vaders, moeders en kinderen. Zodat er weer vertrouwen en rust ontstaat. Dat is toch een geweldige basis voor onze kinderen?

En ik ben hard op weg deze ontdekplek te realiseren in Zaandam! Vanaf maart gaan de deuren in Magazijn14 op het Hembrugterrein open. De precieze datum hoor je nog van mij. Maar je kunt jouw wensen nu al delen: hoe zie jij deze plek voor je? En wat zou jij daar graag willen leren en ontdekken? Misschien zou je zelf wel iets willen doen op deze plek? Ik hoor het graag!