Berichten

Eerder schreef ik al een blog over de peuterpuberteit. Mijn twee jarige dochter zit er tot diep over haar oren in. Als ze iets wil, dan doet ze het. En wil ze iets niet, dan doet ze het niet. Lekker overzichtelijk. Voor haar dan, want voor ons is het soms verdomd lastig. Bijvoorbeeld als ze geacht wordt te gaan slapen…

Daar heeft ze namelijk met enige regelmaat totaal geen zin in. Ze gaat gewoon door met spelen, dansen en springen in bed. In het begin kan ik er nog wel om lachen maar als het op een gegeven moment bijna half 10 is, mijn geduld opraakt en de zwarte kringen onder haar ogen verschijnen begin ik me serieus af te vragen hoe ze het in hemelsnaam vol houdt. Het lijkt er dan op dat ze nog zo druk is in haar hoofd om alle prikkels van de dag te verwerken, dat ze niet meer voelt dat ze moe is.

Vandaag had ik daar een boeiend gesprek over met een ervaren moeder en tevens jeugdarts. Ze herkende het helemaal en kwam met een prachtig advies, namelijk: spreek haar niet alleen verbaal aan maar spreek haar ‘oren in de benen’ aan door de dingen met haar te gaan doen en vaker in beeldentaal te spreken. Haar hoofd is al zo druk dus vermijd verbale communicatie luidde haar advies.

Maar hoe doe je dat dan? Je kunt je kind masseren met bijvoorbeeld lavendel massage olie. Daar worden ze vaak rustiger van en ze voelen hun lijf. En daarnaast: zet je fantasie en creativiteit in! Laat bijvoorbeeld de poppen en knuffels praten en vertel je kind indirect je boodschap en gebruik de pop of knuffel als voorbeeld. Bij mijn dochter lijkt het erg goed te werken. Door eerst met haar knuffels te gaan praten (‘ Oh beer, wat zeg je? Wil je slapen? Ben je zo moe? Kom ik leg je in bed want het is ook al heel laat. Help je beer instoppen? Zo beer ligt lekker in bed. Stttt…. zachtjes…. beer slaapt al want hij is heel moe. Ben je ook moe? Zal ik jou ook instoppen? etc….), zakt ze uit haar verzet. Ze gaat meedoen, wordt rustiger en ziet het even later helemaal zitten om er lekker naast te gaan liggen.

En knuffels zijn overigens multi functioneel! Eerder heb ik al ontdekt dat ze prima kunnen tanden poetsen, aankleden, boodschappen doen etc. En ja, ik vraag me op sommige momenten ook wel eens af waar ik in hemelsnaam mee bezig ben. Maar dat verwonderde gezichtje en de bijzondere momenten die het oplevert zijn werkelijk onbetaalbaar!

Deze week wordt mijn jongste dochter twee. De leeftijd waarop men zegt dat kinderen het woord ‘nee’ gaan ontdekken. Mijn jongste heeft echter niet gewacht tot haar 2e verjaardag (alhoewel het woord ‘nee’ nog niet in haar vocabulair voorkomt) maar dat neemt niet weg dat ze al een paar maanden tot over haar oren in de beruchte peuterpuberteit zit. Het kán dus ook eerder! Hoe zich dat uit? Gillen en op de tafel slaan als ze een beker melk wil. Niet zo.. nee NU! Het eindeloos open maken van kastjes en het liefst de gehele inhoud eruit trekken. Rustig de tuin uitlopen en als je haar roept, draait ze om, kijkt je aan en zet het vervolgens op een lopen richting de speeltuin. En zint mevrouw iets niet? Dan werpt ze zich krijsend en gillend op de grond, trekt holle ruggen en huilt krokodillentranen. En het maakt haar werkelijk niet uit hoe groot de ander is. Als zij hetgeen wil dat de ander in zijn handen heeft dan trekt, krijst en gilt ze. En zo kan ik nog wel even doorgaan… Herkenbaar?

Maar waarom lijken al die twee jarige soms in van die kleine monstertjes te veranderen? Kinderen rond de twee jaar gaan zich beseffen dat ze een eigen individu zijn. Dat zij en papa en mama niet één geheel zijn. Maar dat ze zelfstandig zijn. Met een eigen wil. En die grenzen gaan ze ontdekken: tot hoever kan ik gaan? Wat wil ik? Wat wil ik niet? Een hele gezonde ontwikkeling dus! En wat kun je nu doen als ouder? Laten gaan? Boos worden? Heel hard gaan lachen? Of je samen met je kind krijsend op de grond storten midden in de supermarkt zoals in een reklame?

Bedenk dat dit een belangrijke ontwikkelingsfase is waar elk kind doorgaat en je kind kan zich alleen ontwikkelen als het zich veilig voelt en deze emoties mag uiten. Het zoekt jouw steun en wil bevestigd worden in wie hij of zij is. Het wil serieus gehoord en gezien worden. Door deze bevestiging krijgt het vertrouwen en leert het zichzelf kennen. Maar HOE dan, vragen ouders zich vaak af. Helaas heb ik geen kant-en-klare oplossing. Maar dit zijn de dingen die voor mij de afgelopen twee keer hebben geholpen:

Stel geduldig maar duidelijk je grenzen
Je kind zoekt de grenzen en als ze niet duidelijk zijn, zal hij of zij ze blijven zoeken. En realiseer je dat kinderen af en toe controleren of de grens die gisteren of een uur geleden is gesteld, nu ook nog geldt. Zie het als pure nieuwsgierigheid. Je kind controleert gewoon of het vandaag nog steeds niet op die tafel mag klimmen. Het doet het dus niet om jou te pesten. Gewoon even checken…

Laat je kind zich uiten
Tsja misschien wel het lastigste op sommige momenten. Maar als je kind krijsend op de grond ligt omdat het zijn zin niet krijgt, laat het uitrazen zolang dat veilig kan. Zelf heb ik mijn oudste dochter ooit een keer voor de ingang van de HEMA weggehaald zodat mensen er gewoon in en uit konden en heb haar een paar meter verderop uit laten razen. Je geeft daarmee aan dat je van ze houdt, no matter what. En zij is het belangrijkste, niet wat andere mensen vinden en denken.

Geef aan wat je kind wél mag doen
Bedenk dat je kind het woord ‘niet’ niet hoort. Dit geldt overigens ook voor volwassenen. Als je kind dus een kast open maakt en dat mag niet, zeg dan niet: Neeee Pietje, je mag het kastje niet openmaken want het hoort dan: je mag het kastje openmaken. Het werkt beter door te zeggen: Pietje? Doe je het kastje weer dicht? Of Marietje, stop je de duplo weer in de kist? etc.

Zet knuffels in!
Een gouden tip die ik ooit kreeg van een jeugdarts. Soms zit je kind zo in afzetten dat het niet uit lijkt te maken wat je zegt, alles is gewoon nee.  Dan willen ze vaak wel luisteren naar een knuffel. Laat beer zeggen: zeg lieverd, mag ik vandaag jouw tanden poetsen? En dat vinden ze prachtig! Eerst geloofde ik het niet maar na een paar keer was ik om. Zelfs naar de Robijnbeer in de supermarkt luisterden ze 🙂

Draai het om!
Soms zitten ze gewoon in een modus: ik zet me af om het afzetten! Dan valt er werkelijk geen land mee te bezeilen. Misschien is het volledig pedagogisch onverantwoord maar ik heb hem geregeld ingezet: draai de situatie om. Als mijn dochter brulde: ik wil mijn schoenen niet aan doen! Dan zei ik: nee, ga maar op blote voeten. Dat lijkt me veel beter. Lekker met je blote voeten over straat dat is inderdaad een prachtidee. Binnen no time had ze dan haar schoenen aan en riep: ik doe lekker WEL mijn schoenen aan. Let wel: maak het niet belachelijk.

Lach erom!
Soms is het ook gewoon TE grappig. En als het je soms tot wanhoop drijft herhaal de mantra: het is een fase, het is een FASE. Heus! Het helpt.

Tot zover mijn tips en trucs om met een peuterpubertje om te gaan. Zelf leer ik ook nog elke dag bij. Want het is nu de derde die er inzit en het lijkt ook degene te zijn die er het heftigste inzit. Dus als je nog tips en trucs weet: deel ze! Ik hoor ze graag!