Veel gestelde vragen over mij

Nou dat is best een lang verhaal.

Voordat ik mijn praktijk opende, werkte ik 15 jaar met veel plezier als procesarchitect bij XS4ALL. Toen we verhuisde naar een nieuw pand was er een prachtig project: de werkplek als thuisplek. Iedere werknemer kreeg budget om zijn of haar nieuwe werkplek persoonlijk in te kunnen richten. Zo ontstond de beeldcollectie van XS4ALL.

Eén van mijn collega’s, Linda, koos voor een schommel. Ze liet hem door een houtsnijder in haar geboorteland Indonesië maken. In het pand werd een speciale constructie gemaakt zodat iedereen veilig kon schommelen. Zo’n standaard systeemplafond bleek namelijk niet afdoende voor volwassenen 🙂 Toen ze wegging bij XS4ALL verdween de schommel in een kast want degenen die er nu zaten, hadden niks met schommelen.

Toen haar oude werkplek later echter mijn werkplek werd. Herstelde ik hem weer in ere, want wat is er nou leuker dan schommelen op je werkplek? Vond ik. En ik was niet de enige bleek al snel. De schommel bleek een groot succes. Vele collega’s kwamen geregeld schommelen en kinderen van collega’s kwamen steevast langs, als ze eenmaal wisten van haar bestaan.

En het mooie was. Hij werd niet alleen gebruikt om even te ontspannen, door even de systeemplaten aan te tikken maar ook om af te reageren na een heftig gesprek. Of als iemand vastliep in een lastig vraagstuk.

Soms vertelden collega’s hele verhalen tijdens het schommelen. Soms was het geheel in stilte.
Schommelde iemand driftig heen en weer, dan wist je dat je even niets moest vragen en diegene liep uiteindelijk een stuk rustiger terug naar zijn of haar werkplek.

Toen we verhuisden naar weer een nieuw pand nam ik de schommel mee. In de volle overtuiging hem daar weer op te mogen hangen. Maar dat bleek niet het geval. De beheerder van het pand gaf tot ons verdriet te kennen dat dit niet was toegestaan. Weer verdween hij in een kast.

Toen ik jaren later XS4ALL verliet en mijn spullen aan het uitzoeken was, kwam daar weer de schommel te voorschijn. Mijn collega’s riepen meteen, dat ik hem mee moest nemen. Ze wisten van mijn plannen en hoopten dat hij een mooi nieuw leven zou krijgen, in mijn nog te openen praktijk.

En zo geschiedde. Toen ik ruim een jaar later samen met Jantien door het nog lege Magazijn14 wandelde, wisten we allebei: hier komt onze praktijk. Ik vertelde haar dat ik echter één voorwaarde had voor onze gezamenlijke ruimte: ik wilde de schommel ophangen. De rest kwam wel goed, dat wist ik.

En na een renovatie van de touwen hangt sindsdien de schommel in de praktijk. Tot grote vreugde van jong en oud, waaronder ikzelf, medeondernemers en…. oud-collega’s. Want ook die komen soms nog even langs om te schommelen 🙂

Oja! De beeldcollectie van XS4ALL was echt een mooi project en is nog steeds te zien via: https://beeldcollectie.xs4all.nl/

Zo… dat was nog eens een openingsvraag door iemand in de jeugdhulpverlening. Het stemde mij verdrietig. Ik was op zoek naar samenwerking, niet naar competitie.

Op zo’n moment gebeurt er iets geks, dan komt er een dwars jongetje spontaan in mij naar boven. ‘Vuurlooptrainingen geven denk ik’ flapte ik eruit. Verbazing verscheen op het gezicht. Dat was het laatste antwoord dat ze had verwacht. Maar het mooie was, de starheid verdween,
en de nieuwsgierigheid won. Koffie? vroeg ze. Ja graag….

Tsja, wat kan ik, wat een ander niet kan? Ik krijg deze vraag vaker. En eerlijk gezegd kan (en wil) ik er geen zinnig woord over zeggen. Ik kan je alleen vertellen wie ik ben, wat ik belangrijk vind en hoe ik werk.

Enfin, een poging in het kort: Ik ben hondsnieuwsgierig en heel pragmatisch. Aan het stellen van diagnoses doe ik niet, want ik geloof niet dat er iets mis is met jou en/ of jullie kind. Mijn ervaring heeft mij geleerd dat gedrag altijd logisch is.

Jouw vraag/ verlangen staat centraal en vormt ons uitgangspunt. Ik kijk mee, neem waar en als ik iets niet begrijp, stel ik vragen. Dat kan soms best confronterend zijn. Want blinde vlekken worden zichtbaar. Ohja en als ik ergens het nut of noodzaak niet van inzie, doe ik het niet (tenzij ik er wettelijk toe verplicht ben).

Ik sta graag met mijn (blote) voeten op de grond en werk graag buiten. Heb mij breed ontwikkeld op energetisch en spiritueel vlak. Werk graag voorbij woorden door gebruik te maken van oude sjamanistische wijsheden en technieken.

Mijn nieuwsgierigheid maakt ook dat ik graag samenwerk met andere disciplines en anderen om feedback vraag. Wat ik leer graag. Vaak hoor ik terug dat ik heel rustig ben, intuïtief werk, let op details en oprecht betrokken ben. Wil je meer ervaringen lezen? Je vindt ze op mijn website: https://metjanne.nl/ervaringen/

Blijf spelen… is mijn diepste wens. Kunnen en blijven spelen, dat gun ik iedereen. Want dat kan alleen als je lekker in je vel zit. Het is niet niet alleen een bezigheid, het is een state of mind.

Spelen is voor mij met wat er (nu) is, actief ontdekken wat de mogelijkheden zijn. Van passief naar actief. Het zorgt ervoor dat ik op zoek ga naar oplossingen en niet blijft hangen in problemen. Als ik speel ben ik nieuwsgierig en het zorgt ervoor, dat ik nieuwe dingen uitprobeer. Ook als ik het doodeng vind.

Dat is wel eens anders geweest… Ik was een meester in het aflezen van anderen. Op zich een geweldige kwaliteit, alleen paste ik mij ook helemaal aan. Wilde voldoen aan de verwachtingen. Ik deed of zei dingen waar ik niet 100% achter stond, om erbij te horen. Ging af op meningen en inschattingen van anderen en negeerde mijn eigen innerlijke kompas. Kortom ik verloor mijzelf. Totdat ik helemaal vast liep en mij realiseerde dat ik wilde leven, in plaats van overleven. Dat ik mijn eigen pad wilde lopen, en niet die van een ander. Doodeng want het betekent ook voor jezelf gaan staan, en de volle verantwoordelijkheid nemen.

Maar de wens weer te willen spelen was groter dan de angst en vormde mijn grootste drijfveer om in beweging te komen en op zelfonderzoek uit te gaan.

En met succes! Want nu weet ik steeds beter wie ik ben en wat ik kan. Maak ik mijn eigen keuzes en twinkelen mijn ogen weer. En dàt… gun ik iedereen. Blijf Spelen is dus een reminder,
iedere dag opnieuw.

Ja en Nee.

In mijn praktijk loop ik vrijwel altijd op blote voeten. En als het te koud is, trek ik dikke sokken aan. Eigenlijk trek ik alleen schoenen aan als ik naar buiten ga. Alhoewel…. ook niet altijd.

Waarom? Gewoon omdat ik dan de grond goed onder mijn voeten voel. Héérlijk! Tot hilariteit van sommige mede ondernemers….

Poe heb je even? Laten we het even houden bij de grote en meest invloedrijke van de afgelopen paar jaar. Voor het totale lijstje kun je het beste naar mijn linkedinprofiel.

Komt ie:
❤️ Helemaal jezelf in relatie met anderen van Gordon Communicatie. Hier heb ik leren luisteren 👂;
❤️ Kunst van Kindercoaching (bestaat inmiddels niet meer) met Christa Wiersma & Jeannette Van Kuik – Stam. Zij hebben samen alles in beweging gezet. Ben daar nog elke dag dankbaar voor 🙏
❤️ TORI kindercoachopleiding: intensief en prachtig jaar met vele fantastische gastdocenten onder kundige en inspirerende leiding van Christa & Lisanne Stenekes. Kennis gemaakt met familieopstellingen, talentenspel, aikido en natuurlijk: vuurlopen! 🔥
❤️ Sundoor International Firewalking School heeft mij tot in mijn tenen doen beseffen waar je toe in staat bent. Life changing met Peggy Dylan en Stephen Mulhearn in Lendrick Lodge (Schotland). 🌞
❤️ JIJ Natuurlijk jaaropleiding van Natascha Bruti. Nog steeds geniet ik van alle inspiratie en kennis die ik hier heb mogen op doen. En nog elke dag krijg! 🍀
❤️ Medicijnwiel bij 4windsenergy een intensieve ervaringsgerichte sjamanistische leerweg onder de bezielende en liefdevolle leiding van Gwen Yin. ✨
❤️ Energy Healing een vervolgtraining van 4windsenergy op het Medicijnwiel waarin je je specialiseert in de krachtige sjamanistische technieken. 🌈

En daarnaast heb ik mij nog verdiept in de impact van conceptie, zwangerschap en de geboorte, verschillende onstpanningstechnieken geleerd zoals Access Bars en trainingen gevolg over Karakterstijlen, Pesten, Impact van stress, Quiet Kids, Huttenbouwen etc. Enfin, teveel om op te noemen.

Of ik inmiddels klaar ben?
Dacht het niet. Mijn leergierigheid is groot.

En last but not least: de grootste leermeesters zijn toch wel mijn ouders, mijn kinderen en de kinderen die komen in mijn praktijk. Tjonge… de spiegel die zij voorhouden en de wijze dingen die ze mij leren zijn van onschatbare waarde 💕

Tijdens mijn opleiding kindercoaching was Peggy Dylan gastdocent. Peggy is de moeder van het vuurlopen in het westen, oprichtster van Sundoor International Firewalking School. Zij verzorgde een trainingsblok van 2 dagen en die was mindblowing.

Ik weet nog dat ik de avond ervoor in bed lag en dacht: ‘ Waarom ga ik dit in hemelsnaam doen?
Wáárom…..?’ Een oude valkuil van mij om altijd alles te willen snappen. En niet alleen dat. Het moet ook nut hebben en te verklaren zijn. Toen ik mij dat besefte nam ik een besluit: ik ga het wel zien. Ik ga het gewoon ervaren ook al snap ik er geen klap van.

Peggy zorgde voor een enorme shift. Ze heeft enorm veel humor, is recht door zee en gelooft tot in haar tenen in jouw kunnen. Ook al zet je daar zelf vraagtekens bij.

Ze liet mij ervaren dat slechte keuzes niet bestaan. Dat er geen slagen en falen is. Dat niets onmogelijk is. Behalve dan, in je hoofd. Dat als je je focust, je zoveel kracht hebt dat je pijlen kunt breken en rebars kunt buigen. En ik besefte mij dat, ook al vind ik iets spannend, ik kan toch een stap kan zetten.

De ervaring van het hele weekend was zo intens en wortelde zo in mijn hele lijf dat ik wist: dit gun ik zoveel anderen ook. Dus toen ik wegging bij mijn oude werkgever en de mogelijkheid kreeg om een opleiding te volgen was de keuze snel gemaakt. En besloot ik de SUNDOOR Firewalk instructoropleiding te gaan doen bij Peggy in Schotland. Op een prachtige plek: Lendrick Lodge.

Toen ik landde in Edinburgh was het eerste bordje die ik zag: “ After this point, there is no way back” En ik wist dat het waar was…