Daarmee bedoel ik dat je zelf bepaalt wat je wilt bijdragen. Dat hoeft geen geldbedrag te zijn maar het kan ook iets lekkers te eten of te drinken zijn, materialen, een workshop of iets anders waardoor het voor alle fans een leuke ochtend of avond word!

Dan is de Fanclub niks voor jou. Misschien past maatwerk je dan beter.

Via insta kreeg ik al een aantal enthousiaste reacties van moeders die ook interesse hebben. maar te ver weg wonen. Aangezien ik graag in mogelijkheden denk was mijn eerste gedachte: online moet toch ook mogelijk zijn? Via zoiets als teams? Iemand opperde al een telegram groep. En dreigde alweer te verzuipen in online mogelijkheden maar besloot: wacht. Laat ik eerst eens peilen of er meer mensen zijn voor wie dit fijn zou zijn en zoja: in welke vorm zou dit voor jou het beste passen? Ik hoor het graag, mail dan even, dan ga ik er verder mee.

Natuurlijk ben je ook geweldig, sterker nog: ik ben groot fan van vaders. Maar van de moeders kreeg ik zulke enthousiaste reacties dat ik besloot daar eerst te beginnen.

Maar niet getreurd: laat mij weten als je ook een fanclub wil door een mail te sturen, bij genoeg interesse richt ik met alle liefde een fanclub voor vaders op. Of een fanclub voor ouders, ook leuk!

Eén van de meest gestelde vragen, die ik het moeilijkste vind, om te beantwoorden in woorden. 
Een poging:

Nee. juist niet. Vind ik dan. Het sjamanisme zoals ik die beoefen, bied mij ervaringsgerichte wijsheden en technieken die mij juist met twee benen op de grond heeft gezet. Het heeft mij rust en vertrouwen gegeven in mijn eigen kunnen.

Daarvoor zat ik in overleven. Altijd bezig met wat er om mij heen gebeurde, wat de anderen zouden vinden/ denken/ doen. Houvast zoekend in boeken en methodieken, alles willen kunnen verklaren en beredeneren.

Het sjamanisme is voor mij een reis naar binnen. Waar ik eerder koos om weg te vluchten, ga ik nu voor de spiegel staan, en heb ik geleerd hier nieuwsgierig en oprecht in te kijken. Om alle gevoelens te verwelkomen i.p.v te doen alsof sommige zoals boosheid en schaamte er niet zijn. Om mijn angsten onder ogen te zien i.p.v. ze te negeren en te ontwijken. Om stil te staan bij wie ik ben i.p.v. de rollen te spelen die ik mij ooit heb aangemeten.

Het heeft mij geleerd, dat ik altijd zelf de keuze kan maken. Om uit de rol van slachtoffer te stappen die je klein houd. Om uit de rol van aanklager te stappen, die de schuld bij de ander legt.
Om uit de rol van redder te stappen omdat de ander het, net als ik, zelf kan.

Hoe meer ik erover nadenk hoe aardser het word 😉 Naar mate je steeds meer, uit je hoofd in je lijf zakt. Hoe steviger je op de grond staat en je stopt met overleven.

Is dat spannend? Hell yeah. Want het betekent niet alleen, dat je de controle gaat loslaten en open gaat staan en vertrouwt op je intuïtie. Maar ook dat je de volle verantwoording, gaat pakken over je eigen leven. En dus ook de consequenties accepteert van de keuzes die je maakt. 

Het heeft mij ook geleerd, dat iedereen en dus ook kinderen en hun ouders over hetzelfde helend vermogen beschikken. En dat ik ze daarmee een stuk verder help dan welke methode dan ook.

En ja… daarbij worden krachtige rituelen en technieken gebruikt, die je hersenpan te boven gaan. Maar maakt dat het zweverig? Nee ik geloof het niet. 

Nou dat is best een lang verhaal.

Voordat ik mijn praktijk opende, werkte ik 15 jaar met veel plezier als procesarchitect bij XS4ALL. Toen we verhuisde naar een nieuw pand was er een prachtig project: de werkplek als thuisplek. Iedere werknemer kreeg budget om zijn of haar nieuwe werkplek persoonlijk in te kunnen richten. Zo ontstond de beeldcollectie van XS4ALL.

Eén van mijn collega’s, Linda, koos voor een schommel. Ze liet hem door een houtsnijder in haar geboorteland Indonesië maken. In het pand werd een speciale constructie gemaakt zodat iedereen veilig kon schommelen. Zo’n standaard systeemplafond bleek namelijk niet afdoende voor volwassenen 🙂 Toen ze wegging bij XS4ALL verdween de schommel in een kast want degenen die er nu zaten, hadden niks met schommelen.

Toen haar oude werkplek later echter mijn werkplek werd. Herstelde ik hem weer in ere, want wat is er nou leuker dan schommelen op je werkplek? Vond ik. En ik was niet de enige bleek al snel. De schommel bleek een groot succes. Vele collega’s kwamen geregeld schommelen en kinderen van collega’s kwamen steevast langs, als ze eenmaal wisten van haar bestaan.

En het mooie was. Hij werd niet alleen gebruikt om even te ontspannen, door even de systeemplaten aan te tikken maar ook om af te reageren na een heftig gesprek. Of als iemand vastliep in een lastig vraagstuk.

Soms vertelden collega’s hele verhalen tijdens het schommelen. Soms was het geheel in stilte.
Schommelde iemand driftig heen en weer, dan wist je dat je even niets moest vragen en diegene liep uiteindelijk een stuk rustiger terug naar zijn of haar werkplek.

Toen we verhuisden naar weer een nieuw pand nam ik de schommel mee. In de volle overtuiging hem daar weer op te mogen hangen. Maar dat bleek niet het geval. De beheerder van het pand gaf tot ons verdriet te kennen dat dit niet was toegestaan. Weer verdween hij in een kast.

Toen ik jaren later XS4ALL verliet en mijn spullen aan het uitzoeken was, kwam daar weer de schommel te voorschijn. Mijn collega’s riepen meteen, dat ik hem mee moest nemen. Ze wisten van mijn plannen en hoopten dat hij een mooi nieuw leven zou krijgen, in mijn nog te openen praktijk.

En zo geschiedde. Toen ik ruim een jaar later samen met Jantien door het nog lege Magazijn14 wandelde, wisten we allebei: hier komt onze praktijk. Ik vertelde haar dat ik echter één voorwaarde had voor onze gezamenlijke ruimte: ik wilde de schommel ophangen. De rest kwam wel goed, dat wist ik.

En na een renovatie van de touwen hangt sindsdien de schommel in de praktijk. Tot grote vreugde van jong en oud, waaronder ikzelf, medeondernemers en…. oud-collega’s. Want ook die komen soms nog even langs om te schommelen 🙂

Oja! De beeldcollectie van XS4ALL was echt een mooi project en is nog steeds te zien via: https://beeldcollectie.xs4all.nl/

Nee.

De tijd nemen en je veilig voelen is voor mij essentieel om verder te komen. En aangezien ik geen toverstafje heb, kan ik dit niet in één uurtje bereiken. Dat is ook de reden dat ik het liefst in trajecten werk. Korte en langere. Wat er nodig is.

Overigens doe ik wel losse sessies maar meestal alleen met kinderen of ouders die ik al ken. Een soort APKtje. Hetzelfde geldt voor een ontdekgesprek. Vaak is dat ene gesprek genoeg voor ouders om verder te kunnen. Maar dan spreken we een sessie af. Vaak duurt dat 1 1/2 uur. Soms langer als dat nodig is. Geen uurtje.

Dit hoor ik geregeld. Sterker nog, soms zijn er mensen in ons pand, die hun neus achterna lopen,
en voor deze vraag even binnenlopen.

In mijn ruimte heb ik een aromabrander, zo’n ding met een waxinelichtje eronder. Bovenin kun je allerlei etherische oliën doen. Dit vind ik vaak nogal lastig omdat geur heel persoonlijk is en diep doorwerkt.

Ik doe er zelf water in met een scheutje Agua de Florida, een bloemen- en kruidenextract. De geur zou ik willen omschrijven als zacht, aardend en uitnodigend. Ik merk dat het mij helpt te aarden en te ontspannen en dat hoor ik ook vaak terug van anderen.

Je kunt het zelf maken maar ik gebruik de Agua Florida die wordt gemaakt door het merk Murray & Lanman. Er zijn twee varianten, één op basis van alcohol en één van eau de cologne.
Ik gebruik de eerste variant.

Agua Florida wordt bijzonder veel gebruikt door de Q’ero paqo’s (sjamanen in Peru). Er zijn vele toepassingen. Zo wordt het bij vele rituelen gebruikt, bij het maken van offers zoals despacho’s,
het reinigen van ruimtes e.d. Enfin: teveel om op te noemen! En ik gebruik het dus in mijn praktijk.

Zo… dat was nog eens een openingsvraag door iemand in de jeugdhulpverlening. Het stemde mij verdrietig. Ik was op zoek naar samenwerking, niet naar competitie.

Op zo’n moment gebeurt er iets geks, dan komt er een dwars jongetje spontaan in mij naar boven. ‘Vuurlooptrainingen geven denk ik’ flapte ik eruit. Verbazing verscheen op het gezicht. Dat was het laatste antwoord dat ze had verwacht. Maar het mooie was, de starheid verdween,
en de nieuwsgierigheid won. Koffie? vroeg ze. Ja graag….

Tsja, wat kan ik, wat een ander niet kan? Ik krijg deze vraag vaker. En eerlijk gezegd kan (en wil) ik er geen zinnig woord over zeggen. Ik kan je alleen vertellen wie ik ben, wat ik belangrijk vind en hoe ik werk.

Enfin, een poging in het kort: Ik ben hondsnieuwsgierig en heel pragmatisch. Aan het stellen van diagnoses doe ik niet, want ik geloof niet dat er iets mis is met jou en/ of jullie kind. Mijn ervaring heeft mij geleerd dat gedrag altijd logisch is.

Jouw vraag/ verlangen staat centraal en vormt ons uitgangspunt. Ik kijk mee, neem waar en als ik iets niet begrijp, stel ik vragen. Dat kan soms best confronterend zijn. Want blinde vlekken worden zichtbaar. Ohja en als ik ergens het nut of noodzaak niet van inzie, doe ik het niet (tenzij ik er wettelijk toe verplicht ben).

Ik sta graag met mijn (blote) voeten op de grond en werk graag buiten. Heb mij breed ontwikkeld op energetisch en spiritueel vlak. Werk graag voorbij woorden door gebruik te maken van oude sjamanistische wijsheden en technieken.

Mijn nieuwsgierigheid maakt ook dat ik graag samenwerk met andere disciplines en anderen om feedback vraag. Wat ik leer graag. Vaak hoor ik terug dat ik heel rustig ben, intuïtief werk, let op details en oprecht betrokken ben. Wil je meer ervaringen lezen? Je vindt ze op mijn website: https://metjanne.nl/ervaringen/

Nee.

Als ik met kinderen werk, wil ik dat beide ouders erachter staan en vraag dan ook van beide ouders een akkoord. Eerder ga ik niet met een kind aan de slag.

Het liefst spreek ik beide ouders om een goed beeld te krijgen wat er speelt. Indien dit lastig is, kan het apart.

Dit doe ik niet alleen omdat ik hiertoe wettelijk verplicht ben maar ook omdat ik er van overtuigd ben dat het belangrijk is dat het kind door beide ouders wordt gedragen en weet dat beide ouders vierkant achter hem of haar staat. Anders breng je het kind in een onmogelijk situatie.

Daarnaast: we doen het samen. Ik heb beide ouders nodig want de sessies werken door. Ik heb ook wel eens gehad dat de andere ouder na een gesprek wel akkoord ging maar niet betrokken wilde worden bij het traject. Dat is jammer maar dan kan het wel.

Maar mocht één van de ouders er niet achter staan, dan doe ik het dus niet. De enige mogelijkheid is dan om met alleen de andere ouder te werken. Op die manier help ik indirect het kind ook 😉