Stel je ook diagnoses?

Nee.

Allereerst: ik mag het niet. ik ben geen psychiater of psycholoog.

Ten tweede (en misschien wel de belangrijkste): ik wil het niet. Sterker nog, soms komen er kinderen bij wie eerder een diagnose is gesteld. Ik luister. Ik hoor het. Ik neem het aan. En… leg het weer naast mij neer.

Ben ik dan tegen diagnoses? Nee. Helemaal niet. Het werkt alleen niet voor mij. En ik geloof echt,
dat het voor sommige mensen fijn is, dat het op kan luchten. Dat het duidelijkheid geeft. Maar als je dat zoekt moet je dus niet bij mij zijn.

Want als ik diagnose op zoek in het woordenboek vind ik “ vaststelling (bv. van een ziekte) op grond van verschijnselen”. Maar daar ligt heel mijn aandacht niet. Mijn kracht is om verder te kijken samen met jou of jullie kind. Te kijken waar de mogelijkheden liggen. Waar de openingen zitten.

Gedrag is altijd logisch alleen zie je dat niet altijd als je er bovenop of middenin zit. Dus ik ga naast je staan en kijk met een frisse blik mee. Voor inzicht en overzicht en dit samen te onderzoeken. Pragmatisch en actief.

En call me naive maar ik ben er van overtuigd dat alles in jou of jullie kind aanwezig is om je verder te kunnen ontwikkelen en de regie (weer) te pakken.