Zeg Janne, wees eens eerlijk. Het probleem ligt toch meestal bij de ouders?

Deze vraag heb ik al meerdere keren gekregen. En als ik heel eerlijk ben, vind ik het lastig als iemand dit stelt want er klinkt nogal een oordeel in door en dat verdienen deze ouders niet.

Want meestal hebben ouders al van alles geprobeerd voordat ze contact opnemen en weten ze het even niet meer. Ze zoeken een oplossing omdat ze hun kind het beste gunnen. Omdat er een verlangen is dat het goed gaat met hun kind, naar meer rust in het gezin, naar verbondenheid, naar contact. Vaak is een gezin in een negatieve spiraal terecht gekomen en weten ze niet meer hoe ze hier uit kunnen stappen. En als je ergens midden in zit is het vaak lastig om nog te zien waar de openingen zitten. Want die zijn er. Altijd.

Dus hoezo, het probleem ligt ‘gewoon’ bij de ouders? Ja de ouders erkennen dat er een probleem is en gaan actief op zoek naar een oplossing. Petje af. Ik heb groot respect voor elke ouder die contact zoekt met een hulpvraag. Bij mij of bij een ander. Het vergt vaak moed om deze eerste stap te nemen. Zij voelen zich vaak kwetsbaar en beseffen vaak nog niet half hoe krachtig ze zijn door juist die eerste stap te nemen en het toch te doen…

Dus nee, het probleem ligt niet gewoon bij de ouders.

Daarom ga ik naast de ouders staan en kijk mee met een frisse blik. Betrek ik ouders bij de coaching. Deel ik mijn kennis en ervaring want ik heb gemerkt dat veel onzekerheid en frustraties ook uit onwetendheid kunnen ontstaan. Zodat ze daarna weer samen verder kunnen. Zonder mij. En kunnen blijven spelen.