Een kleine greep uit de vragen die ik krijg van zowel ouders als kinderen 😉

Over mijn werk

Nee.

De tijd nemen en je veilig voelen is voor mij essentieel om verder te komen. En aangezien ik geen toverstafje heb, kan ik dit niet in één uurtje bereiken. Dat is ook de reden dat ik alleen in trajecten werk. Korte en langere. Wat er nodig is.

Overigens doe ik wel eens losse sessies maar alleen met kinderen of ouders die ik al ken. Een soort APKtje. Hetzelfde geldt voor een ontdekgesprek. Soms is dat ene gesprek genoeg voor ouders om verder te kunnen. Maar dan spreken we een sessie af, geen uurtje.

Dit hoor ik geregeld. Sterker nog, soms zijn er mensen in ons pand, die hun neus achterna lopen,
en voor deze vraag even binnenlopen.

In mijn ruimte heb ik een aromabrander, zo’n ding met een waxinelichtje eronder. Bovenin kun je allerlei etherische oliën doen. Dit vind ik vaak nogal lastig omdat geur heel persoonlijk is en diep doorwerkt.

Ik doe er zelf water in met een scheutje Agua de Florida, een bloemen- en kruidenextract. De geur zou ik willen omschrijven als zacht, aardend en uitnodigend. Ik merk dat het mij helpt te aarden en te ontspannen en dat hoor ik ook vaak terug van anderen.

Je kunt het zelf maken maar ik gebruik de Agua Florida die wordt gemaakt door het merk Murray & Lanman. Er zijn twee varianten, één op basis van alcohol en één van eau de cologne.
Ik gebruik de eerste variant.

Agua Florida wordt bijzonder veel gebruikt door de Q’ero paqo’s (sjamanen in Peru). Er zijn vele toepassingen. Zo wordt het bij vele rituelen gebruikt, bij het maken van offers zoals despacho’s,
het reinigen van ruimtes e.d. Enfin: teveel om op te noemen! En ik gebruik het dus in mijn praktijk.

Nee.

Als ik met kinderen werk, wil ik dat beide ouders erachter staan en vraag dan ook van beide ouders een akkoord. Eerder ga ik niet met een kind aan de slag.

Het liefst spreek ik beide ouders om een goed beeld te krijgen wat er speelt. Indien dit lastig is, kan het apart.

Dit doe ik niet alleen omdat ik hiertoe wettelijk verplicht ben maar ook omdat ik er van overtuigd ben dat het belangrijk is dat het kind door beide ouders wordt gedragen en weet dat beide ouders vierkant achter hem of haar staat. Anders breng je het kind in een onmogelijk situatie.

Daarnaast: we doen het samen. Ik heb beide ouders nodig want de sessies werken door. Ik heb ook wel eens gehad dat de andere ouder na een gesprek wel akkoord ging maar niet betrokken wilde worden bij het traject. Dat is jammer maar dan kan het wel.

Maar mocht één van de ouders er niet achter staan, dan doe ik het dus niet. De enige mogelijkheid is dan om met alleen de andere ouder te werken. Op die manier help ik indirect het kind ook 😉

Nee. In de meeste gevallen wordt coaching niet vergoed. Voor specifieke informatie over vergoedingen, kun je het beste contact opnemen met je eigen zorgverzekeraar.

Ik lees ook wel eens dat de kosten voor coaching kunnen worden opgevoerd bij de jaarlijkse aangifte van de belasting. Dit heb ik nagevraagd bij de belastingdienst en zij vertelden mij dat dat alleen kan in bepaalde specifieke gevallen. Ze konden mij geen eenduidig antwoord geven in welke gevallen wel en niet en adviseerden dat mensen dit het beste zelf konden navragen.

Soms kan coaching worden betaald uit het Persoons Gebonden Budget (PGB). Neem contact op met het zorgloket van jouw gemeente of dit in jouw situatie van toepassing is.

Ja dat kan. In de avond maak ik vaak afspraken voor oudergesprekken. Omdat ik het belangrijk vind dat ik beide ouders spreek.

Ook ontspanningssessies plan ik dan graag want dan is het lekker rustig buiten en binnen in het pand. Héérlijk.

Als een kind zelf niet wil kan ik niets. Als een kind zelf geen hulpvraag heeft kan ik ook niets. Want dat vormt altijd mijn uitgangspunt. Ik kan wel met jou aan de slag. Maar je kind aan z’n haren meetrekken heeft geen enkele zin.

Wat ik overigens vaak hoor is dat een kind geen zin heeft in een praatmevrouw. En dat snap ik helemaal! Alleen.. ik ben geen praatmevrouw 😉

Na een ontdekgesprek met de ouders zijn veel kinderen toch wel nieuwsgierig. Dan spreken we gewoon af om te kijken of het klikt en kunnen ze zelf ervaren hoe ik werk. Belissen we daarna!

Ja dat kan.
Behalve dan bij een ontspanningssessie 🙃

Ik stuur je dan een link per e-mail,
en een wachtwoord per app/ sms,
naar een beveiligde videoverbinding.

Mocht je dit willen,
neem dan even contact op.
Dan maken we een afspraak!

Nee. Niet zonder jouw toestemming.

Dat is de eerste afspraak die ik maak met zowel ouders als kind. Een kind moet zich veilig voelen om te zeggen wat hij of zij voelt en denkt.

Als ik een tussengesprek heb met ouders vraag ik ook altijd aan de kinderen of er dingen zijn waarvan zij het belangrijk vinden dat ik die met hun ouders bespreek. En dan neem ik dat mee.

Soms zjn er dingen waarvan ik denk dat het belangrijk is voor ouders om te weten. Dat vertel ik dan aan de kinderen. Vaak blijkt dan dat ze het wel willen maar niet weten hoe of ze durven het niet. Dan bereiden we het voor en/of doen het samen.

Het gebeurt ook dat kinderen het gewoon niet willen. Dat respecteer ik uiteraard. Of dat lastig is? Soms wel. Maar nu ik erover nadenk gebeurt dat eigenlijk zelden.

En laatst kreeg ik een bericht van een moeder die schreef wat haar zoon haar had vertelt. En vervolgens had geroepen: onee! Dat had ik Janne vertelt en dat is iets tussen haar en mij! Prachtig 😉

Nee.

Allereerst: ik mag het niet. ik ben geen psychiater of psycholoog.

Ten tweede (en misschien wel de belangrijkste): ik wil het niet. Sterker nog, soms komen er kinderen bij wie eerder een diagnose is gesteld. Ik luister. Ik hoor het. Ik neem het aan. En… leg het weer naast mij neer.

Ben ik dan tegen diagnoses? Nee. Helemaal niet. Het werkt alleen niet voor mij. En ik geloof echt,
dat het voor sommige mensen fijn is, dat het op kan luchten. Dat het duidelijkheid geeft. Maar als je dat zoekt moet je dus niet bij mij zijn.

Want als ik diagnose op zoek in het woordenboek vind ik “ vaststelling (bv. van een ziekte) op grond van verschijnselen”. Maar daar ligt heel mijn aandacht niet. Mijn kracht is om verder te kijken samen met jou of jullie kind. Te kijken waar de mogelijkheden liggen. Waar de openingen zitten.

Gedrag is altijd logisch alleen zie je dat niet altijd als je er bovenop of middenin zit. Dus ik ga naast je staan en kijk met een frisse blik mee. Voor inzicht en overzicht en dit samen te onderzoeken. Pragmatisch en actief.

En call me naive maar ik ben er van overtuigd dat alles in jou of jullie kind aanwezig is om je verder te kunnen ontwikkelen en de regie (weer) te pakken.

Load More

Over mijn zienswijze

Eén van de meest gestelde vragen, die ik het moeilijkste vind, om te beantwoorden in woorden. 
Een poging:

Nee. juist niet. Vind ik dan. Het sjamanisme zoals ik die beoefen, bied mij ervaringsgerichte wijsheden en technieken die mij juist met twee benen op de grond heeft gezet. Het heeft mij rust en vertrouwen gegeven in mijn eigen kunnen.

Daarvoor zat ik in overleven. Altijd bezig met wat er om mij heen gebeurde, wat de anderen zouden vinden/ denken/ doen. Houvast zoekend in boeken en methodieken, alles willen kunnen verklaren en beredeneren.

Het sjamanisme is voor mij een reis naar binnen. Waar ik eerder koos om weg te vluchten, ga ik nu voor de spiegel staan, en heb ik geleerd hier nieuwsgierig en oprecht in te kijken. Om alle gevoelens te verwelkomen i.p.v te doen alsof sommige zoals boosheid en schaamte er niet zijn. Om mijn angsten onder ogen te zien i.p.v. ze te negeren en te ontwijken. Om stil te staan bij wie ik ben i.p.v. de rollen te spelen die ik mij ooit heb aangemeten.

Het heeft mij geleerd, dat ik altijd zelf de keuze kan maken. Om uit de rol van slachtoffer te stappen die je klein houd. Om uit de rol van aanklager te stappen, die de schuld bij de ander legt.
Om uit de rol van redder te stappen omdat de ander het, net als ik, zelf kan.

Hoe meer ik erover nadenk hoe aardser het word 😉 Naar mate je steeds meer, uit je hoofd in je lijf zakt. Hoe steviger je op de grond staat en je stopt met overleven.

Is dat spannend? Hell yeah. Want het betekent niet alleen, dat je de controle gaat loslaten en open gaat staan en vertrouwt op je intuïtie. Maar ook dat je de volle verantwoording, gaat pakken over je eigen leven. En dus ook de consequenties accepteert van de keuzes die je maakt. 

Het heeft mij ook geleerd, dat iedereen en dus ook kinderen en hun ouders over hetzelfde helend vermogen beschikken. En dat ik ze daarmee een stuk verder help dan welke methode dan ook.

En ja… daarbij worden krachtige rituelen en technieken gebruikt, die je hersenpan te boven gaan. Maar maakt dat het zweverig? Nee ik geloof het niet. 

Deze vraag heb ik al meerdere keren gekregen. En als ik heel eerlijk ben, vind ik het lastig als iemand dit stelt want er klinkt nogal een oordeel in door en dat verdienen deze ouders niet.

Want meestal hebben ouders al van alles geprobeerd voordat ze contact opnemen en weten ze het even niet meer. Ze zoeken een oplossing omdat ze hun kind het beste gunnen. Omdat er een verlangen is dat het goed gaat met hun kind, naar meer rust in het gezin, naar verbondenheid, naar contact. Vaak is een gezin in een negatieve spiraal terecht gekomen en weten ze niet meer hoe ze hier uit kunnen stappen. En als je ergens midden in zit is het vaak lastig om nog te zien waar de openingen zitten. Want die zijn er. Altijd.

Dus hoezo, het probleem ligt ‘gewoon’ bij de ouders? Ja de ouders erkennen dat er een probleem is en gaan actief op zoek naar een oplossing. Petje af. Ik heb groot respect voor elke ouder die contact zoekt met een hulpvraag. Bij mij of bij een ander. Het vergt vaak moed om deze eerste stap te nemen. Zij voelen zich vaak kwetsbaar en beseffen vaak nog niet half hoe krachtig ze zijn door juist die eerste stap te nemen en het toch te doen…

Dus nee, het probleem ligt niet gewoon bij de ouders.

Daarom ga ik naast de ouders staan en kijk mee met een frisse blik. Betrek ik ouders bij de coaching. Deel ik mijn kennis en ervaring want ik heb gemerkt dat veel onzekerheid en frustraties ook uit onwetendheid kunnen ontstaan. Zodat ze daarna weer samen verder kunnen. Zonder mij. En kunnen blijven spelen.

‘ Hebben alle kinderen die bij jou komen een probleem? ‘

Vroeg laatst iemand. Dat vond ik een boeiende vraag. Want wanneer heb je nu eigenlijk een probleem?

Hebben kinderen een probleem,
– als ze moeite hebben met stilzitten?
– als ze geregeld uitbarstingen hebben?
– als ze niet goed weten wat ze kunnen?
– als ze heel veel piekeren?
– als ze liever alleen zijn dan feestjes afgaan?
– als ze moeite hebben met slapen?
– als ze als ze gevoelig zijn voor prikkels zoals geluid, drukte, en beelden?
– als ze anderen haarfijn aanvoelen?
– als je geen idee hebt wat er in hun hoofd omgaat?
– als….

In sommige gevallen: ja. In sommige gevallen: nee. En in sommige gevallen hebben de kinderen geen probleem maar de omgeving om hen heen wel (en hebben kinderen dáár een probleem mee).

Snap je het nog? Een voorbeeldje: Zo heeft een bewegelijk kind vaak geen problemen met zijn of haar bewegelijkheid maar wel met zijn omgeving die daar moeite mee heeft en van ze verwachten dat ze stil zitten. Nog een voorbeeld: een stil kind die weinig vertelt heeft hier zelf vaak weinig moeite mee, maar wordt gek van de mensen om hem of haar heen die maar wil weten wat er in hun hoofd omgaat. En zo kan ik wel even doorgaan.

Maar nee. Niet alle kinderen hebben dus een probleem.

Wat ze wel gemeen hebben?
Dat ze verlangen naar een verandering.
Dat ze willen weten hoe ze ergens mee om kunnen gaan.
Dat ze willen ontdekken hoe ze zich kunnen uiten.
Dat ze willen onderzoeken wat ze zelf willen en kunnen.
Dat ze willen leren, ervaren en doen.

Kortom, het zijn stuk voor stuk honds nieuwsgierige kinderen!
Dát hebben ze gemeen 🙂

Load More

Over mij

Nou dat is best een lang verhaal.

Voordat ik mijn praktijk opende, werkte ik 15 jaar met veel plezier als procesarchitect bij XS4ALL. Toen we verhuisde naar een nieuw pand was er een prachtig project: de werkplek als thuisplek. Iedere werknemer kreeg budget om zijn of haar nieuwe werkplek persoonlijk in te kunnen richten. Zo ontstond de beeldcollectie van XS4ALL.

Eén van mijn collega’s, Linda, koos voor een schommel. Ze liet hem door een houtsnijder in haar geboorteland Indonesië maken. In het pand werd een speciale constructie gemaakt zodat iedereen veilig kon schommelen. Zo’n standaard systeemplafond bleek namelijk niet afdoende voor volwassenen 🙂 Toen ze wegging bij XS4ALL verdween de schommel in een kast want degenen die er nu zaten, hadden niks met schommelen.

Toen haar oude werkplek later echter mijn werkplek werd. Herstelde ik hem weer in ere, want wat is er nou leuker dan schommelen op je werkplek? Vond ik. En ik was niet de enige bleek al snel. De schommel bleek een groot succes. Vele collega’s kwamen geregeld schommelen en kinderen van collega’s kwamen steevast langs, als ze eenmaal wisten van haar bestaan.

En het mooie was. Hij werd niet alleen gebruikt om even te ontspannen, door even de systeemplaten aan te tikken maar ook om af te reageren na een heftig gesprek. Of als iemand vastliep in een lastig vraagstuk.

Soms vertelden collega’s hele verhalen tijdens het schommelen. Soms was het geheel in stilte.
Schommelde iemand driftig heen en weer, dan wist je dat je even niets moest vragen en diegene liep uiteindelijk een stuk rustiger terug naar zijn of haar werkplek.

Toen we verhuisden naar weer een nieuw pand nam ik de schommel mee. In de volle overtuiging hem daar weer op te mogen hangen. Maar dat bleek niet het geval. De beheerder van het pand gaf tot ons verdriet te kennen dat dit niet was toegestaan. Weer verdween hij in een kast.

Toen ik jaren later XS4ALL verliet en mijn spullen aan het uitzoeken was, kwam daar weer de schommel te voorschijn. Mijn collega’s riepen meteen, dat ik hem mee moest nemen. Ze wisten van mijn plannen en hoopten dat hij een mooi nieuw leven zou krijgen, in mijn nog te openen praktijk.

En zo geschiedde. Toen ik ruim een jaar later samen met Jantien door het nog lege Magazijn14 wandelde, wisten we allebei: hier komt onze praktijk. Ik vertelde haar dat ik echter één voorwaarde had voor onze gezamenlijke ruimte: ik wilde de schommel ophangen. De rest kwam wel goed, dat wist ik.

En na een renovatie van de touwen hangt sindsdien de schommel in de praktijk. Tot grote vreugde van jong en oud, waaronder ikzelf, medeondernemers en…. oud-collega’s. Want ook die komen soms nog even langs om te schommelen 🙂

Oja! De beeldcollectie van XS4ALL was echt een mooi project en is nog steeds te zien via: https://beeldcollectie.xs4all.nl/

Zo… dat was nog eens een openingsvraag door iemand in de jeugdhulpverlening. Het stemde mij verdrietig. Ik was op zoek naar samenwerking, niet naar competitie.

Op zo’n moment gebeurt er iets geks, dan komt er een dwars jongetje spontaan in mij naar boven. ‘Vuurlooptrainingen geven denk ik’ flapte ik eruit. Verbazing verscheen op het gezicht. Dat was het laatste antwoord dat ze had verwacht. Maar het mooie was, de starheid verdween,
en de nieuwsgierigheid won. Koffie? vroeg ze. Ja graag….

Tsja, wat kan ik, wat een ander niet kan? Ik krijg deze vraag vaker. En eerlijk gezegd kan (en wil) ik er geen zinnig woord over zeggen. Ik kan je alleen vertellen wie ik ben, wat ik belangrijk vind en hoe ik werk.

Enfin, een poging in het kort: Ik ben hondsnieuwsgierig en heel pragmatisch. Aan het stellen van diagnoses doe ik niet, want ik geloof niet dat er iets mis is met jou en/ of jullie kind. Mijn ervaring heeft mij geleerd dat gedrag altijd logisch is.

Jouw vraag/ verlangen staat centraal en vormt ons uitgangspunt. Ik kijk mee, neem waar en als ik iets niet begrijp, stel ik vragen. Dat kan soms best confronterend zijn. Want blinde vlekken worden zichtbaar. Ohja en als ik ergens het nut of noodzaak niet van inzie, doe ik het niet (tenzij ik er wettelijk toe verplicht ben).

Ik sta graag met mijn (blote) voeten op de grond en werk graag buiten. Heb mij breed ontwikkeld op energetisch en spiritueel vlak. Werk graag voorbij woorden door gebruik te maken van oude sjamanistische wijsheden en technieken.

Mijn nieuwsgierigheid maakt ook dat ik graag samenwerk met andere disciplines en anderen om feedback vraag. Wat ik leer graag. Vaak hoor ik terug dat ik heel rustig ben, intuïtief werk, let op details en oprecht betrokken ben. Wil je meer ervaringen lezen? Je vindt ze op mijn website: https://metjanne.nl/ervaringen/

Blijf spelen… is mijn diepste wens. Kunnen en blijven spelen, dat gun ik iedereen. Want dat kan alleen als je lekker in je vel zit. Het is niet niet alleen een bezigheid, het is een state of mind.

Spelen is voor mij met wat er (nu) is, actief ontdekken wat de mogelijkheden zijn. Van passief naar actief. Het zorgt ervoor dat ik op zoek ga naar oplossingen en niet blijft hangen in problemen. Als ik speel ben ik nieuwsgierig en het zorgt ervoor, dat ik nieuwe dingen uitprobeer. Ook als ik het doodeng vind.

Dat is wel eens anders geweest… Ik was een meester in het aflezen van anderen. Op zich een geweldige kwaliteit, alleen paste ik mij ook helemaal aan. Wilde voldoen aan de verwachtingen. Ik deed of zei dingen waar ik niet 100% achter stond, om erbij te horen. Ging af op meningen en inschattingen van anderen en negeerde mijn eigen innerlijke kompas. Kortom ik verloor mijzelf. Totdat ik helemaal vast liep en mij realiseerde dat ik wilde leven, in plaats van overleven. Dat ik mijn eigen pad wilde lopen, en niet die van een ander. Doodeng want het betekent ook voor jezelf gaan staan, en de volle verantwoordelijkheid nemen.

Maar de wens weer te willen spelen was groter dan de angst en vormde mijn grootste drijfveer om in beweging te komen en op zelfonderzoek uit te gaan.

En met succes! Want nu weet ik steeds beter wie ik ben en wat ik kan. Maak ik mijn eigen keuzes en twinkelen mijn ogen weer. En dàt… gun ik iedereen. Blijf Spelen is dus een reminder,
iedere dag opnieuw.

Ja en Nee.

In mijn praktijk loop ik vrijwel altijd op blote voeten. En als het te koud is, trek ik dikke sokken aan. Eigenlijk trek ik alleen schoenen aan als ik naar buiten ga. Alhoewel…. ook niet altijd.

Waarom? Gewoon omdat ik dan de grond goed onder mijn voeten voel. Héérlijk! Tot hilariteit van sommige mede ondernemers….

Poe heb je even? Laten we het even houden bij de grote en meest invloedrijke van de afgelopen paar jaar. Voor het totale lijstje kun je het beste naar mijn linkedinprofiel.

Komt ie:
❤️ Helemaal jezelf in relatie met anderen van Gordon Communicatie. Hier heb ik leren luisteren 👂;
❤️ Kunst van Kindercoaching (bestaat inmiddels niet meer) met Christa Wiersma & Jeannette Van Kuik – Stam. Zij hebben samen alles in beweging gezet. Ben daar nog elke dag dankbaar voor 🙏
❤️ TORI kindercoachopleiding: intensief en prachtig jaar met vele fantastische gastdocenten onder kundige en inspirerende leiding van Christa & Lisanne Stenekes. Kennis gemaakt met familieopstellingen, talentenspel, aikido en natuurlijk: vuurlopen! 🔥
❤️ Sundoor International Firewalking School heeft mij tot in mijn tenen doen beseffen waar je toe in staat bent. Life changing met Peggy Dylan en Stephen Mulhearn in Lendrick Lodge (Schotland). 🌞
❤️ JIJ Natuurlijk jaaropleiding van Natascha Bruti. Nog steeds geniet ik van alle inspiratie en kennis die ik hier heb mogen op doen. En nog elke dag krijg! 🍀
❤️ Medicijnwiel bij 4windsenergy een intensieve ervaringsgerichte sjamanistische leerweg onder de bezielende en liefdevolle leiding van Gwen Yin. ✨
❤️ Energy Healing een vervolgtraining van 4windsenergy op het Medicijnwiel waarin je je specialiseert in de krachtige sjamanistische technieken. 🌈

En daarnaast heb ik mij nog verdiept in de impact van conceptie, zwangerschap en de geboorte, verschillende onstpanningstechnieken geleerd zoals Access Bars en trainingen gevolg over Karakterstijlen, Pesten, Impact van stress, Quiet Kids, Huttenbouwen etc. Enfin, teveel om op te noemen.

Of ik inmiddels klaar ben?
Dacht het niet. Mijn leergierigheid is groot.

En last but not least: de grootste leermeesters zijn toch wel mijn ouders, mijn kinderen en de kinderen die komen in mijn praktijk. Tjonge… de spiegel die zij voorhouden en de wijze dingen die ze mij leren zijn van onschatbare waarde 💕

Tijdens mijn opleiding kindercoaching was Peggy Dylan gastdocent. Peggy is de moeder van het vuurlopen in het westen, oprichtster van Sundoor International Firewalking School. Zij verzorgde een trainingsblok van 2 dagen en die was mindblowing.

Ik weet nog dat ik de avond ervoor in bed lag en dacht: ‘ Waarom ga ik dit in hemelsnaam doen?
Wáárom…..?’ Een oude valkuil van mij om altijd alles te willen snappen. En niet alleen dat. Het moet ook nut hebben en te verklaren zijn. Toen ik mij dat besefte nam ik een besluit: ik ga het wel zien. Ik ga het gewoon ervaren ook al snap ik er geen klap van.

Peggy zorgde voor een enorme shift. Ze heeft enorm veel humor, is recht door zee en gelooft tot in haar tenen in jouw kunnen. Ook al zet je daar zelf vraagtekens bij.

Ze liet mij ervaren dat slechte keuzes niet bestaan. Dat er geen slagen en falen is. Dat niets onmogelijk is. Behalve dan, in je hoofd. Dat als je je focust, je zoveel kracht hebt dat je pijlen kunt breken en rebars kunt buigen. En ik besefte mij dat, ook al vind ik iets spannend, ik kan toch een stap kan zetten.

De ervaring van het hele weekend was zo intens en wortelde zo in mijn hele lijf dat ik wist: dit gun ik zoveel anderen ook. Dus toen ik wegging bij mijn oude werkgever en de mogelijkheid kreeg om een opleiding te volgen was de keuze snel gemaakt. En besloot ik de SUNDOOR Firewalk instructoropleiding te gaan doen bij Peggy in Schotland. Op een prachtige plek: Lendrick Lodge.

Toen ik landde in Edinburgh was het eerste bordje die ik zag: “ After this point, there is no way back” En ik wist dat het waar was…

Load More

Nog vragen?

Staat je vraag er niet bij?