Natuurlijk! Alleen is mijn ervaring dat het voor ouders vaak fijn is om het eerste gesprek samen te voeren. Zodat ze zelf ook vrijuit kunnen spreken. Het komt ook vaak voor dat ouders hun kind niet het idee willen geven dat ze denken dat er iets mis met ze is en daarom liever eerst samen komen. Het komt ook vaak voor dat ouders na dit gesprek weer samen verder kunnen en een vervolg niet nodig is. Kortom het is vrijblijvender.

Ja, heel graag zelfs. Tenzij het kind dit echt niet wil.

Als ik met kinderen werk, wil ik dat beide ouders erachter staan en vraag dan ook van beide ouders een akkoord. Eerder ga ik niet met een kind aan de slag. Het liefst spreek ik beide ouders om een goed beeld te krijgen wat er speelt. Indien dit lastig is, kan het apart. Dit doe ik niet alleen omdat ik hiertoe wettelijk verplicht ben maar ook omdat ik er van overtuigd ben dat het belangrijk is dat het kind door beide ouders wordt gedragen en weet dat beide ouders vierkant achter hem of haar staat. Anders breng je het kind in een onmogelijk situatie. Daarnaast: we doen het samen. Ik heb beide ouders nodig want de sessies werken door. Ik heb ook wel eens gehad dat de andere ouder na een gesprek wel akkoord ging maar niet betrokken wilde worden bij het traject. Dat is jammer maar dan kan het wel. Maar mocht één van de ouders er niet achter staan, dan doe ik het dus niet. De enige mogelijkheid is dan om met alleen de andere ouder te werken. Op die manier help ik indirect het kind ook 😉

Als een kind zelf niet wil kan ik niets. Als een kind zelf geen hulpvraag heeft kan ik ook niets. Want dat vormt altijd mijn uitgangspunt. Ik kan wel met jou aan de slag. Maar je kind aan z’n haren meetrekken heeft geen enkele zin. Wat ik overigens vaak hoor is dat een kind geen zin heeft in een praatmevrouw. En dat snap ik helemaal! Alleen.. ik ben geen praatmevrouw 😉 Na een ontdekgesprek met de ouders zijn veel kinderen toch wel nieuwsgierig. Dan spreken we gewoon af om te kijken of het klikt en kunnen ze zelf ervaren hoe ik werk. Belissen we daarna!

'Alles wat aan mij verteld word, blijft tussen ons'. Dat is de eerste afspraak die ik maak met zowel ouders als kind. Een kind moet zich veilig voelen om te zeggen wat hij of zij voelt en denkt. Als ik een gesprek heb met ouders vraag ik ook altijd aan de kinderen of er dingen zijn waarvan zij het belangrijk vinden dat ik die met hun ouders bespreek. En dan neem ik dat mee. Soms zjn er dingen waarvan ik denk dat het belangrijk is voor ouders om te weten. Dat vertel ik dan aan de kinderen. Vaak blijkt dan dat ze het wel willen maar niet weten hoe of ze durven het niet. Dan bereiden we het voor en/of doen het samen. Het gebeurt ook dat kinderen het gewoon niet willen. Dat respecteer ik uiteraard. Of dat lastig is? Soms wel. Maar nu ik erover nadenk gebeurt dat eigenlijk zelden.

Dat ik een boeiende vraag vinden. Want wanneer heb je nu eigenlijk een probleem? Hebben kinderen een probleem, – als ze moeite hebben met stilzitten? – als ze geregeld uitbarstingen hebben? – als ze niet goed weten wat ze kunnen? – als ze heel veel piekeren? – als ze liever alleen zijn dan feestjes afgaan? – als ze moeite hebben met slapen? – als ze als ze gevoelig zijn voor prikkels zoals geluid, drukte, en beelden? – als ze anderen haarfijn aanvoelen? – als je geen idee hebt wat er in hun hoofd omgaat? – als…. In sommige gevallen: ja. In sommige gevallen: nee. En in sommige gevallen hebben de kinderen geen probleem maar de omgeving om hen heen wel (en hebben kinderen dáár een probleem mee). Snap je het nog? Een voorbeeldje: Zo heeft een bewegelijk kind vaak geen problemen met zijn of haar bewegelijkheid maar wel met zijn omgeving die daar moeite mee heeft en van ze verwachten dat ze stil zitten. Nog een voorbeeld: een stil kind die weinig vertelt heeft hier zelf vaak weinig moeite mee, maar wordt gek van de mensen om hem of haar heen die maar wil weten wat er in hun hoofd omgaat. En zo kan ik wel even doorgaan. Maar nee. Niet alle kinderen hebben dus een probleem. Wat ze wel gemeen hebben? Dat ze verlangen naar een verandering. Dat ze willen weten hoe ze ergens mee om kunnen gaan. Dat ze willen ontdekken hoe ze zich kunnen uiten. Dat ze willen onderzoeken wat ze zelf willen en kunnen. Dat ze willen leren, ervaren en doen. Kortom, het zijn stuk voor stuk honds nieuwsgierige kinderen! Dát hebben ze gemeen 🙂

Deze vraag heb ik al meerdere keren gekregen. En als ik heel eerlijk ben, vind ik het lastig als iemand dit stelt want er klinkt nogal een oordeel in door en dat verdienen deze ouders niet. Want meestal hebben ouders al van alles geprobeerd voordat ze contact opnemen en weten ze het even niet meer. Ze zoeken een oplossing omdat ze hun kind het beste gunnen. Omdat er een verlangen is dat het goed gaat met hun kind, naar meer rust in het gezin, naar verbondenheid, naar contact. Vaak is een gezin in een negatieve spiraal terecht gekomen en weten ze niet meer hoe ze hier uit kunnen stappen. En als je ergens midden in zit is het vaak lastig om nog te zien waar de openingen zitten. Want die zijn er. Altijd. Dus hoezo, het probleem ligt ‘gewoon’ bij de ouders? Ja de ouders erkennen dat er een probleem is en gaan actief op zoek naar een oplossing. Petje af. Ik heb groot respect voor elke ouder die contact zoekt met een hulpvraag. Bij mij of bij een ander. Het vergt vaak moed om deze eerste stap te nemen. Zij voelen zich vaak kwetsbaar en beseffen vaak nog niet half hoe krachtig ze zijn door juist die eerste stap te nemen en het toch te doen… Dus nee, het probleem ligt niet gewoon bij de ouders. Daarom ga ik naast de ouders staan en kijk mee met een frisse blik. Betrek ik ouders bij de coaching. Deel ik mijn kennis en ervaring want ik heb gemerkt dat veel onzekerheid en frustraties ook uit onwetendheid kunnen ontstaan. Zodat ze daarna weer samen verder kunnen. Zonder mij. En kunnen blijven spelen.

Eén van de meest gestelde vragen, die ik het moeilijkste vind, om te beantwoorden in woorden. Een poging: Nee. juist niet. Vind ik dan. Het sjamanisme zoals ik die beoefen, bied mij ervaringsgerichte wijsheden en technieken die mij juist met twee benen op de grond heeft gezet. Het heeft mij rust en vertrouwen gegeven in mijn eigen kunnen. Daarvoor zat ik in overleven. Altijd bezig met wat er om mij heen gebeurde, wat de anderen zouden vinden/ denken/ doen. Houvast zoekend in boeken en methodieken, alles willen kunnen verklaren en beredeneren. Het sjamanisme is voor mij een reis naar binnen. Waar ik eerder koos om weg te vluchten, ga ik nu voor de spiegel staan, en heb ik geleerd hier nieuwsgierig en oprecht in te kijken. Om alle gevoelens te verwelkomen i.p.v te doen alsof sommige zoals boosheid en schaamte er niet zijn. Om mijn angsten onder ogen te zien i.p.v. ze te negeren en te ontwijken. Om stil te staan bij wie ik ben i.p.v. de rollen te spelen die ik mij ooit heb aangemeten. Het heeft mij geleerd, dat ik altijd zelf de keuze kan maken. Om uit de rol van slachtoffer te stappen die je klein houd. Om uit de rol van aanklager te stappen, die de schuld bij de ander legt. Om uit de rol van redder te stappen omdat de ander het, net als ik, zelf kan. Hoe meer ik erover nadenk hoe aardser het word 😉 Naar mate je steeds meer, uit je hoofd in je lijf zakt. Hoe steviger je op de grond staat en je stopt met overleven. Is dat spannend? Hell yeah. Want het betekent niet alleen, dat je de controle gaat loslaten en open gaat staan en vertrouwt op je intuïtie. Maar ook dat je de volle verantwoording, gaat pakken over je eigen leven. En dus ook de consequenties accepteert van de keuzes die je maakt. Het heeft mij ook geleerd, dat iedereen en dus ook kinderen en hun ouders over hetzelfde helend vermogen beschikken. En dat ik ze daarmee een stuk verder help dan welke methode dan ook. En ja… daarbij worden krachtige rituelen en technieken gebruikt, die je hersenpan te boven gaan. Maar maakt dat het zweverig? Nee ik geloof het niet.