” Als we kinderen afleiden,
handelen we niet oprecht maar manipulatief ”
– Philippa Perry –

BAM. Deze zin kwam wel even binnen,
toen ik hem voor het eerst las.
En toen realiseerde ik mij: verdomd.
Ze heeft gelijk.

Als een kind zich pijn heeft gedaan,
wordt er al snel gewezen op een mooie bloem,
of een fladderende vlinder.
Of als een kind teleurgesteld is,
wordt er al snel een snoepje gegeven,
of een leuk uitje beloofd.

Maar waarom doen we dat?
Meestal speelt het bij gevoelens,
die als onprettig worden ervaren.
Zoals boosheid, pijn, teleurstelling, schaamte.

Waarom willen we dat ze snel weer vrolijk zijn,
ook al zijn ze dat niet?
Waarom mogen ze niet teleurgesteld zijn,
als iets niet mag of kan?

Met andere woorden:
Waarom accepteren we deze gevoelens niet?
Of accepteren we het wel,
als het maar niet telang duurt…

En wat leren we onze kinderen hiermee?
Want draai het eens om:
Jij had je zo verheugd op die klus,
maar helaas je krijgt hem niet.
Diep teleurgesteld zit je aan tafel.
en op dat moment zeg ik:
Jeetje wat vervelend! Wijntje?
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.