” Als we kinderen afleiden,
handelen we niet oprecht maar manipulatief ”
– Philippa Perry –

BAM. Deze zin kwam wel even binnen,
toen ik hem voor het eerst las.
En toen realiseerde ik mij: verdomd.
Ze heeft gelijk.

Als een kind zich pijn heeft gedaan,
wordt er al snel gewezen op een mooie bloem,
of een fladderende vlinder.
Of als een kind teleurgesteld is,
wordt er al snel een snoepje gegeven,
of een leuk uitje beloofd.

Maar waarom doen we dat?
Meestal speelt het bij gevoelens,
die als onprettig worden ervaren.
Zoals boosheid, pijn, teleurstelling, schaamte.

Waarom willen we dat ze snel weer vrolijk zijn,
ook al zijn ze dat niet?
Waarom mogen ze niet teleurgesteld zijn,
als iets niet mag of kan?

Met andere woorden:
Waarom accepteren we deze gevoelens niet?
Of accepteren we het wel,
als het maar niet telang duurt…

En wat leren we onze kinderen hiermee?
Want draai het eens om:
Jij gaat heel hard onderuit,
brult het uit van de pijn,
en op dát moment roept je kind:
kijk mam! Een vogeltje!

Ik weet zeker, dat als je dat bij mij zou doen,
ik mij totaal niet serieus genomen zou voelen.
En misschien… zou ik mij na een paar keer,
helemaal niet meer uiten,
om jou niet tot last te zijn….

Toch?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *