Berichten

Relaties, wat een gedoe….
Nee, liever moederziel alleen,
veel makkelijker…

Water… brengt dingen in beweging
zoals emoties ook in beweging zijn.
Het kan kabbelend rustig zijn, of heftig in stroomversnellingen.

Kak, waar raakte ik haar kwijt?!
Het meisje was net weg.
Het was de 2e keer.
Ik baalde.
Het begon zo lekker,
maar op het laatst was ik haar kwijt.

Eenmaal boven realiseer ik mij,
dat ik vast zit in mijn eigen overtuiging,
dat ik hoogtevrees heb.
Daar is zij helemaal niet mee bezig.

Verdriet uiten is voor velen lastig
maar wat dacht je van woede?

Wat je niet ziet, dat is er niet! Is mijn motto als ik aan het schoonmaken ben. Lekker makkelijk hè? 🙂

Jaren heb ik gedacht dat dit ook gold, voor de dingen die ik aanvoelde. Sterker nog, ik dacht, dat mijn mensenkennis 0,0 was. Want als ik voelde dat er iets speelde en ik vroeg er naar werd het meestal totaal ontkent. Daardoor raakte ik er van overtuigd dat ik het vast ‘verkeerd zag’. Het was immers niet tastbaar, ik kon het niet bewijzen.

Weet je wat ik zo mooi vind aan de hele discussie over de laatste SIRE campagne? Dat er een gesprek op gang komt waar mijn hart van huppelt. Want als ik goed luister is iedereen het over twee dingen eens:  ten eerste dat kinderen mogen zijn wie ze zijn. Ongeacht geslacht, religie, huidskleur of seksuele voorkeur. En ten tweede dat ieder kind zich op zijn eigen manier ontwikkelt. Wow, dus ieder kind mag zijn wie hij of zij is _en_ zich in vrijheid ontwikkelen. Dáár word ik oprecht intens gelukkig van, wat een prachtig streven! Een missie die ik met liefde steun.

Actie!

Als we het daar over eens zijn, stel ik voor om meteen de daad bij het woord voegen en het volgende met elkaar afspreken. We …

… dragen zorg dat ieder kind veilig is, een eigen plek en genoeg voedsel heeft;
… dragen zorg dat ieder kind toegang heeft tot gezondheidszorg en naar school kan;
… schaffen de meetlatten zoals groeicurves, toetsen en CITO’s af;
… spreken af dat kinderen nooit meer kunnen blijven zitten, maar gewoon wat extra tijd nodig hebben;
… gooien de standaardmethodes over boord en vertrouwen op de kennis, ervaring en kunde van ouders, leerkrachten e.d.;
… geven de verwachtingen dat kinderen binnen een bepaalde periode hun zwem/ school/ veterstrik/ zinnelijk diploma behalen op;
… zeggen dus nooit meer dat ” kinderen ‘hun best’ moeten doen”;
… laten onze kinderen de kleren dragen die ze willen, zolang het binnen budget past;
… laten kinderen die huilen, lekker huilen. We blijven aanwezig maar gaan ze niet sussen;
… laten kinderen die boos of driftig zijn lekker stampen en schreeuwen, zolang ze anderen geen schade toebrengen;
… stoppen met etiketten, hokjes en labels zoals: ADHD, PDD- NOS, HSP, ADD etc.
… stoppen met het aansturen op medicatie bij ‘lastig gedrag’;
… zetten het belang van kinderen voorop bij conflicten tussen de beide ouders;
… streven naar een zo snel mogelijke hereniging van kinderen met hun ouders;

Kortom we houden ons allemaal aan het Verdrag van de Rechten van het Kind uit 1989 en dragen met elkaar zorg dat elk kind zich gezien, gehoord, gekend en begrepen voelt en…. kan spelen!

Luisteren…écht luisteren is lang niet altijd makkelijk.
Deze tekst van Leo Buscaglia vind ik een prachtige reminder.

Luisteren

Als ik je vraag naar mij te luisteren,
en jij begint mij adviezen te geven,
dan doe je niet wat ik je vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren,
en jij begint mij te vertellen,
waarom ik iets niet zo moet voelen als ik het voel,
dan neem je mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren,
en jij denkt dat jij iets moet doen,
om mijn probleem op te lossen,
dan laat je mij in de steek hoe vreemd het ook mag lijken.

Misschien is dat de reden,
waarom voor sommige mensen bidden werkt,
omdat God niets terug zegt,
en Hij geen adviezen geeft,
of probeert om de dingen te regelen,
Hij luistert alleen maar en vertrouwt erop,
dat je er zelf wel uitkomt.

Dus, alsjeblieft, luister alleen maar naar me,
en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten wacht dan even,
en ik beloof je,
dat ik op mijn beurt,
naar jou zal luisteren.

Stel… je gaat voor je werk naar een training die twee dagen duurt. Het is inclusief een hotelovernachting. Niet heel gek in werkend Nederland toch? Je bereidt je voor. Pakt al je spullen en als je weg gaat zegt iedereen tegen je: wél je best doen hè? Wat doet dat met je? Krijg je er nog meer zin in? Haal je je schouders op? Vergroot het je plezier in de training? Roept het een spanning op? Of….

De training blijkt intensief. De hele dag hoor en zie je nieuwe dingen. Van half 9 ’s ochtends tot in de middag zit je op een stoeltje in een inspiratieloze workshopruimte met een flip-over en een white board in een honderd in een dozijn hotel ergens langs de snelweg. Want dat is zó lekker makkelijk bereikbaar. Het enige wat er buiten te zien is, is een strak gemaaid gazonnetje of, als je geluk hebt, een bosje achter het hotel waar je in je korte pauze een rondje kunt wandelen.

De volgende dag krijg je een toets. Om te controleren of je de dag ervoor wel goed genoeg hebt opgelet. Je moet een bepaalde score halen anders krijg je je certificaat niet en dat zou je baas niet leuk vinden. Spannend! Je belt naar huis om te vertellen hoe het is en weer hoor je: wél je best doen hè? Wat doet dat met je? Ga je nu met een gerust hart de toets in of roept het juist meer spanning op? En wat als je straks faalt? Begreep je de stof niet goed genoeg? Deugde de test niet? Was de trainer een eikel of … heb je dan simpelweg niet genoeg je best gedaan?

Achja…ik heb het bovenstaande allemaal maar verzonnen. Mijn duim is groot, zoiets gebeurt natuurlijk niet. Alhoewel… ik hoor volwassenen dit zó vaak tegen kinderen zeggen. Op het schoolplein, in het zwembad, bij de sportvelden, ….. Het is bijna niet te turven hoe vaak er word gezegd ‘wél je best doen hè? Het staat zelfs in kinderboekjes! Hoe vaker ik het lees of hoor, hoe opstandiger ik word. Waarom zeggen we dat toch iedere keer weer? Alsof kinderen het anders niet ‘goed genoeg’ proberen? Ze anders er met hun pet naar gooien? Het lijkt wel een motie van wantrouwen! Wat is er mis met ‘van proberen kun je leren’? Experimenteer, probeer, heb plezier en leer!

Een oud collega keek me ooit verschrikt aan toen ik me hier vreselijk druk om maakte bij de lunch. Hij realiseerde zich plotseling dat hij dit elke ochtend tegen zijn dochters zei. Tsja… en waarom eigenlijk? Hij had er nog nooit over nagedacht. Het was een gewoonte. Het was een standaardzinnetje geworden. En ik vrees dat hij niet de enige is.

Vertwijfelt vroeg hij: maarre… wat zeg jij dan eigenlijk? Nou gewoon: veel plezier! Geniet van deze mooie dag! Zoiets. Er verscheen een brede lach op zijn gezicht. Je hebt gelijk. Dat is het allerbelangrijkste! Dat zouden we eigenlijk allemaal moeten je zeggen. Precies! Wie volgt?