Stel…
Je wordt ergens enorm door geraakt,
schrikt jezelf een hoedje,
voelt jezelf alleen en eenzaam,
of valt en doet jezelf pijn,
en je moet huilen.

Niet zo gek toch?

Maar dan komt er iemand naar je toe,
die zegt zoiets als:
“ Nou, zo erg is het toch niet?”
“ Ik vind het wel een beetje raar dat je daarom moet huilen”
“ Je bent nu toch een grote meid/ jongen…?”
“ Stel je niet zo aan….”
“ Nou jij kunt zo naar de toneelschool…”
“ Nu is het wel genoeg…”
“ Oh kijk, zie je die mooie vogel…?

‘ Dit boek is voor ouders,
die niet alleen van hun kinderen houden,
maar ze ook aardig willen vinden.’

Zo omschrijft de Engelse schrijfster en psychotherapeute Philippa Perry haar boek. And boy, she is right! Wat een heerlijk boek. Recht voor zijn raap en bij vlagen liefdevol confronterend.

Dat meisje is zo stom!’
‘Ja, is ze stom?’
‘Nouja, stom. Ze zegt nooooit wat…
Ze laat zich nooit zien’
Zo saaaaaaaaaaaaaaai.

Momenteel verdwijnt steeds meer het licht en wordt het steeds eerder donker. Niet iedereen vindt dat even makkelijk.

Onze voorouders, de kelten en germanen, verdeelde het jaar in twee delen: het lichte deel die begint rond 1 mei en het donkere deel, die begint op 31 oktober: Samhain.

Ik zie veel kinderen die in beelden denken, net als ik. Niet iedereen begrijpt dat. Er is geregeld onbegrip. Een poging tot uitleg!

Alles mag er zijn,

dat is toch makkelijk?

vroeg iemand laatst aan mij.

Dan hoef je dus niets te doen.

Alleen zitten zitten. 

Easy peasy toch?

Alleen maar zitten zitten…

Heb je dat wel eens geprobeerd?

Het is niet zo moeilijk,

als je blij en vrolijk bent. 

Dan kun je vaak lekker achterover hangen,

en daar heerlijk van genieten.

Maar wat doe je als je,

intens verdrietig bent of boos, je schaamt?
Kun je dat er laten zijn?


Of zet je een masker op?
Post je prachtige plaatjes op social media?
Zet je een glimlach op als je naar buiten loopt?

Ik weet niet hoe het met jou zit.

Maar lange tijd heb ik dat wel gedaan.

Want ik wilde een ander er niet mee belasten,
de sfeer niet verpesten,
het zelf oplossen…

Of ik ging het compenseren,

door bijvoorbeeld iets nuttigs te gaan doen,

zoals de afwas of het huis op te ruimen.

En was dat makkelijk?
Nee vond ik niet.
Het voelde gespleten,
uit verbinding,
en verdomd alleen.


In mijn Sjamanistische opleiding bij 4windsenergy,
leerde ik in de spiegel te kijken, in volle glorie.
Dus ook naar mijn schuwen,
en deze te onderzoeken.

Daardoor kwamen allerlei onderdrukte gevoelens los.

De één heftiger dan de ander.

Het ‘enige’ wat je doet, is dát verwelkomen,

werd mij vertelt, en daarna laat je het los,
zoals een slang zijn huid loslaat.

Klinkt simpel niet?
Maar was dat makkelijk? Hell no.
Ik zag er vaak als een berg tegenop.
Had geen zin. Wilde niet gaan.
Maar ging uiteindelijk toch.
Want weet je… ik ontdekte:
ik hoef het helemaal niet alleen te doen.

Het is eigenlijk een beetje als een grote schoonmaak.
Je hebt totaal geen zin om eraan te beginnen,
maar als iemand naast je gaat staan,
zegt: kom! zeg maar wat ik kan doen!
en je zo af en to een zetje geeft.
Dan begin je er makkelijker aan.
En uiteindelijk ben je blij en opgelucht,
want je bent een hoop rommel kwijt,
je huis is weer licht, fris en schoon,
en je ziet weer wat je allemaal hebt.
Sterker nog: het was nog gezellig ook.
Dat geeft energie!

Ik realiseerde mij:
het is zo fijn als iemand er gewoon voor mij IS,
luistert en erkent wat ik voel,
zonder oordeel en/of verwachting.
Gewoon naast mij gaat staan,
als ik het even niet meer weet.
Dan zet ik opeens zelf de stappen.

Want als ik mij veilig en gedragen voel…
hoeft een ander mij niet te redden.
hoeft een ander het niet voor mij op te lossen.

hoeft een ander mij niet plat te knuffelen.

Je weet zelf het antwoord wat bij jou past.
Vertrouw daar op!
En dat geldt ook voor jou.

Dat is ook want ik doe in mijn praktijk.
Ik ga naast je staan,
en vertrouw op jouw innerlijk kompas.
Soms hoor ik heftige dingen,

en steeds vaker gaat het voorbij woorden,

stromen de tranen over de wangen,

gooit of smijt iemand met kussens in het rond,

En als de grootste lading eraf is,

merk je dat diegene rustiger worden,

hun hoofd helderder word.

En komen ze zelf met de beste oplossingen,

die we vervolgens samen onderzoeken,
hoe we die kunnen realiseren.

Mijn dochter kwam laatst overstuur thuis,
er huilde een jongen op het schoolplein.
Reden was onbekend.
Ze was niet zozeer van slag vanwege het huilen,
maar door de reactie van een mevrouw:
Stop NU met huilen! ‘ had ze hem toegebeten.
Die opmerking was bij haar ingeslagen als een bom.
Maar mama…. zei ze in tranen.
Dat is toch zielig?
Waarom mag hij niet huilen als hij verdrietig is?
Dat is toch niet NORMAAL?!?

Tsja…. wat is normaal…
schoot er door mijn hoofd.
Hoe vaak ik wel niet hoor:
‘ Je bent toch geen kleuter meer? ‘
‘ Sttt…. zó erg is het toch niet? ‘
‘ Stil maar… het komt goed….’

Begrijp mij goed.
Huilende kinderen….
het raakt je vaak diep…
want het liefst zie je je kind vrolijk en blij.
en niet intens verdrietig.

Soms er is ook schaamte.
Dan hoor ik dingen als:
hij/ zij mag van mij huilen hoor,
maar wel thuis.
Niet midden op straat,
daar zit ik écht niet op te wachten’.
En dat snap ik ook.

Het heeft mij soms tot wanhoop gedreven,
zeker toen ze nog heel klein waren.
en ik niet begreep waarom ze huilden.
En inmiddels ben ik door schade en schande wijzer,
en weet ik dat de reden eigenlijk totaal onbelangrijk is.

Want of ze nou huilen omdat…
… er iets is gebeurd wat spannend is of was,
… ze zich pijn hebben gedaan,
… ze overprikkeld zijn,
… iemand iets lelijks heeft gezegd….
het maakt eigenlijk niet uit.

Ik leerde dat huilen een heel natuurlijk herstelproces is,
die het lichaam opnieuw in balans brengt.
Het maakt energie vrij,
het vermindert spanning,
het verlaagt de bloeddruk,
en het verwijdert stresshormonen en neurotransmitters.

Ga maar eens na.
Na een flink potje grienen,
voel je je vaak kilo’s lichter.
En zo is het ook bij de kinderen.
Fantastisch eigenlijk, als je er zo naar kijkt!

Huilen op zichzelf veroorzaakt dus geen stressreactie,
wél stressvolle gebeurtenissen.

En tsja…. die gebeurtenissen,
daar kan ik van alles van vinden.
Dat kan ik mijn beleving meevallen of zo erg niet zijn.
Maar dat helpt ze niks.

Door ze te laten huilen,
en vaak is dat nog geen 10 minuten,
schommelen ze vanzelf weer terug in ontspanning.

Probeer het maar eens!

Eén van de meest gestelde vragen,
die ik het moeilijkste vind,
om te beantwoorden in woorden.
Een poging:

Nee. juist niet.
Vind ik dan.
Het sjamanisme zoals ik die beoefen,
bied mij ervaringsgerichte wijsheden en technieken,
die mij juist met twee benen op de grond heeft gezet.
Het heeft mij rust en vertrouwen gegeven,
in mijn eigen kunnen.

Daarvoor zat ik in overleven.
Altijd bezig met wat er om mij heen gebeurde,
wat de anderen zouden vinden/ denken/ doen.
Houvast zoekend in boeken en methodieken,
alles willen kunnen verklaren en beredeneren.

Het sjamanisme is voor mij een reis naar binnen.
Waar ik eerder koos om weg te vluchten,
Ga ik nu voor de spiegel staan,
en heb ik geleerd hier nieuwsgierig en oprecht in te kijken.
Om alle gevoelens te verwelkomen,
i.p.v te doen alsof sommige zoals boosheid en schaamte er niet zijn.
Om mijn angsten onder ogen te zien,
i.p.v. ze te negeren en te ontwijken.
Om stil te staan bij wie ik ben,
i.p.v. de rollen te spelen die ik mij ooit heb aangemeten.

Het heeft mij geleerd,
dat ik altijd zelf de keuze kan maken.
Om uit de rol van slachtoffer te stappen,
die je klein houd.
Om uit de rol van aanklager te stappen,
die de schuld bij de ander legt.
Om uit de rol van redder te stappen,
omdat de ander het, net als ik, zelf kan.

Hoe meer ik erover nadenk,
hoe aardser het word
Naar mate je steeds meer,
uit je hoofd in je lijf zakt.
Hoe steviger je op de grond staat.
en je stopt met overleven.

Is dat spannend? Hell yeah.
Want het betekent niet alleen,
dat je de controle gaat loslaten,
en open gaat staan,
en vertrouwt op je intuïtie.
Maar ook dat je de volle verantwoording,
gaat pakken over je eigen leven.
En dus ook de consequenties accepteert,
van de keuzes die je maakt.

Het heeft mij ook geleerd,
dat iedereen en dus ook kinderen en hun ouders,
over hetzelfde helend vermogen beschikken.
En dat ik ze daarmee een stuk verder help,
dan welke methode dan ook.

En ja… daarbij worden krachtige,
rituelen en technieken gebruikt,
die je hersenpan te boven gaan.
Maar maakt dat het zweverig?
Nee ik geloof het niet.

Hoe is het nu? vraag ik zacht,
aan een meisje van 13.
Ze ligt bij mij op tafel.
Het blijft stil.
Dan doet ze langzaam,
haar ogen open,
en kijkt mij met een zachte blik aan.
haar gezicht is ontspannen.


Ik voel mij gedragen’ zegt ze.
Dat voelt heel fijn, heel rustig…’
‘ Herken je dit gevoel’?, vraag ik.
‘Nee… dit is nieuw’ zegt ze zacht.


Ik pak een bakje met stenen.
Kies maar een steen die je mooi vind,
en blaas dit gevoel maar helemaal in de steen’.
Ze kiest een prachtige zwarte steen,
met een gouden gloed en blaast het erin.
Ze blijft nog even lekker liggen,
om daarna met dit anker,
in stilte weer naar huis te gaan.