Berichten

Na ruim een half jaar voorbereiden kreeg ik eindelijk toestemming: ik mocht een vuurloop geven op het HEMbrugterrein in Zaandam. YES! Ik had nog maar anderhalve week om het de wereld in te gooien en moest vol aan de bak. Nu was dit extra aanpoten want het akkoord kreeg ik midden in de herfstvakantie, er dwarrelden vijf kinderen door mijn huis en de week voor de vuurloop verbleef manlief in het buitenland. Kortom het waren heel veel ballen die in de lucht gehouden moesten worden en ik had geen tijd om te voelen. Het was simpelweg gáán.

En toen kwam daar, twee dagen voor de vuurloop, een grote vrachtwagen het terrein opgereden. De chauffeur leverde keurig ruim 1,5 kuub hout af en verdween weer. Daar stond ik. Alleen. In stilte. Met een pallet vol hout. En opeens realiseerde ik me: Holy Moly, het is gewoon gelukt! Ik ga vuurlopen over twee dagen. Het is écht! Ik kreeg het opeens spaansbenauwd.

In plaats van in een feeststemming te belanden, vroeg ik me opeens af waar ik in godsnaam aan was begonnen. Ik dreigde zelfs lichtelijk in paniek te raken. En wat doet deze vrouw als zoiets gebeurt? Een vuurtje maken. Ja echt. Het werkt voor mij. Ik word er rustig van. Kom weer tot mijzelf.  En terwijl de paniek zakte en ik weer rustig werd besefte ik mij dat ik helemaal niet bang was dat er iets mis zou gaan. Dat ik niet bang was dat iemand zijn voeten zou branden. Of dat er iets in de fik zou vliegen. Ik wéét dat ik dit kan. Ik wéét dat het op die plek veilig is. Daarnaast had ik een dijk van een team om mij heen: Samantha Maranus van het Vuurkompas en Anja van Wijk van Avontuurkindercoaching dus dat ging zeker helemaal goed komen. Op deze twee vrouwen kan ik immers blind varen. Maar wat zorgde dan wel voor die plotselinge benauwdheid en die lichte paniek? En opeens schoot het prachtige tekst van Marianne Williamson door mijn hoofd:

” Onze diepste angst is niet dat we niet goed genoeg zijn,
onze diepste angst is dat we bovenmatig krachtig zijn.
Ons licht, niet onze duisternis, boezemt ons angst in.
We vragen onszelf af wie we wel zijn
om te denken dat we briljant, geweldig, talentvol en fabelachtig zijn
maar wie ben je eigenlijk om dat niet te zijn ?

Je bent een kind van God
en jezelf kleineren dient de mensheid niet.
Er is niets verlicht aan jezelf inhouden
opdat mensen rondom jou zich niet onzeker zouden voelen.

We zouden allemaal moeten stralen, zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie van God,
die in ons allen aanwezig is,
te laten zien.

En als we onszelf in onze eigen kracht tonen,
geven we andere mensen onbewust toestemming
hetzelfde te doen.

Als we vrij van angst zijn,
maakt onze aanwezigheid anderen ook vrij.”

Deze tekst heeft jaren op het toilet gehangen. Ik snapte het met mijn hoofd maar nu voelde ik het tot in mijn tenen: dát was het: onze diepste angst is dat we bovenmatig krachtig zijn. Ons licht, niet onze duisternis, boezemt ons angst in.” Ik was niet bang dat er iets mis zou gaan. Ik vroeg me eerder af wat ik bij deze mensen teweeg zou gaan brengen. Een vuurloop is een powertool moet je weten. Je kunt er met je hersenpan niet bij, het werkt op alle lagen door. Zo heeft het ook mijn leven veranderd. Na 15 jaar bedrijfsleven heb ik besloten mijn hart te gaan volgen. Mede dankzij deze ervaring ben ik ervoor gegaan. Die ervaring gun ik deze mensen ook maar welk effect zal het op ze hebben? Wat ga ik teweeg brengen?!  En dat was niet het enige, besefte ik me toen een vriendin appte: ” Bijna de vuurloop! Ik vind je zo stoer Janne: nu word je zichtbaar! Je gaat er gewoon voor staan. Zet hem op! ” Oh man. Weer een vlaag van benauwdheid. Verdomd. Iedereen kijkt straks naar mij. Ik ga ze eroverheen leiden. Hoe spannend is dát?

En nu, ruim een maand later, hoor ik zulke mooie verhalen van de deelnemers. Dan stroomt mijn hart over. Het maakt me zo trots op de dag die we met z’n allen hebben neergezet. En het motiveert mij enorm om dit prachtige werk als coach en vuurlooptrainer te blijven doen. Want het bevestigt voor mij het stuk:

” En als we onszelf in onze eigen kracht tonen,
geven we andere mensen onbewust toestemming
hetzelfde te doen.”

En als iedereen zijn eigen kracht toont, wordt de wereld toch zoveel mooier. Daar ben ik van overtuigd… Aho!

Naast me staat een meisje. Ze is 9 jaar.

Ze twijfelt. Zal ik gaan vuurlopen? Of niet. Zal ik het doen? Of niet.

Opeens zegt ze: ” ik vind het zo spannend!

Ja het is ook spannend.

Maar ik vind het zó spannend“, herhaalt ze.

Ja dat mag. Voel dat maar, dat je het spannend vind. ”

Ze blijft staan, voor het vuurpad. In stilte.

Plotseling vraagt ze aan de volwassenen: “Willen jullie harder zingen?”

Dat doen ze.

Voor haar.

En dan maakt ze een keuze.

BAM daar gaat ze.

WOW.

Volgens mij is de meest gestelde vraag sinds ik vuurlooptrainer ben: waarom zou ik gaan vuurlopen? Wat is het nut? Wat is het doel? En de tweede vraag: hoe werkt het? Als of het een trucje is. Doorgestoken kaart. Ach er is niets aan, gewoon 3 rondjes draaien, 5 kniebuigingen maken en als je er dán overheen loopt, is het een eitje roep ik dan wel eens gekscherend. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Het is 900 graden waar je overheen loopt. Hoe dat kan? Tsja.. daarover verschillen de meningen… Is het belangrijk om te weten voordat je het kunt/ wilt doen is dan mijn vraag. En vraag je jezelf dat ook af als je naar het klimbos gaat, een wandeling gaat maken over het strand, een stuk gaat fietsen, parachute gaat springen of in de achtbaan stapt? Ik niet. Waarom dan wel bij vuurlopen?

Maar ik snap het heel goed. Zelf had ik namelijk precies hetzelfde. Vuurlopen was een onderdeel van mijn opleiding bij TORI en dat blok zou worden gegeven door Peggy Dylan, de grondlegster van de vuurloop in het westen. Dan wéét je van tevoren dat je de mogelijkheid gaat krijgen om te gaan vuurlopen. Ik weet nog goed dat ik de avond ervoor alleen in bed lag en dacht: waarom ga ik dit in hemelsnaam doen? Gevoelens van twijfel, van spanning, van onzekerheid maar ook van nieuwsgierigheid hielden mij wakker. Ik realiseerde mij dat het geen snars hielp om me er bij voorbaat druk over te maken, het veroorzaakte alleen maar een slaapgebrek. Toen besloot ik: ik zie wel, ik ga het gewoon doen en ervaren. Het zal me vast iets brengen, anders zouden ze dit niet al 4000 jaar doen… En dát was al een hele stap voor mij: gewoon maar zien wat er gebeurt. In vertrouwen iets gaan ervaren zonder van te voren te weten wat het nut en/of doel is.

Drie mensen uit mijn opleiding deden een week eerder de vuurloopopleiding bij Peggy in Nederland. De pretlichtjes in hun ogen en hun zin in het weekend maakte mijn nieuwsgierigheid nog groter. Als het niet zou kunnen, als het zeer deed, als je er verbrandde voeten aan over zou houden, dan zou het plezier er toch niet vanaf spatten? Mijn nieuwsgierigheid won het dat weekend van de angst voor het vuur en ik liep. En het leerde mij dat ik tot veel meer in staat ben dan ik dacht, het gaf zelfvertrouwen, het leerde mij dat als ik iets vreselijk spannend vind, toch een stap kan zetten en de boel dan in beweging komt. Dat ik altijd een keuze heb. Kortom het verlegde mijn grenzen. En niet geheel onbelangrijk: het gaf enorm veel plezier! Zoveel plezier dat ik besloot om zelf vuurlooptrainster te worden en de opleiding bij Peggy in Schotland ben gaan doen vorig jaar.

En ondanks de vele lopen die ik inmiddels zelf heb gedaan en heb begeleid moet ik je teleurstellen: nog steeds kan ik geen eenduidig antwoord geven op deze vraag. Iedere vuurloop heeft mij iets anders laten zien en laten ervaren. Het vuur (en dus de vuurloop) is namelijk nooit hetzelfde. Dat maakt het zo fascinererend. Het kan mij angst inboezemen maar het geeft mij ook plezier, het verwarmt , ik kan er rustig van worden maar ook vurig. Ik heb er ontzag voor. Steeds meer. Het raakt me op alle lagen: fysiek, mentaal en emotioneel. En dat zie ik ook bij deelnemers: de één glundert van oor tot oor, de ander stuitert van enthousiasme door de ruimte, een ander barst in huilen uit en kan niet meer stoppen met huilen en weer een ander wordt er stil van.

Het enige wat ik erover kan zeggen is  dat een vuurloop iets met je doet. Het vuur geeft iedereen wat het op dat moment nodig heeft. En dat kan per persoon en elk moment heel verschillend zijn: plezier, zelfvertrouwen, doorzettingsvermogen om een droom of verlangen nu echt waar te gaan maken, focus…. Kortom een ongelofelijke en unieke ervaring!

Meer weten?

Wil je het ook een keer ervaren? Informeer gerust naar de mogelijkheden. Vuurlopen kan vanaf 7 jaar en de enige voorwaarde is dat je zelf moet kunnen lopen. Voor meer informatie zie: metjanne.nl/vuurlopen of neem contact op via contact@metjanne.nl of bel: 06-48077963.