Berichten

Kak, waar raakte ik haar kwijt?!
Het meisje was net weg.
Het was de 2e keer.
Ik baalde.
Het begon zo lekker,
maar op het laatst was ik haar kwijt.

Ontdekgesprek bij metJANNE, wat houdt dit eigenlijk in? Wat doen we in zo’n gesprek. Is het eenmalig of het begin van een traject.

Ik moest op de NADENKstoel zitten,
net zolang totdat ik weer RUSTIG zou zijn.
Nou… dat werkt dus niet hè Janne?
Want dan moet ik STIL zitten,
terwijl het enorme chaos is in mijn hoofd.

Dat meisje is zo stom!’
‘Ja, is ze stom?’
‘Nouja, stom. Ze zegt nooooit wat…
Ze laat zich nooit zien’
Zo saaaaaaaaaaaaaaai.

‘Ik zou nooit meer boos willen worden’
zei een kind in mijn praktijk.
We deden een vuurritueel buiten,
en gooiden wensen in het vuur.
‘ Wat is er mis met boos worden?“, vroeg ik.
‘ Nou, ik bedoel eigenlijk,
dat ik geen woedeaanvallen meer wil hebben.’
“ En wat is er mis met woede? “
Ik speelde even advocaat van de duivel.
Ehm… grote ogen keken mij aan.

Hoe is het nu? vraag ik zacht,
aan een meisje van 13.
Ze ligt bij mij op tafel.
Het blijft stil.
Dan doet ze langzaam,
haar ogen open,
en kijkt mij met een zachte blik aan.
haar gezicht is ontspannen.


Ik voel mij gedragen’ zegt ze.
Dat voelt heel fijn, heel rustig…’
‘ Herken je dit gevoel’?, vraag ik.
‘Nee… dit is nieuw’ zegt ze zacht.


Ik pak een bakje met stenen.
Kies maar een steen die je mooi vind,
en blaas dit gevoel maar helemaal in de steen’.
Ze kiest een prachtige zwarte steen,
met een gouden gloed en blaast het erin.
Ze blijft nog even lekker liggen,
om daarna met dit anker,
in stilte weer naar huis te gaan.

Ze kan zich moeilijk uiten,
zei haar moeder.
Weet niet wat ze voelt.
Althans, dat denk ik,
want als ik er naar vraag
is het enige wat ze zegt:
‘Gewoon… weet ik veel!’
en wordt ze boos.
Echt…, ik zou zo graag willen weten,
wat er in dat koppie omgaat…

Dat je wilt weten wat de ander voelt,
snap ik helemaal.
Zeker als het je kind is.
Dat je het lastig vindt om te vertellen,
hoe of wat je voelt, snap ik ook.
Misschien nog wel beter.

Vaak lopen kinderen,
tegen een onvermogen aan.
Wat geef maar eens woorden,
aan wat je voelt.
Vooral als het nieuw is,
of spannend.
En al helemaal,
als je ouders erover ‘zeuren’.
Want zo beleven ze het vaak.
Ze zien niet,
dat ze hen willen helpen.
En zo is de cirkel rond.

Ik help ouders en kinderen,
om dit te doorbreken.
Door allereerst de tijd te nemen,
niet alleen met de ouders,
maar ook met de kinderen.
Om samen de juiste ingang te vinden.
En als het dan samenkomt,
gebeuren de mooiste dingen.

Zo ook bij dit meisje.
Ze vertelde het mij niet,
maar ze tekende het.
Heel precies.
Letterlijk van haar kruin tot in haar tenen.
Zo mooi, zo gedetailleerd.
Ik werd er zelf een beetje stil van…

We gingen samen onderzoeken,
hoe ze dit kon uiten.
Zo kwam zij uit haar isolement,
en wisten haar ouders eindelijk,
wat er in haar koppie omging,
en was er weer verbinding…
Prachtig toch?

Mocht je in een soortgelijke situatie zitten.
Neem gerust contact op.
Ik help jullie graag.

Iedere keer weer blijf ik mij verwonderen,
over de innerlijk wijsheid van kinderen.
De kunst is om ze hiermee in contact te brengen.
Dat is soms een zoektocht,
en het vergt vertrouwen en geduld,
maar als ze er contact mee maken,
dan sta ik vaak versteld van hun weten.

Zo mocht ik laatst werken met een kind,
die alles maar dan ook alles beredeneerde.
Een top denkertje.
Die de controle wilde houden,
door op afstand te blijven.
Te voelen wat er verwacht werd,
en het liefst gewenste antwoorden gaf.

Voor mij een uitdaging,
om dicht bij mijzelf te blijven,
open te blijven zonder verwachtingen.
Want deze kinderen slaan direct dicht,
als ik iets van ze ‘wil’.

En het is zo mooi, als dat lukt,
en ik langs het beschermde muurtje kom.
Ze mij een inkijkje geven in hun gevoelswereld.
En tjonge… dan blijkt dat deze vaak intens is,
zo intens dat ze zich er soms geen raad mee weten.
Hoe raak hun waarnemingen zijn,
en ze het geheel vaak overzien,
weten wat er nodig is,
als ze eenmaal in hun lijf zijn gezakt,
en dat duveltje op hun schouder,
een keer de mond snoeren.

En soms blijft het tussen ons,
werken we samen om het handen en voeten te geven.
Zodat er meer rust en vertrouwen ontstaat.
Een andere keer mag ik (ook) de brug vormen,
tussen ouder en kind.
Voel ik mij een soort tolk-vertaler,
en ontstaat er weer verbinding.

Echt… op zulke momenten,
knijp ik in mijn handjes.

Mijn grootste kracht, is mijn grootste valkuil.
Ik heb een bloedhekel aan labels en hokjes,
omdat het je blikveld vernauwd.

Maar laatst stelde iemand mij de vraag,
met welke kinderen ik het liefst werk.
En ik zou liegen als ik zou beweren,
dat ik met alle kinderen iets kan.

Dus waagde ik een poging

Vaak zijn het kinderen,
die heel open en alert zijn,
veel voelen of dingen zien,
die anderen niet zien of voelen.
Daardoor worden ze soms onzeker,
en weten ze niet zo goed,
hoe ze hier mee om moeten gaan.
Ze hebben vaak ook moeite,
met grote veranderingen,
zijn stressgevoelig,
en hebben stilte en rust nodig,
om dingen een plek te geven.

Het zijn vaak echte waarnemers,
die heel goed in de gaten hebben,
als het niet goed gaat met anderen,
en willen hen graag helpen.
Het probleem van de ander,
wordt vaak hun probleem.

En soms wordt het ze teveel,
dan raken ze buiten zichzelf,
en kunnen ze ontploffen,
ogenschijnijk vanuit het niets,
en schrikken daar zelf ook van.

Ze liggen er vaak wakker van,
piekeren veel,
en zoeken naar woorden
omdat geen woord de lading dekt.
En dát piekeren doen ze vaak intern,
want ze komen het liefst pas naar buiten,
als het hele beeld klopt.

Ah! Je bedoelt gevoelige of hooggevoelige kinderen!
En onmiddellijk springt mijn duveltjes uit zijn doosje.
‘ Bestaan er ook ongevoelige kinderen dan? ‘
Oh, introverte kinderen dan?
‘ nou sommige zijn behoorlijk luidruchtig hoor! ‘
Bedoel je niet Nieuwetijdskinderen?
‘ Nieuwe wat?’
Wacht! Beelddenkers!
‘ Tsja, dat zijn het vaak ook ja. ‘

Ach… ik weet het niet.
Ik ben net als deze kinderen vrees ik
Geen woord dekt de lading…

Oh maar wacht!

Ze hebben één ding gemeen:
het verlangen naar meer verbinding,
met zichzelf en de wereld om hen heen.
Ze hebben de moed en de wil,
om iets te veranderen,
zodat hun binnenwereld en buitenwereld,
beter in balans komt en er rust ontstaat.
Alleen weten ze vaak niet HOE,
en met die vraag komen ze bij mij.
en mag ik hun gids zijn,
samen met hun ouders.

Tsja…

… en hoe noem je dát?
Eigen wijze kinderen?
Eigenzinnige kinderen?
Eigengereide kinderen?
Wie het weet, mag het zeggen,
Graag zelfs…

Laatst had ik een prachtig gesprek, met een wijs en prachtig kind. ‘Maar wáárom voel ik mij dan zo?’ Dat weet ik ook niet, antwoordde ik. Denk je dat als je dat weet, het gevoel weg is? vroeg ik. ‘Ja, dat denk ik wel!’