Berichten

Kak, waar raakte ik haar kwijt?!
Het meisje was net weg.
Het was de 2e keer.
Ik baalde.
Het begon zo lekker,
maar op het laatst was ik haar kwijt.

Ik moest op de NADENKstoel zitten,
net zolang totdat ik weer RUSTIG zou zijn.
Nou… dat werkt dus niet hè Janne?
Want dan moet ik STIL zitten,
terwijl het enorme chaos is in mijn hoofd.

Dat meisje is zo stom!’
‘Ja, is ze stom?’
‘Nouja, stom. Ze zegt nooooit wat…
Ze laat zich nooit zien’
Zo saaaaaaaaaaaaaaai.

‘Ik zou nooit meer boos willen worden’
zei een kind in mijn praktijk.
We deden een vuurritueel buiten,
en gooiden wensen in het vuur.
‘ Wat is er mis met boos worden?“, vroeg ik.
‘ Nou, ik bedoel eigenlijk,
dat ik geen woedeaanvallen meer wil hebben.’
“ En wat is er mis met woede? “
Ik speelde even advocaat van de duivel.
Ehm… grote ogen keken mij aan.

Hoe is het nu? vraag ik zacht,
aan een meisje van 13.
Ze ligt bij mij op tafel.
Het blijft stil.
Dan doet ze langzaam,
haar ogen open,
en kijkt mij met een zachte blik aan.
haar gezicht is ontspannen.


Ik voel mij gedragen’ zegt ze.
Dat voelt heel fijn, heel rustig…’
‘ Herken je dit gevoel’?, vraag ik.
‘Nee… dit is nieuw’ zegt ze zacht.


Ik pak een bakje met stenen.
Kies maar een steen die je mooi vind,
en blaas dit gevoel maar helemaal in de steen’.
Ze kiest een prachtige zwarte steen,
met een gouden gloed en blaast het erin.
Ze blijft nog even lekker liggen,
om daarna met dit anker,
in stilte weer naar huis te gaan.

Iedere keer weer blijf ik mij verwonderen,
over de innerlijk wijsheid van kinderen.
De kunst is om ze hiermee in contact te brengen.
Dat is soms een zoektocht,
en het vergt vertrouwen en geduld,
maar als ze er contact mee maken,
dan sta ik vaak versteld van hun weten.

Zo mocht ik laatst werken met een kind,
die alles maar dan ook alles beredeneerde.
Een top denkertje.
Die de controle wilde houden,
door op afstand te blijven.
Te voelen wat er verwacht werd,
en het liefst gewenste antwoorden gaf.

Voor mij een uitdaging,
om dicht bij mijzelf te blijven,
open te blijven zonder verwachtingen.
Want deze kinderen slaan direct dicht,
als ik iets van ze ‘wil’.

En het is zo mooi, als dat lukt,
en ik langs het beschermde muurtje kom.
Ze mij een inkijkje geven in hun gevoelswereld.
En tjonge… dan blijkt dat deze vaak intens is,
zo intens dat ze zich er soms geen raad mee weten.
Hoe raak hun waarnemingen zijn,
en ze het geheel vaak overzien,
weten wat er nodig is,
als ze eenmaal in hun lijf zijn gezakt,
en dat duveltje op hun schouder,
een keer de mond snoeren.

En soms blijft het tussen ons,
werken we samen om het handen en voeten te geven.
Zodat er meer rust en vertrouwen ontstaat.
Een andere keer mag ik (ook) de brug vormen,
tussen ouder en kind.
Voel ik mij een soort tolk-vertaler,
en ontstaat er weer verbinding.

Echt… op zulke momenten,
knijp ik in mijn handjes.

We bestudeerden het glitterpotje.
‘ Ja… zo ziet mijn hoofd er ook uit,
als ik heel boos ben…

Tsja… het wordt tijd om toch maar te gaan waarschuwen. Noem het verwachtingsmanagement. Ik heb geleerd dat de voorwaarde hiervoor ‘open communicatie’ is. Nou daar gaat ie:

Ouders komen bij mij omdat zij (of hun kind) een vraag hebben. Omdat ze ergens mee worstelen. Na een uitgebreid oriëntatiegesprek en alleen als ik denk dat ik jullie hier mee kan helpen doe ik een voorstel. Anders niet. Nou ja, dat is niet helemaal waar: dan kijk ik binnen mijn brede netwerk of ik wellicht iemand ken die jullie verder kan helpen en zal dát adviseren. Als jullie besluiten met mij in zee te gaan en we gaan aan de slag, dan gaat er hoe dan ook ‘iets’ veranderen.

Betrokkenheid ouders

Als het een hulpvraag van jouw kind is dan heb ik jullie als ouders daarbij nodig. Allebei. Denk dus niet dat jullie alleen je kind hoeven te brengen en ik het dan wel ‘even fix’. Zo werkt het niet. Heus niet. Ik kan het namelijk niet alleen. Sessies werken door en jouw kind heeft daar thuis ook ondersteuning bij nodig. Ik ga naast jullie staan. En naast je kind. Ik kijk mee. Spiegel. Beide kanten op. Ik bied handvatten. Deel mijn kennis en ervaring. En let wel: het is niet altijd serieus. In plezier en ontspanning zit beweging en liggen vaak de mooiste openingen en oplossingen. Het vergt dus niet alleen inzet van mij maar van iedereen. Want trekken aan dode paarden weiger ik. En natuurlijk sta ik jullie hierin bij. Ik ondersteun en begeleid zowel de ouders als het kind. Met als ultieme doel dat jullie het straks weer alleen kunnen. Zonder mij.

Veranderingen kind

Maar dat betekent ook dat bijvoorbeeld een onzeker kind, zekerder wordt. Sterker in zijn schoenen gaat staan. Assertiever wordt. Leiding gaat nemen over zijn of haar eigen leven. Zijn of haar eigen mening gaat uiten. Nee gaat zeggen. Ook tegen jou… Willen jullie dat niet? Onderneem dan vooral geen actie.

Mochten jullie dit wél willen: neem gerust contact op. Jullie zijn van harte welkom! Ik doe dit werk met liefde en help jullie graag. Maar jullie zijn gewaarschuwd…