Berichten

Uiteindelijk besloot ik toch deze foto te delen want dit heeft zo’n grote impact gehad, meer dan ik mij lange tijd realiseerde. En ik denk dat dit voor veel meer mensen geldt. En als er maar één iemand is, bij wie er nu kwartjes op zijn plek vallen, is dat het al waard.

Ik weet niet hoe het bij jullie thuis is, maar ik merk dat wat er nu gebeurt niet alleen impact heeft op mijzelf, maar zeker ook op onze kinderen. Van de één op andere dag zijn de scholen dicht, hebben ze vaak geen afscheid kunnen nemen van meester of juf, kunnen niet meer elders spelen, zijn alle sporten gestopt, mogen ze niet meer langs bij opa en/of oma, blijven de mensen binnen en wordt het steeds stiller op straat. Worden de schappen in de supermarkt steeds leger en volgt het ene na het andere nare bericht op het nieuws.

Dit alles werkt enorm door. Zelf merk ik dat ik vooral bezig ben om mijn kinderen te helpen om te gaan met die spanning. Zo zijn hun lontjes korter, laten ze dingen uit hun handen vallen, zijn ze soms in de war. Huilen veel en worden ze boos om (ogenschijnlijk) niets.

Maar hoe vang je dat op? Hierbij een aantal suggesties die voor ons heel goed werken:

  • Zorg allereerst goed voor jezelf. Ga op tijd slapen, eet goed, neem voldoende pauze. Anders kun je zelf ook weinig hebben;
  • Kijk zo min mogelijk nieuws. Eerst wilde ik opschrijven: waar de kinderen bij zijn, maar dat slaat nergens op. Als je veel nieuws kijkt (ook social media), dan pak je de spanning op en dat hebben je kinderen binnen no time in de gaten… Daarmee wil ik niet zeggen dat je je niet moet laten informeren maar de site van het RIVM en NOS in de gaten houden is genoeg;
  • Als de spanning bij kinderen teveel word of ze raken van het gebeuren gefrustreerd, dan hebben ze vaak moeite om dit te uiten. Vaak gaan ze huilen of worden boos. Besef dat dit een vorm van ontlading is. Wees aanwezig. Je hoeft ze de situatie niet nog een keer uit te leggen maar laat ze uithuilen en/of geef woorden aan wat jij denkt dat ze voelen (” Voel je je alleen? “, ” Gekke onzekere tijd is het hè? “). Dan leren ze wat ze voelen woorden te geven;
  • Vertel eerlijk hoe jij je voelt. Als nu je werk weg valt en je maakt je zorgen hoe je de eindjes aan elkaar gaat knopen. Of als je je zorgen maakt om je vader of moeder. Vertel dit. Dan snappen kinderen wat er speelt. Het hoeft niet gedetaillieerd maar dan kunnen ze de spanning plaatsen. Want die voelen ze. Echt.
  • Beweeg! En nee… nu niet met z’n allen naar het strand… Als je een tuin hebt: ga lekker naar buiten. Loop een rondjes als dat mogelijk is. Er zijn ook leuke ideeën online!
  • Wordt het teveel? Zodra het kan: neem een break. Ga in bad. Loop een rondje. Maak iets. Bak iets. Ga iets doen wat jou energie geeft. Zo maak ik nu afspraken met manlief: deze ochtend doe jij, ik ga even iets anders doen. En dat hoeft niet iets nuttigs te zijn moeders!

En als je het écht even niet meer ziet. Neem gerust contact op. Dan kijk ik met liefde met je mee.

Vandaag is Ostera. De dag dat de oude Kelten vierden dat de lente komt.

Dat meisje is zo stom!’
‘Ja, is ze stom?’
‘Nouja, stom. Ze zegt nooooit wat…
Ze laat zich nooit zien’
Zo saaaaaaaaaaaaaaai.

Mijn dochter kwam laatst overstuur thuis,
er huilde een jongen op het schoolplein.
Reden was onbekend.
Ze was niet zozeer van slag vanwege het huilen,
maar door de reactie van een mevrouw:
‘ Stop NU met huilen! ‘ had ze hem toegebeten.
Die opmerking was bij haar ingeslagen als een bom.
Maar mama…. zei ze in tranen.
Dat is toch zielig?
Waarom mag hij niet huilen als hij verdrietig is?
Dat is toch niet NORMAAL?!?

Eenmaal boven realiseer ik mij,
dat ik vast zit in mijn eigen overtuiging,
dat ik hoogtevrees heb.
Daar is zij helemaal niet mee bezig.

Drie dochters, drie ABC zwemdiploma’s,
ik ben er ooit voor gewaarschuwd door een oud-collega.
Toen ik vertelde dat ik zwanger was van nummer 3,
was zijn eerste reactie: ‘ nog 2 jaar in dat zwembad Janne!
Zeg niet dat ik je nooit gewaarschuwd heb…’

Nu 5 jaar later: two down, one to go!
mijn jongste zit sinds begin dit jaar op zwemles
voor de laatste keer zit ik wekelijks in het zwembad.
En… in welk badje zit ze nu?
In badje 1. Ook wel het rode badje genoemd.
Nog steeds? Ja. Nog steeds.
Is dat erg?

Blijkbaar bij veel mensen wel.
gezien de opmerkingen op mij heen tijdens de les.
“ Tjonge… zit ze nou nog steeds in badje 2?
ik denk dat ik ernaar een paar prive lessen tegenaan gooi,
want dit schiet natuurlijk niet op… ”
“ Straks zit ik hier over een half jaar nog…”
“ Ik heb gezegd dat als hij naar badje 3 mag,
hij iets mag uitzoeken in de speelgoedwinkel,
misschien dat hij dan wat beter zijn best gaat doen…”

Ik verbaas mij oprecht,
over het geklaag en vooral over de haast.
Want denk je nu echt,
dat je kind zo sneller (goed) leert zwemmen?
En los daarvan.. het is toch een feest om naar te kijken?
Zo durfde mijn jongste onder geen beding,
met haar hoofd onder water,
toen ze startte met zwemles.
Inmiddels duikt ze allerlei beesten,
zonder problemen van de bodem op.
En iedere week weer, leert ze nieuwe dingen,
en glimt ze van trots als het lukt.
Alleen dat drijven, dat is nog een dingetje.
Maar ze heeft er zichtbaar plezier in,
en dàt is het allerbelangrijkste, toch?

En straks komt het moment,
dat ik haar niet meer kan zien.
Dan zit ze in het grote bad,
uit het zicht vanuit de kantine.
Ook geen straf want…
dan heb ik een uurtje me-time!
Kan ik buiten in de zon een boekje lezen,
met een kopje thee (of binnen als de zon niet meer schijnt).
óf een spelletje spelen,
als één van mijn andere dochters mee is,
óf gewoon een beetje lummelen,
kan natuurlijk ook.
Ik verheug mij er nu al op!

Fascinerend vind ik ze: radarkinderen
Het zijn kinderen die heel alert zijn,
in opperste staat van paraatheid.
en de omgeving continue scannen.

Als je ze s’avond zou vragen:
was er iemand verdrietig in de klas?
Dan weten ze het antwoord.
Was er iemand blij?
Dan weten ze het óók.
Ze lijken alles te zien, te horen of te voelen.

Doodvermoeiend,
want je staat in de hele tijd ‘aan’.
Veel kinderen hebben ook moeite,
om wat ze zien, horen en voelen los te laten.
Ze lijken het ‘uit’ knopje,
maar niet te kunnen vinden.

Worden overspoeld door prikkels.
met alle gevolgen van dien:
ze hebben moeite met slapen,
krijgen woede aanvallen,
of trekken zich terug.

Hoe ik dat weet?

Ik ben een ervaringsdeskundige.
Dat maak dat ik het blind herken.
Ik voel gewoon wanneer ik gescand word.

Het verschil is alleen,
dat ik het nu bewust doe.
en dat ‘uit’ knopje heb weten te vinden.
Dat ik heb geleerd om mijzelf,
voor al die prikkels te beschermen,
Zonder een pantser op te bouwen.
Dat geeft zoveel rust.
en precies dàt gun ik al deze kinderen.

Lekker hè… vakantie?
Vind je ook niet?
Vind je het écht?
Nou… als ik eerlijk ben,
vandaag even niet.
Vond ik dan.

Mijn kinderen zijn de laatste weken,
doodgegooid met toetsen,
en andere bezigheden.
Dat maakt,
dat ze nu,
werkelijk niks meer willen.

Ze hangen op de bank,
in hun pyjama,
het liefst de hele dag.
Beetje uitslapen,
beetje kleuren,
beetje puzzelen,
beetje eten,
beetje tv kijken,
beetje lezen,
beetje LEGO-en,
beetje spelen,
Na 4 dagen word ik er GEK van.

Zullen we naar buiten? Nee…
Zullen we een spelletje doen? Nee…
Zullen we naar het strand gaan? Nee…
Zullen we … Nee mam…
Ze kunnen stikchagrijnig worden of boos,
als ik iets wil,
en zij niet.

Ze moeten al zo veel,
en willen nu even niks.

Dat snap ik ook wel,
maar de muren,
komen zoals vandaag,
soms op mij af.

Ik laat ze maar,
en zoek mijn eigen weg,
lekker keuvelen in de tuin,
afspraakje bij de kapper,
onze boekenkast is uitgemest,
net als de spelletjeskast,
en… zelfs mijn nieuwe boek is al bijna uit!
Lekker toch… vakantie…

Laatst had ik een prachtig gesprek, met een wijs en prachtig kind. ‘Maar wáárom voel ik mij dan zo?’ Dat weet ik ook niet, antwoordde ik. Denk je dat als je dat weet, het gevoel weg is? vroeg ik. ‘Ja, dat denk ik wel!’