Door verschillende mensen werd ik gewezen op dit artikel over huilen bij baby’s. Het geeft wel een aardig beeld van de verschillende zienswijzen in de loop van de jaren en de daaraan gekoppelde richtlijnen. Ik ben er van overtuigd dat al deze mensen het beste voor hadden met hun kinderen en daaruit handelden. En met de wijsheid van nu is het vrij makkelijk om daar over te oordelen. Wat ik alleen steeds mis is dat men alleen bespreekt wat je moet doen en niet een stapje verder kijkt en zich afvraagt welke functie huilen heeft.

Want wat is huilen nu eigenlijk? Ik zocht het eens op in de Van Dale: ” 2. (van mensen) een klagend geluid laten horen dat gepaard gaat met uitstorting van tranen: het is om (van) te huilen in hoge mate bedroevend, ergerlijk.” Klagend…bedroevend….ergerlijk. Het klinkt allemaal heel negatief. Terwijl als je verder zoekt en kijkt welke functie huilen heeft, dit juist weer heel positief is: huilen is het natuurlijk herstelproces die het lichaam opnieuw in balans brengt. Het maakt energie vrij, het vermindert spanning, het verlaagt de bloeddruk en het verwijdert stresshormonen en neurotransmitters. Dat klinkt al heel anders!

Huilen op zichzelf veroorzaakt dus geen stressreactie, wel stressvolle gebeurtenissen of een stressvolle omgeving. En dat kan van alles zijn. Ga maar eens bij jezelf na wat bij jou stress veroorzaakt. Een examen? Een target die je moet halen? Geld? Ziekte van een dierbare? Teveel hooi op je vork? Vermoeidheid? Er alleen voor staan? Verwachtingen waar je aan wilt verdoen? Een optreden? Een nieuwe uitdaging? Een spannende film? De klok?… Voor ieder mens is dit anders. De één ontspant bij een spannende film op zaterdagavond terwijl het bij een ander weer een stressreactie oproept. En wat dacht je van iemand anders die strak van de spanning naast je staat. Kun je dan zelf ontspannen blijven of werkt dat door?

En hoe ontspan jij nadat je spanning hebt opgebouwd?. Hoe zorg je ervoor dat je die opgebouwde stress weer ontlaadt? Stilte? Rust? Beweging? Een massage? Op de bank hangen en een soap kijken? Yoga? Kickboksen?… Mogelijkheden zat! En dus ook een flinke huilbui. Ga maar eens na. Als je om wat voor reden dan ook een potje flink kunt grienen, dan ontstaat er een opluchting. De druk is er af. Je gezicht ontspant. Je lijf wordt zwaar. Je bent een stuk ‘lading kwijt ‘. Fantastische oplossing van moeder natuur vind je niet? Je lijf kan op deze wijze zichzelf weer in balans brengen. En met deze gave wordt je geboren! Sterker nog,  het is de enige manier waarop baby’s dit kunnen doen. Want verder kunnen ze nog verdomd weinig. Je kunt ze hooguit helpen door middel van massage. Maar verder hebben ze al die eerder genoemde mogelijkheden (nog) niet tot hun beschikking.

Dus als je wil huilen: doen! Het is een geweldig mooie manier om te ontspannen. En als iemand in jouw omgeving huilt: wees aanwezig.  Want stel je nou voor dat dit voor jou ook geldt en dat tijdens een huilbui, je geliefde wegloopt? Of gewoon negeert? Zegt dat het nu wel genoeg is? Boos op je wordt? Iets in je mond stopt? Wat zou dat met jou doen?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.