Momenteel verdwijnt steeds meer het licht
en wordt het steeds eerder donker.
Niet iedereen vindt dat even makkelijk.

Onze voorouders, de kelten en germanen,
verdeelde het jaar in twee delen:
het lichte deel die begint rond 1 mei
en het donkere deel, die begint op 31 oktober.

Op 31 oktober vierden ze Samhain,
zeg maar een oudejaarsavond,
want op 1 november eindigde het oogstseizoen,
en begon de winter.
Een periode waarin de aarde,
zich in stilte kan voorbereiden,
op een geheel nieuwe cyclus.
Een mooie moment om de balans op te maken,
oude ballast los te laten,
en nieuwe plannen te maken.
Want in de duistere stilte,
ontstaan fluisteringen voor een nieuw begin.

Daarnaast geloofden ze,
dat nu het licht steeds schaarser wordt,
de sluier tussen wie leeft en wie niet leeft erg dun is.
Dat de ‘deur’ naar de onderwereld,
een klein stukje open staat,
waardoor het voor de zielen van de doden,
en andere wezens zoals feeën,
mogelijk is om naar onze wereld te komen.

Om de overledenen te eren werden feestmalen gegeven,
waarbij er plekken aan tafel werden vrijgehouden.
of werd er voedsel buiten neergelegd.
In het raam werd een kaars gebrand,
zodat de dierbaren de weg naar huis konden vinden.

Maar naast de zielen van de overledenen,
geloofden ze ook dat op deze dag
slechte wezens door de deur konden komen,
waar ze zich tegen moesten beschermen.

Dit feest wordt tot op de dag van vandaag,
nog steeds in verschillende vormen,
overal ter wereld gevierd:
zo vieren ze in Amerika op deze dag Halloween.
In de Katolieke kerk viert men allerheiligen en allerzielen.
En in Mexico viert men de dag van de doden.
Mexicanen geloven dat de zielen van kinderen,
op 1 november terugkeren naar de aarde,
en die van volwassenen op 2 november.

Zelf heb ik in de loop van de jaren,
er mijn eigen draai aan gegeven.
Grijp ik deze periode aan om stil te staan,
bij de dierbaren die zijn overleden,
door hun leven samen met de kinderen te vieren.
Het mooie is dat zij het in de loop van de tijd,
breder hebben getrokken dan ik ooit van plan was.
Zo hebben we vorig jaar buiten kaarsjes aangestoken,
voor iedereen die we misten.
Niet alleen voor mijn vader (opa) en onze opa’s en oma’s,
maar ook voor de hond van opa, onze kip, de katten…
Het leverde een magisch plaatje op,
al die lichtjes in de tuin.

En je kunt nog een stapje verder gaan,
door er ook offers bij zetten.
Dat kunnen bloemen zijn,
en/of dingen waar ze van hielden.
Denk aan het borreltje die opa graag dronk,
of de sigaar die hij graag rookte,
een balletje voor de hond.
Niks moet, alles mag.

Het mooie is dat je met een lach en een traan,
de herinneringen levendig houdt,
Je hoort en ziet wat je kinderen (en jijzelf),
mist aan die persoon of dier,
wat je van hem of haar geleerd hebt,
anekdotes poppen weer op.

Je zet jouw dierbaren,
of het nu een mens of dier is,
weer even in het licht.
Dat geeft niet alleen ruimte,
aan het verdriet die er vaak nog is.
Maar je wordt je ook bewust,
van wat het je heeft gebracht.

Het is zo mooi.
Ik kan het werkelijk iedereen aanraden.
❤️