Kinderen die buiten zichzelf raken.
Zo boos zijn dat ze niet meer weten wat ze doen.
Zijn net losvliegende projectielen,
die alle controle en het contact,
met hun lichaam kwijt zijn.
Als ik ze dan op tafel leg,
op lekkere zachte schapenvachten,
onder een dekentje voor de warmte,
en mij volledig op hun binnenwereld afstem,
voel ik complete chaos.

Ze vliegen alle kanten op

Figuurlijk dan hè,
en de meeste drukte zit in hun hoofd.
‘ Wat gaat ze doen? ’
‘ Wat gebeurt er? ‘
‘ Ik wil weg ‘
‘ Is het veilig? ‘

Ik neem alle tijd en leg ze rustig alles uit,
doe niets wat ze niet willen.
Vraag enkel of ze zich willen laten zakken
in mijn handen die ze draagt.

Het vergt veel tijd, liefde en geduld,
voordat ze zich kunnen ontspannen,
alle onrust voer ik af naar de grond.

En dan gebeurt er iets magisch

Hun gezicht wordt zacht,
hun handen vallen open.
en ze lijken steeds zwaarder te worden.

Pas als het helemaal stil is,
trek ik mijn handen onder ze vandaan,
en zakken ze nog verder in hun lichaam.
en wordt het steeds stiller.

Als ze er klaar voor zijn,
openen ze hun ogen,
vaak met een zachte en open blik.
En zijn ze er weer…

Zo mooi.