Iedere keer weer blijf ik mij verwonderen,
over de innerlijk wijsheid van kinderen.
De kunst is om ze hiermee in contact te brengen.
Dat is soms een zoektocht,
en het vergt vertrouwen en geduld,
maar als ze er contact mee maken,
dan sta ik vaak versteld van hun weten.

Zo mocht ik laatst werken met een kind,
die alles maar dan ook alles beredeneerde.
Een top denkertje.
Die de controle wilde houden,
door op afstand te blijven.
Te voelen wat er verwacht werd,
en het liefst gewenste antwoorden gaf.

Voor mij een uitdaging,
om dicht bij mijzelf te blijven,
open te blijven zonder verwachtingen.
Want deze kinderen slaan direct dicht,
als ik iets van ze ‘wil’.

En het is zo mooi, als dat lukt,
en ik langs het beschermde muurtje kom.
Ze mij een inkijkje geven in hun gevoelswereld.
En tjonge… dan blijkt dat deze vaak intens is,
zo intens dat ze zich er soms geen raad mee weten.
Hoe raak hun waarnemingen zijn,
en ze het geheel vaak overzien,
weten wat er nodig is,
als ze eenmaal in hun lijf zijn gezakt,
en dat duveltje op hun schouder,
een keer de mond snoeren.

En soms blijft het tussen ons,
werken we samen om het handen en voeten te geven.
Zodat er meer rust en vertrouwen ontstaat.
Een andere keer mag ik (ook) de brug vormen,
tussen ouder en kind.
Voel ik mij een soort tolk-vertaler,
en ontstaat er weer verbinding.

Echt… op zulke momenten,
knijp ik in mijn handjes.

Drie dochters, drie ABC zwemdiploma’s,
ik ben er ooit voor gewaarschuwd door een oud-collega.
Toen ik vertelde dat ik zwanger was van nummer 3,
was zijn eerste reactie: ‘ nog 2 jaar in dat zwembad Janne!
Zeg niet dat ik je nooit gewaarschuwd heb…’

Nu 5 jaar later: two down, one to go!
mijn jongste zit sinds begin dit jaar op zwemles
voor de laatste keer zit ik wekelijks in het zwembad.
En… in welk badje zit ze nu?
In badje 1. Ook wel het rode badje genoemd.
Nog steeds? Ja. Nog steeds.
Is dat erg?

Blijkbaar bij veel mensen wel.
gezien de opmerkingen op mij heen tijdens de les.
“ Tjonge… zit ze nou nog steeds in badje 2?
ik denk dat ik ernaar een paar prive lessen tegenaan gooi,
want dit schiet natuurlijk niet op… ”
“ Straks zit ik hier over een half jaar nog…”
“ Ik heb gezegd dat als hij naar badje 3 mag,
hij iets mag uitzoeken in de speelgoedwinkel,
misschien dat hij dan wat beter zijn best gaat doen…”

Ik verbaas mij oprecht,
over het geklaag en vooral over de haast.
Want denk je nu echt,
dat je kind zo sneller (goed) leert zwemmen?
En los daarvan.. het is toch een feest om naar te kijken?
Zo durfde mijn jongste onder geen beding,
met haar hoofd onder water,
toen ze startte met zwemles.
Inmiddels duikt ze allerlei beesten,
zonder problemen van de bodem op.
En iedere week weer, leert ze nieuwe dingen,
en glimt ze van trots als het lukt.
Alleen dat drijven, dat is nog een dingetje.
Maar ze heeft er zichtbaar plezier in,
en dàt is het allerbelangrijkste, toch?

En straks komt het moment,
dat ik haar niet meer kan zien.
Dan zit ze in het grote bad,
uit het zicht vanuit de kantine.
Ook geen straf want…
dan heb ik een uurtje me-time!
Kan ik buiten in de zon een boekje lezen,
met een kopje thee (of binnen als de zon niet meer schijnt).
óf een spelletje spelen,
als één van mijn andere dochters mee is,
óf gewoon een beetje lummelen,
kan natuurlijk ook.
Ik verheug mij er nu al op!

Fascinerend vind ik ze: radarkinderen
Het zijn kinderen die heel alert zijn,
in opperste staat van paraatheid.
en de omgeving continue scannen.

Als je ze s’avond zou vragen:
was er iemand verdrietig in de klas?
Dan weten ze het antwoord.
Was er iemand blij?
Dan weten ze het óók.
Ze lijken alles te zien, te horen of te voelen.

Doodvermoeiend,
want je staat in de hele tijd ‘aan’.
Veel kinderen hebben ook moeite,
om wat ze zien, horen en voelen los te laten.
Ze lijken het ‘uit’ knopje,
maar niet te kunnen vinden.

Worden overspoeld door prikkels.
met alle gevolgen van dien:
ze hebben moeite met slapen,
krijgen woede aanvallen,
of trekken zich terug.

Hoe ik dat weet?

Ik ben een ervaringsdeskundige.
Dat maak dat ik het blind herken.
Ik voel gewoon wanneer ik gescand word.

Het verschil is alleen,
dat ik het nu bewust doe.
en dat ‘uit’ knopje heb weten te vinden.
Dat ik heb geleerd om mijzelf,
voor al die prikkels te beschermen,
Zonder een pantser op te bouwen.
Dat geeft zoveel rust.
en precies dàt gun ik al deze kinderen.

Mijn grootste kracht, is mijn grootste valkuil.
Ik heb een bloedhekel aan labels en hokjes,
omdat het je blikveld vernauwd.

Maar laatst stelde iemand mij de vraag,
met welke kinderen ik het liefst werk.
En ik zou liegen als ik zou beweren,
dat ik met alle kinderen iets kan.

Dus waagde ik een poging

Vaak zijn het kinderen,
die heel open en alert zijn,
veel voelen of dingen zien,
die anderen niet zien of voelen.
Daardoor worden ze soms onzeker,
en weten ze niet zo goed,
hoe ze hier mee om moeten gaan.
Ze hebben vaak ook moeite,
met grote veranderingen,
zijn stressgevoelig,
en hebben stilte en rust nodig,
om dingen een plek te geven.

Het zijn vaak echte waarnemers,
die heel goed in de gaten hebben,
als het niet goed gaat met anderen,
en willen hen graag helpen.
Het probleem van de ander,
wordt vaak hun probleem.

En soms wordt het ze teveel,
dan raken ze buiten zichzelf,
en kunnen ze ontploffen,
ogenschijnijk vanuit het niets,
en schrikken daar zelf ook van.

Ze liggen er vaak wakker van,
piekeren veel,
en zoeken naar woorden
omdat geen woord de lading dekt.
En dát piekeren doen ze vaak intern,
want ze komen het liefst pas naar buiten,
als het hele beeld klopt.

Ah! Je bedoelt gevoelige of hooggevoelige kinderen!
En onmiddellijk springt mijn duveltjes uit zijn doosje.
‘ Bestaan er ook ongevoelige kinderen dan? ‘
Oh, introverte kinderen dan?
‘ nou sommige zijn behoorlijk luidruchtig hoor! ‘
Bedoel je niet Nieuwetijdskinderen?
‘ Nieuwe wat?’
Wacht! Beelddenkers!
‘ Tsja, dat zijn het vaak ook ja. ‘

Ach… ik weet het niet.
Ik ben net als deze kinderen vrees ik
Geen woord dekt de lading…

Oh maar wacht!

Ze hebben één ding gemeen:
het verlangen naar meer verbinding,
met zichzelf en de wereld om hen heen.
Ze hebben de moed en de wil,
om iets te veranderen,
zodat hun binnenwereld en buitenwereld,
beter in balans komt en er rust ontstaat.
Alleen weten ze vaak niet HOE,
en met die vraag komen ze bij mij.
en mag ik hun gids zijn,
samen met hun ouders.

Tsja…

… en hoe noem je dát?
Eigen wijze kinderen?
Eigenzinnige kinderen?
Eigengereide kinderen?
Wie het weet, mag het zeggen,
Graag zelfs…

Lekker hè… vakantie?
Vind je ook niet?
Vind je het écht?
Nou… als ik eerlijk ben,
vandaag even niet.
Vond ik dan.

Mijn kinderen zijn de laatste weken,
doodgegooid met toetsen,
en andere bezigheden.
Dat maakt,
dat ze nu,
werkelijk niks meer willen.

Ze hangen op de bank,
in hun pyjama,
het liefst de hele dag.
Beetje uitslapen,
beetje kleuren,
beetje puzzelen,
beetje eten,
beetje tv kijken,
beetje lezen,
beetje LEGO-en,
beetje spelen,
Na 4 dagen word ik er GEK van.

Zullen we naar buiten? Nee…
Zullen we een spelletje doen? Nee…
Zullen we naar het strand gaan? Nee…
Zullen we … Nee mam…
Ze kunnen stikchagrijnig worden of boos,
als ik iets wil,
en zij niet.

Ze moeten al zo veel,
en willen nu even niks.

Dat snap ik ook wel,
maar de muren,
komen zoals vandaag,
soms op mij af.

Ik laat ze maar,
en zoek mijn eigen weg,
lekker keuvelen in de tuin,
afspraakje bij de kapper,
onze boekenkast is uitgemest,
net als de spelletjeskast,
en… zelfs mijn nieuwe boek is al bijna uit!
Lekker toch… vakantie…

Curlingouders… vorig jaar las ik erover,
in een artikel in het NRC,
Ik vond het een geweldige term,
je snapt meteen wat er wordt bedoelt.
Sindsdien heb ik de afspraak,
met een paar vriendinnen,
dat we elkaar waarschuwen,
als we curlinggedrag vertonen.
Want je hebt het niet altijd door.
De bedoeling is absoluut goed,
je wil teleurstellingen en tegenslagen voorkomen.
Maarja, als ik continue haar straatje schoonveegt,
hoe leert je kind dan zelfredzaam te worden?
Lastige situaties op te lossen?
Vertrouwen te krijgen in eigen kunnen?

Moet je je kind dan helemaal los laten?
Nee natuurlijk niet!
Kinderen leren door vallen en opstaan.
Gun ze ook een keer te vallen,
en help ze weer met opstaan.
Dit is ook wat ik doe in mijn praktijk,
kinderen vertellen mij waar ze moeite mee hebben,
komen met voorbeelden van situaties en ervaringen,
waar ze moeite mee hebben.
Ik kan ze vervolgens platknuffelen maar dat helpt niet.
Dus wat ga ik doen? Oefenen!
Dan kruip ik in de huid van die pestkop,
of spelen we de situatie na,
en dan gaan we onderzoeken:
wat gebeurt er als je dit doet?
wat gebeurt er als je dat doet?
We draaien de rollen om,
bekijken het van de andere kant,
ontdekken, voelen, krijgen inzicht in wat speelt.
Zodat ze vertrouwen krijgen in eigen kunnen,
en weer verder kunnen, zonder mij!

Het artikel in NRC is online nog te lezen,
Zie: https://www.nrc.nl/…/gun-je-kind-ook-eens-een-teleurstellin…

Laatst had ik een prachtig gesprek, met een wijs en prachtig kind. ‘Maar wáárom voel ik mij dan zo?’ Dat weet ik ook niet, antwoordde ik. Denk je dat als je dat weet, het gevoel weg is? vroeg ik. ‘Ja, dat denk ik wel!’

Een leven lang getoetst. Waarom eigenlijk?
Dit weekend in het NRC
Het raakt mij omdat ik steeds meer kinderen zie,
die hierop onderuit gaan.
Inclusief mijn eigen dochter.
En waarom toetsen we eigenlijk zoveel?
Ze gaan er echt niet beter door leren.
Sterker nog, de druk wordt soms zo hoog,
dat het juist averechts werkt.

Waarom ook een leerlingvolgsysteem,
die je als ouder altijd in kunt zien?
Ik heb mij er eerder over verbaasd,
toen ik er voor het eerst over hoorde.
Ik moest denken aan mijn eigen middelbare school tijd,
zo blij dat we dat toen nog niet hadden.

Luie leerling

Ik was een luie leerling moet je weten,
leerde makkelijk en ging pas iets doen,
als er een toets aan kwam.
En als ik dan een slecht cijfer haalde,
had ik een keuze: ga ik dit thuis vertellen of niet?
Kan ik hem herkansen? Ja? Ik vertel niets,
of heel terloops. Er is immers geen reden tot zorg.
Zo niet, dan startte ik met creatief boekhouden,
Deze SO telde maar 1x,
als ik nu voor de volgende toets een 8 haal,
dan heb ik uiteindelijk toch een 7 op mijn rapport,
want die telt zwaarder.
Is dat te doen? Jahoor! dan zei ik niets,
en ging aan het werk.
En ik was echt niet de enige de het zo deed,
velen om mij heen sloegen ook aan het rekenen,
en maakte soortgelijke afwegingen.
Je wilde je ouders immers niet onnodig ongerust maken,
bezorgde ouders op je nek, dáár werd je pas gek van.
En ja…werd het lastig. Dan trok je alsnog aan de bel,
of bereidde je je ouders alvast voor,
op het rapportcijfer dat komen zou.
Die keuze had je zelf als kind.

Nu lijkt de keuze te zijn omgedraaid.
Ga je als ouder je kind volgen?
Ga je iedere keer kijken hoe hij/zij het doet?
Of wacht je de rapporten af?
Zelf heb ik deze keuze nog niet,
maar ben van plan het niet te doen.
Benieuwd wat jij doet!

Laatst hadden we een logeétje,
mijn jongste voelde zich ‘the Bomb’,
en eindeloos groot,
want het was háár vriendinnetje die bleef slapen.
Het is een prachtige meid,
alleen had ze moeite om te gaan slapen,
niet zo gek natuurlijk:
ander bed, ander huis,
zonder papa en mama.

Ze zat duidelijk in haar hoofd,
toen ik vroeg wat er in haar hoofd gebeurde,
zei ze: ‘ik lig altijd zo met mijn hoofd’.
‘Oh dat bedoelde ik niet’, zei ik,
‘ wat gebeurt er ín je hoofd?,
want ik heb het idee dat je daar met je aandacht zit’.
Ze keek mij aan met een stralende lach:
‘Oooo bedoel je dát: ik kijk filmpjes!’
‘ Ohja? Wat leuk! Wat voor een filmpjes?’
En uitgebreid vertelde ze erover.

Toen ik voorstelde om de film uit te gaan zetten,
omdat het nu echt tijd was om te gaan slapen, stemde ze in.
Om haar te helpen verder in haar lichaam te zakken,
deed ik samen met haar een geleide meditatie,
dat hielp, toen ik naar beneden ging, sliep ze.

Eenmaal beneden aan tafel vertelde ik haar verhaal,
dat ze, zo klein als ze was, prachtig kon verwoorden,
wat er in haar hoofd gebeurde.
‘ Oooooo’ zei mijn dochter. ‘Maar dat doe ik ook!’
‘ Ik kijk ook filmpjes in mijn hoofd voordat ik in slaap val.
Jij niet dan? Daar word ik rustig van. Héérlijk!’

De Aarde, Zon en Maan werken als magneten op elkaar. De Maan draait om de Aarde en trekt het water op Aarde naar zich toe, hieronder ontstaat vloed. Doordat de Aarde langzaam draait, trekt de Maan steeds een ander stuk water naar zich toe. Als het water niet wordt aangetrokken door de Maan, dan wordt het eb. Als de Maan invloed heeft op de waterstanden en zorgt voor eb en vloed en je bedenkt dat je voor 70% uit water bestaat, dan zal dit toch ook invloed op ons, en alles wat leeft, moeten hebben? was mijn gedachte. Ik wilde er meer over weten en ging op zoek naar informatie.

En aangezien ik nogal eigenwijs ben en niet zo snel klakkeloos een theorie aanneem, heb ik dus sinds 3 jaar een maankalender. Uit pure nieuwsgierigheid. Omdat ik wilde ontdekken of het inderdaad uit zou maken als ik mijn planten op bepaalde dagen water zou geven, zaden zou zaaien maar ook: of mijn kinderen onrustiger sliepen tijdens volle maan of dat dit een fabel was. Toen ik hiervan laatst een foto postte op instagram vroeg iemand om nadere uitleg. Nou…ik ga een poging wagen!

De maancyclus

Eerst maar iets meer over de maancyclus. Eén maancyclus duurt ruim 28 dagen; dit is de tijd die de Maan nodig heeft om één ronde om de aarde af te leggen. De Maan geeft zelf geen licht, maar weerkaatst het licht van de Zon. Doordat de Maan continu in beweging is, verandert zij steeds van plaats ten opzichte van de Zon en van de Aarde. Het deel van de Maan, dat het zonlicht opvangt en spiegelt, kunnen wij zien. Eerst is dat het rechter deel van de Maan, dan de hele Maan en vervolgens het linkerdeel van de Maan. Deze cyclus van de Maan noemen we de schijngestalten van de Maan of ook wel de Maanfasen.

De vier maanfasen

Die maanfasen en hun invloed kun je grofweg in vier categoriën indelen:
Nieuwe Maan: de Maan staat ‘tussen’ de Aarde en de Zon. De zijde die naar ons is toegekeerd is volledig in duisternis gehuld. Een zeer krachtig moment, een nieuw begin van de cyclus. Je zou het kunnen vergelijken met de energie van de lente. Een krachtige moment om nieuwe intenties en wensen uit te spreken en nieuwe activiteiten op te starten.
Wassende Maan: vlak na de nieuwe Maan wordt de fijne sikkel van de Maan zichtbaar (op het maanoppervlak van links naar rechts schuivend). Dit is een periode van inademen, opnemen, groeien en krachten opbouwen. Het is een goede tijd om ideeën vorm te geven en mogelijke problemen op te lossen. De energie neemt steeds meer toe. En alles wat je in deze periode aan je lichaam toevoegt, alles wat opbouwt en versterkt: werkt dubbel zo goed. Het tegenovergestelde gebeurt ook: wonden genezen slechter in deze periode.
Volle Maan: de Maan heeft de helft van haar reis rond de aarde afgelegd en de naar ons gekeerde zijde is zichtbaar als een heldere ronde schijf. Het is een hoogtepunt, vol van kracht en energie. Je zult het resultaat zien van je eerdere inspanningen. Bloeien dus!
Daarna volgt de Afnemende Maan, periode van activiteiten afmaken, uitspoelen, uitademen, loslaten, opruimen, schoonmaken en tot rust komen. In deze periode kun je het beste dingen afronden en te delen. Om op te ruimen en schoon te maken. Tijd om wat rustiger aan te doen en terug te trekken, te reflecteren en te zien wat je wilt loslaten, waar je afscheid van wilt nemen, wat je niet meer dient. Vooral de drie laatste dagen voor Nieuwe Maan is heel geschikt om knopen door te hakken.

Adem in, adem uit

Je zou de Maancyclus kunnen vergelijken met de adem: je begint in rust. Je ademt in: een fase waarin je heel goed dingen kunt uitdenken, waarin je voorbereid, dan volgt het hoogtepunt (Volle Maan) en daarna adem je uit waarin je actief uitvoert en afrond wat je eerder hebt bedacht en om vervolgens weer te eindigen in rust. Het is boeiend om in dit eens uit te proberen. Natuurlijk kun je bepaalde activiteiten gewoon uitvoeren tijdens Wassende Maan maar op de één of andere manier zul je merken dat dit meer energie kost. Terwijl tijdens Afnemende Maan dezelfde werkzaamheden makkelijker lijken te gaan en de klussen eerder zijn geklaard.

Om het nog wat ingewikkelder te maken….

Daarnaast zijn er nog drie impulsen die in mijn Maankalender worden aangegeven:
De stand van de Maan t.o.v de sterrenbeelden in de dierenriem: ieder sterrenbeeld heeft zijn kwaliteiten. Zo schieten planten op een aardse dag beter wortel en kun je je planten het beste water geven op waterdagen (maar kun je weer beter niet je vloer dweilen want het blijft langer nat:);
Los van de Maanstand, heb je ook nog de Stijgende en Dalende Kracht van de Maan. De Stijgende Maan vindt plaats in de zogenaamde winter en lente tekens (Boogschutter, Steenbok, Waterman, Vissen, Ram en Stier). Het heeft een Stijgende Kracht zoals je ziet in de winter en lente: geleidelijke groei en bloei. De Dalende Maan vindt plaats in de zogenaamde zomer en herfst tekens (Tweeling, Kreeft, Leeuw, Maagd, Weegschaal en Schorpioen). De Maan heeft een dalende kracht zoals in de herfst en zomer: rijpheid, neergang, oogst en rust.

Snap je het nog? 🙂 Het komt er, kort door de bocht op neer, dat elk sterrenbeeld zijn eigen krachten en invloeden heeft. Zowel ten opzichte van je gezondheid als de natuur. Dit voert veel te ver om hier uitgebreid op in te gaan, daarvoor ben ik (nog) teveel een amateur. Indien je hier meer over wilt weten raad ik je het boek: In harmonie met de maan van Johanna Paungger van harte aan. Hierin staat dit allemaal uitgebreid uitgelegd.

En… heeft het invloed?

Ja. Dat denk ik wel. Door mijn maankalender ben ik mij bewuster van de maanfases en ook wanneer het dalende en stijgende kracht is. Daarnaast heb ik aangegeven welk element (water/ aarde/ lucht/ vuur) dominant is. En ik ben stapje voor stapje dingen gaan uitproberen door bijvoorbeeld mijn planten alleen op waterdagen, water te geven. En ik moet toegeven.. ze hebben het sindsdien nog nooit zo goed gedaan. Zelfs mijn moeder viel het op (en begon keihard te lachen toen ik ‘het geheim’ verklapte). En nee, het is niet zo dat ik pas de was ga doen bij afnemende maan omdat het dan makkelijker schoon zou worden want dat is niet te doen met drie jonge kinderen. Maar ik kijk er wel naar als ik bijvoorbeeld wil gaan snoeien of planten in de tuin wil zetten.

En wat mij het meeste opviel is dat dat ritme van die ademhaling rust geeft. Alsof je kiest tegen de stroom in te zwemmen of juist met de stroming mee gaat. Dat ik inderdaad na Nieuwe Maan van nature veel meer bezig ben met plannen, dingen uitdenken etc. Dat het rond Volle Maan altijd onrust hier in huis is. En dat ik ook altijd na Volle Maan mij kapot kan ergeren aan rommel in huis en dat ik dan ga opruimen en schoonmaken. Terwijl het mij daarvoor nooit opviel. Eerst wijtte ik dat altijd aan mijn eigen cyclus… maar hé… misschien wordt die ook wel beïnvloed door de maan…. 🙂

Meer informatie

Wil je meer weten over de invloed van de maan:
– Uitleg over hoe Eb en Vloed ontstaat bij Willem Wever (filmpje)
– Boek: In harmonie met de maan: Johanna Paungger en Thomas Poppe
– Er is ook een handige maankalender app waarin je per dag kunt zien wat je die dag het beste kunt doen. Ingedeeld in Algemene Informatie en per categorie: gezondheid, huishouden, tuin en bouw. Zoek op: Lunar Calender van Paungger.
– Als je meer wilt weten over de huidige Nieuwe Maan of Volle Maan: petrastam.nl